I SA/Ke 56/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 listopada 2009r., nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. Pełnomocnik skarżącej dor. pod. G. H. w dniu 14 czerwca 2010r., pismem datowanym na dzień 2 czerwca 2010r., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z wnioskiem o przedłużenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej wskazując, iż do dnia sporządzenia przedmiotowego pisma zawiadomienie z Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wyznaczeniu go do wykonywania prawa pomocy otrzymał w formie elektronicznej, nie otrzymał jednak jego oryginału. W dniu 18 czerwca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2010r. z uzasadnieniem wniosku takim jak w w/w piśmie złożonym w dniu 14 czerwca 2010r. W dniu 22 czerwca 2010r. strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę kasacyjną sporządzoną przez pełnomocnika skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., Sąd odrzuci spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma na celu ochronę strony postępowania sądowoadministracyjnego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. Uchybienie terminu w tym postępowaniu zachodzi więc wówczas, gdy strona nie dokonała określonej czynności w ciągu zakreślonego dla tej czynności terminu ustawowego lub sądowego. Jeżeli wniosek o przywrócenie terminu nie dotyczy m.in. w/w terminów, jest niedopuszczalny z mocy ustawy. W sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej. Przed złożeniem przedmiotowego wniosku pełnomocnik skarżącej zwracał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przedłużenie w/w terminu. Ponadto jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej nie została złożona skarga kasacyjna. Przedstawione fakty doprowadziły Sąd do przekonania, iż przedmiotowy wniosek dotyczy dokładnie czynności, o której w nim mowa, tj. sporządzenia skargi kasacyjnej, natomiast ustawa p.p.s.a. nie przewiduje dla tej czynności żadnego terminu. Sporządzenie skargi kasacyjnej jest czynnością faktyczną, nie procesową jak np. wniesienie skargi kasacyjnej, stąd z tej przyczyny wniosek na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a jako niedopuszczalny należało odrzucić. Ponadto należy wskazać, że nawet kwalifikując wniosek pełnomocnika jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej również podlegałby on odrzuceniu na podstawie ww. przepisu, gdyż jest wnioskiem spóźnionym. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a.). W takiej sytuacji kwestią zasadniczą, która wymaga wyjaśnienia, jest ustalenie momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, co pozwoli na rozstrzygnięcie, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a., czy też winien był podlegać odrzuceniu na podstawie art. 88 tej ustawy jako spóźniony. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądów administracyjnych przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez Sąd ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008r., II OZ 763/08, Lex nr 493670); zazwyczaj za moment ten uznaje się moment udzielenia pełnomocnictwa. Przy czym od dnia 10 kwietnia 2010r. na skutek zmiany art. 244 § 2 ustawy p.p.s.a, ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Możliwość do działania w sprawie, w tym do zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia skargi kasacyjnej, pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy ma już od momentu dowiedzenia się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem, przy czym, w ocenie Sądu, nie ma tu znaczenia czy pełnomocnik otrzymuje oryginał czy kopię zawiadomienia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy pełnomocnik został ustanowiony postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010r. Natomiast termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 24 maja 2010r. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, kiedy pełnomocnik otrzymał kopię czy oryginał zawiadomienia Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wyznaczeniu go do wykonywania prawa pomocy. Bezspornym natomiast jest, iż o fakcie wyznaczenia go do realizacji prawa pomocy wiedział najpóźniej w dniu 2 czerwca 2010r., gdyż z tej daty pochodzi wniosek pełnomocnika o przedłużenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej, w którym stwierdza on, iż zawiadomienie o wyznaczeniu go do wykonywania prawa pomocy dla skarżącej otrzymał drogą elektroniczną. W ocenie Sądu, z tą datą ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie. Ponadto należy zauważyć, iż w skardze kasacyjnej pełnomocnik J.S. poinformował, że zawiadomienie o wyznaczeniu go do wykonywania prawa pomocy dla skarżącej otrzymał drogą mailową ze Ś. Oddziału Krajowej Rady Doradców Podatkowych w dniu 22 maja 2010r. Skoro więc wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ("sporządzenia skargi kasacyjnej") został wniesiony w dniu 18 czerwca 2010r., należało uznać go za spóźniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.