I SA/Ke 570/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu 8 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Ż. i K. Ż.od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 grudnia 2017 r. oddalającego wniosek strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. Ż. i K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r.: - nr [...]w sprawie określenia wysokości poniesionej straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zwolnić stronę skarżącą J. Ż. i K. Ż. od wpisu od skargi w kwocie powyżej 1.000 zł. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 2.000 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...]. w przedmiocie określenia wysokości poniesionej straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., J. Ż. i K. Ż. złożyli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczyli, że nie są w stanie uiścić wpisu od skargi, który łącznie w trzech sprawach wynosi 3.000 zł. Wskazali, że prowadzą z odrębne gospodarstwa domowe z uwagi, że pozostają w faktycznej separacji bez orzeczenia sądowego. Jako miesięczne dochody skarżąca wykazała dochód z tytułu wykonywanej pracy oraz świadczenie ZUS w łącznej kwocie 2.000 zł, skarżący wykazał dochód z pracy w kwocie 2.000 zł oraz rentę inwalidzką w kwocie 1.600 zł. Jako posiadany majątek wykazali mieszkanie wielkości ok. 44m² wartości 300.000 zł. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał kredyt hipoteczny 131.000zł (zakup mieszkania), stałe wydatki określili na kwotę ok. 3.200 zł miesięcznie. Oświadczyli, że pomoc prawna doradców podatkowych świadczona jest non profit. Referendarz sądowy postanowieniem z 27 grudnia 2017 r. oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, że wnioskodawcy mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, ponadto wykazali, że uzyskują stałe miesięczne dochody w kwocie 6445 zł netto, nie mają problemów w regulowaniu miesięcznych wydatków. Ponadto referendarz sądowy podkreślił też, że za zasadnością uwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie przemawia powoływanie się przez stronę skarżącą na fakt spłaty rat kredytowych oraz innych zobowiązań, bowiem te nie mają pierwszeństwo przed wydatkami związanymi z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Skarżący wnieśli sprzeciw od postanowienia. Zarzucili naruszenie art. 245 i art. 246 ustawy p.p.s.a. poprzez uznanie, że strona nie wykazała podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie prawa pomocy poprzez całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Podnieśli, że wobec nich prowadzona jest w oparciu o decyzje będące przedmiotem skargi egzekucja administracyjna i nie osiągają faktycznie dochodów wynikających z przedstawionych dokumentów, bowiem otrzymywane świadczenia zostały ograniczone do kwot wolnych od zajęcia egzekucyjnego. Powtórzyli okoliczności wymienione we wniosku odnośnie separacji . Do sprzeciwu skarżący załączyli kopię zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 10 stycznia 2018 r., zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z 10 stycznia 2018 r., zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z 8 listopada 2017 r., zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 8 listopada 2017 r., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 8 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: ustawy p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art. 199 ustawy p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z uwagi jednak na konieczność zapewnienia prawa do sądu osobom niemogącym samodzielnie ponieść kosztów postępowania, ustawodawca wprowadził instytucję prawa pomocy. Prawo to może być udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym służy osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Przedstawione przez stronę okoliczności pozwalają sądowi dokonać analizy jej sytuacji materialnej a tym samym rozpatrzyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, J. Ż. i K. Ż. nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd uwzględnił przede wszystkim podane w sprzeciwie okoliczności związane z niższymi niż podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy aktualnymi dochodami rodziny, tj. z uwzględnieniem okoliczności związanej z prowadzonymi egzekucjami. Kwestia ta przesądziła jednak tylko o częściowym zwolnieniu od kosztów sądowych, ponieważ biorąc pod uwagę całokształt sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżących, nie można uznać ich za osoby, które nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy podkreślić, że instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznana na wniosek osób bardzo ubogich, bezrobotnych, samotnych, bez źródeł stałego dochodu, znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na uiszczenie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny. Natomiast wnioskodawcy, jak słusznie zauważył referendarz sądowy, mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i uzyskują stałe miesięczne dochody. Należy wyjaśnić, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uzależnione jest w pierwszej kolejności od sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy, a jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy i sprzeciwu skarżący uzyskują stały dochód, a zdaniem Sądu, strona, która posiada stały miesięczny dochód, powinna partycypować w kosztach postępowania przed sądem administracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2005 r., FZ 711/04, z 21 grudnia 2007 r. I OZ 970/07; treść tych wyroków dostępna jest na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzyskiwanego dochodu skarżący, jak wskazali, opłacają stałe koszty w kwocie 3.200 zł, których na wezwanie Sądu nie sprecyzowali, przy czym część miesięcznych wydatków stanowi spłata kredytu hipotecznego w kwocie ok. 725 zł. W tym miejscu Sąd podkreśla, że słusznie referendarz sądowy zauważył, iż fakt spłaty zobowiązań kredytowych, czy innych zobowiązań cywilnoprawnych nie jest argumentem za przyznaniem prawa pomocy. Obowiązek spłaty zobowiązań finansowych ma oczywiście wpływ na sytuację materialną strony, nie stanowi jednak przesłanki, która przesądziłaby o zwolnieniu od kosztów sądowych i okoliczność ta nie przesądza o braku możliwości poniesienia kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Spłata kredytu i innych zobowiązań cywilnoprawnych nie jest wydatkiem, którego ponoszeniu należy przyznać pierwszeństwo przed wydatkami związanymi z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W orzecznictwie sądowym ukształtowało się już stanowisko, że zobowiązania cywilnoprawne nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Sąd podziela również argumentację przedstawioną przez referendarza sądowego odnośnie braku wpływu separacji faktycznej na postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Przy czym Sąd podkreśla, że w sprawie niniejszej zarówno J. Ż. jak i K.Ż. są skarżącymi i oboje ubiegają się o przyznanie prawa pomocy, zatem żadne z nich nie występuje w roli współmałżonka osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy, a w roli wnioskodawcy i z tego tytułu każdy z nich zobowiązany został do przedstawienia własnej sytuacji materialnej. Mając powyższe na uwadze, że uzyskiwane dochody przy uwzględnieniu przedstawionych koniecznych wydatków ponoszonych przez wnioskodawców nie pozwalają na poniesienie pełnych kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym jego utrzymaniu. Konieczność uiszczenia wszystkich opłat w pełnej wysokości łącznie w trzech zawisłych przed WSA w Kielcach sprawach byłaby obciążeniem, które powodowałoby faktyczne zamknięcie drogi sądowej. Prawo do sądu zostanie jednak zachowane, a prawa strony zostaną nie naruszone w sytuacji częściowego uwzględnienia wniosku wnioskodawców w niniejszej sprawie. Zaznaczyć należy, że pozostałe koszty sądowe będą zależne od przebiegu sprawy jednak nie będą wyższe niż kwota wpisu. Podkreślenia wymaga również to, że jeżeli koszty te pojawią się, będą rozłożone w czasie, stąd wnioskodawcy mają możliwość odpowiednio wcześnie się do nich przygotować. Z powyższych względów uznano, że ewentualne pozostałe koszty sądowe jeśli się w sprawie pojawią skarżący będą w stanie ponieść samodzielnie i nie spowoduje to utraty ich płynności finansowej. W związku z powyższym Sąd uznał za słuszne zmienić postanowienie referendarza sądowego i zwolnić skarżących od wpisu od skargi w kwocie powyżej 1.000 zł. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.