I SA/Ke 580/16

Dnia 8 grudnia 201 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Starosty K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz Starosty K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1.1 Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...]nr [...] utrzymał w mocy postanowienie tego organu z [...] r. nr [...] wydane w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny. 1.2. Organ ustalił, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Burmistrza Miasta i Gminy C. z tytułu odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogi gminne. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w celu realizacji zaległości objętej tytułem wykonawczym dokonał na podstawie zawiadomienia z 18 maja 2016 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w Banku Spółdzielczym w C.. Burmistrz Miasta i Gminy C. złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., postanowieniem z 25 maja 2016 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne i przekazał zarzuty do wierzyciela - Starosty K., celem uzyskania jego stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel - Starosta K. postanowieniem z 13 czerwca 2016 r. stwierdził niedopuszczalność zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku wypłaty odszkodowania oraz stwierdził niezasadność pozostałych zarzutów. Jednocześnie Starosta K. zwrócił się do organu egzekucyjnego o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. 1.3 Burmistrz Miasta i Gminy C. złożył zażalenie na postanowienie wierzyciela w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z 4 lipca 2016 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wymienionym na wstępie postanowieniem z 6 lipca 2016 r. wstrzymał postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. na podstawie tytułu wykonawczego nr 1/2016 wystawionego 27 kwietnia 2016 r. przez Starostę K. - do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, złożonych przez zobowiązanego. Zażalenie na to postanowienie złożył wierzyciel - Starosta K., wnosząc o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości i umorzenie postępowania oraz o przekazanie sprawy Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. do dalszego prowadzenia egzekucji. Burmistrz Miasta i Gminy C. poinformował Dyrektora Izby Skarbowej w K., że trwa postępowanie o unieważnienie decyzji Wojewody Ś. z 19 listopada 2014 r. znak: IN.XI.7534.35.2014, utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. z 24 września 2014 r. znak: GN- 1.683.2.23.2012.GB o wypłacie odszkodowania. Stanowisko do sprawy przedstawił również M. S., podnosząc, że do chwili obecnej nie otrzymał odszkodowania za wywłaszczenie z nieruchomości, oraz że potwierdza argumenty przytoczone przez wierzyciela w zażaleniu. 1.4 Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrując zarzuty zażalenia wyjaśnił w pierwszej kolejności, że zażalenie wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym na postanowienie dyrektora Izby skarbowej rozpoznaje dyrektor izby skarbowej. Organ powołał treść art. 17 § 1b ustawy z 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej: ustawy p.e.a.) oraz art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) Wyjaśnił, że istotą regulacji zawartej w art. 127 § 3 K.p.a. jest prawna możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, a nie to czy dokonuje tego organ wyższego stopnia. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 § 3 K.p.a., ma zastosowanie instytucja przewidziana w art. 24 § 1 pkt 5 tej ustawy, według której pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w jakiej brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (w przedmiotowej sprawie postanowienia). 1.5 Organ podniósł, że w sprawie zaistniały szczególne uzasadnione przypadki pozwalające na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z treścią art. 23 § 6 ustawy p.e.a., organy nadzoru - w tym przypadku Dyrektor Izby Skarbowej w K. - mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Celem unormowania przewidzianego w tym przepisie jest możliwość uwzględnienia w toku postępowania egzekucyjnego zaistniałych indywidualnych okoliczności uzasadniających czasowe zaprzestanie prowadzenia egzekucji. Okoliczności te muszą mieć charakter wyjątkowy, bowiem wstrzymanie postępowania egzekucyjnego jest odstępstwem od zasady szybkiego, skutecznego, przymusowego wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Przepis ten pozostawił organowi nadzoru swobodę w ocenie, na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy w sprawie zaistniały okoliczności do wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K., w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki uprawniające organ nadzoru do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organ wziął przy tym pod uwagę fakt złożenia zarzutów przez Burmistrza Urzędu Miasta i Gminy C. na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, gdy egzekucja jest niedopuszczalna, albo gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania. Na podstawie art. 35 § 1 ustawy p.e.a., w przypadku złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, postępowanie to z mocy ustawy ulega zawieszeniu. Z przepisu tego wynika jednocześnie uprawnienia wierzyciela do wystąpienia do organu egzekucyjnego z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego, celem ochrony interesów wierzyciela. Dyrektor Izby skarbowej w K. podał, że pismem z 13 czerwca 2016 r. Starosta K. zwrócił się do organu egzekucyjnego o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z 4 lipca 2016 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wziął także pod uwagę, że zobowiązanym jest jednostka samorządu terytorialnego i w związku z tym nie występuje zagrożenie bezskuteczności egzekucji po zakończeniu postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów. Organ uznał zatem, że zasadne jest wstrzymanie realizacji zobowiązania objętego tytułem wykonawczym, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do argumentu Starosty K., że instytucja wstrzymania postępowania egzekucyjnego powoduje jedynie przesunięcie w czasie obowiązku zapłaty należnego zobowiązania, co zwiększa kwotę zadłużenia przez wzrost odsetek za zwłokę i wpływa na pogorszenie sytuacji finansowej zobowiązanego, organ podniósł, że wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie pozbawia zobowiązanego możliwości wykonania, tj. zapłaty zobowiązania objętego tytułem wykonawczym. Jednocześnie wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych i nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. 2.1. Na powyższe postanowienie Starosta K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Zarzucił: 1. naruszenie przepisu prawa stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności postanowienia w postaci rażącego naruszenia prawa, tj. naruszenie przepisu art. 23 § 6 ustawy p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że złożenie zarzutów od tytułu wykonawczego przez zobowiązanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek uprawniający organ nadzoru do wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 84 § 1 i 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego, wyczerpującego i rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonym postanowieniu całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w tym przede wszystkim do ustalenia, że w przedmiotowej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 23 § 6 ustawy p.e.a., uprawniający organ nadzoru do wstrzymania postępowania egzekucyjnego; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 6 lipca 2016 r. w mocy, pomimo, że na skutek wniesionego zażalenia skarżony organ powinien bądź to uchylić swoje postanowienie i orzec o niestwierdzeniu przesłanek umożliwiających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego bądź też uchylić swoje postanowienie i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości jako bezprzedmiotowe. Skarżący wniósł: - o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania administracyjnego obu instancji, lub o: - o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej w K. do wydania w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu wyroku postanowienia bądź uchylającego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 6 lipca 2016 r., i stwierdzającego brak przesłanek umożliwiających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego bądź też uchylającego to postanowienie i umarzającego postępowanie pierwszej instancji w całości jako bezprzedmiotowe, lub o: - o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, lub o: - o umorzenie postępowania i stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w pierwszej instancji bądź o umorzenie postępowania i uchylenie postanowienia wydanego w pierwszej instancji. 2.2. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że złożenie zarzutów od tytułu wykonawczego nie stanowi w rozumieniu art. 23 § 6 ustawy p.e.a. szczególnie uzasadnionego przypadku przemawiającego za wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego. Organ sam przyznał, że instytucja wstrzymania postępowania egzekucyjnego powoduje zwiększenie kwoty zadłużenia przez wzrost odsetek za zwłokę i wpływa na pogorszenie sytuacji finansowej zobowiązanego. Dotychczasowa zwłoka zobowiązanego w zapłacie odszkodowania wygenerowała już odsetki w wysokości 51.484,76 zł - według stanu na dzień sporządzania niniejszej skargi oraz koszty egzekucyjne przekraczające już kwotę 20.000 zł. Każdy kolejny dzień zwłoki w wykonaniu obowiązku generuje kwotę 70,85 zł odsetek. Skarżący podniósł, że "szczególnie uzasadnione przypadki" to sytuacje, które zostały spowodowane przyczynami niezależnymi od zobowiązanego. Nie jest takim przypadkiem okoliczność, że zobowiązanym jest organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Fakt, że zobowiązanym jest burmistrz skłania ku dążeniu do jak najszybszego wyegzekwowania obowiązku, celem wyeliminowania sytuacji, w której organ administracji publicznej uchyla się od wykonania ciążącego na nim obowiązku. 2.3. Skarżący odnosząc się do argumentu organu, że wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie spowoduje bezskuteczności egzekucji wskazał, że tego rodzaju gwarancja nie rekompensuje strat po stronie osoby mającej interes faktyczny i prawny w wykonaniu obowiązku wypłaty odszkodowania. Istotnym dla takiej osoby jest bowiem nie tylko fakt finalnego zrealizowania obowiązku przez zobowiązanego, ale również czas, w jakim to uczyni. Każdy dzień, w którym osoba taka jest pozbawiona zarówno władztwa nad wydzieloną pod drogi nieruchomością, jak również stosownej rekompensaty za wywłaszczenie, generuje po jej stronie konkretną stratę, jaka wiąże się chociażby z utratą spodziewanych pożytków, jakie taka nieruchomość bądź suma pieniędzy mogłyby jej przynieść. Dlatego tak istotnym w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym jest zachowanie zasady szybkości postępowania i doprowadzenie do jak najrychlejszego wykonania egzekwowanego tym postępowaniem obowiązku. 2.4. Skarżący zarzucił, że organ nie podał faktycznych okoliczności wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W ocenie strony, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego stanowi utorowanie drogi do przeprowadzenia kolejnej próby merytorycznej weryfikacji ostatecznej, prawomocnej, wymagalnej i wykonalnej decyzji odszkodowawczej, co zgodnie z przepisami prawa, na tym etapie jest niedopuszczalne. Stanowi to o rażącym naruszeniu przepisu art. 23 § 6 ustawy p.e.a. stanowiącego podstawę stwierdzenia nieważności postanowienia. W przedmiotowym przypadku organ zastosował przepis wbrew jego treści - do sytuacji zwyczajnej, jaką jest złożenie zarzutów przez zobowiązanego i ich rozpatrywanie. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie. Podniósł ponadto, że Minister Infrastruktury i Budownictwa, postanowieniem znak: DO-2-6612-180/2016.AS, NK 149623/16, w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Ś. z 19 listopada 2014 r. znak: IN.XL7534.35.2014 oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty K. z 24 września 2014 r. znak: GN-I.683.2.23.2012.GB ustalającej odszkodowanie na rzecz M. S. w wysokości 369.411 zł za nieruchomość i zobowiązującej do wypłaty odszkodowania Burmistrza Miasta i Gminy C., która stanowi podstawę prawną dochodzonego obowiązku, wstrzymał wykonanie ww. decyzji Wojewody Ś. z 19 listopada 2014 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty K. z 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 4.1 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych DZ.U.z 2014 r. poz. 1647). Oznacza to, że wyeliminować z porządku prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, dalej p.p.s.a.). Nadto istotnym jest, że na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana w powyższy sposób kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, konsekwencją czego musiało być jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. 4.2 Istotą sporu było ustalenie czy organ nadzoru w sposób prawidłowy wykazał, że zaszedł szczególnie uzasadniony wypadek pozwalający na wstrzymanie z urzędu na czas określony prowadzonego przez nadzorowany organ postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy spór dotyczył prawidłowości zastosowania art. 23 § 6 ustawy p.e.a. W ocenie organu wskazany wyżej przepis zastosowany został prawidłowo albowiem przesłanką do jego zastosowania była okoliczność nierozpoznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej złożonych przez Burmistrza Miasta i Gminy C.. Nadto wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie groziło bezskutecznością egzekucji po zakończeniu postępowania w sprawie zarzutów, albowiem zobowiązanym jest jednostka samorządu terytorialnego. W ocenie skarżącego Starosty K. w sprawie nie zaszedł szczególnie uzasadniony przypadek o jakim mowa w art. 23 § 6 ustawy p.e.a. a ustalenia organu w tym zakresie noszą znamiona dowolności. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. stanowisko zaprezentowane przez stronę skarżącą zasługiwało na aprobatę. 4.3 Z literalnego brzmienia art. 23 § 6 ustawy p.e.a. wynika, że organy sprawujące nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Brzmienie przepisu wskazuje jednoznacznie, że zarówno czas, jak i samo skorzystanie z uprawnienia do wstrzymania czynności lub postępowania egzekucyjnego należą do sfery uznania organu sprawującego nadzór. Na gruncie mającego w sprawie zastosowanie K.p.a. ( odesłanie art. 18 ustawy p.e.a.) granice uznania administracyjnego wyznacza art. 7 K.p.a., co oznacza, że organ podejmując rozstrzygnięcie powinien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 VII 1998 r. IISA 506/98, LEX nr 41383). Wyważenie powyższych racji winno być precyzyjnie opisane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po uprzednim zebraniu i rozważeniu materiału dowodowego. Działanie w zgodzie z zasadą praworządności to także poprawne zastosowanie przepisu prawa materialnego. 4.4. Zaskarżone rozstrzygnięcie kryteriów tych nie spełnia albowiem po pierwsze błędnie wskazano, że zaistniała przesłanka pozwalająca wstrzymać postępowanie egzekucyjne, a po drugie skrótowość uzasadnienia postanowienia w części wyjaśniającej zaistnienie przesłanki z art. 23 § 6 u.p.e.a. nie pozwala na jej pełną ocenę w kontekście tak zastosowania przepisu prawa materialnego jak i jej poprawności na gruncie art. 7 K.p.a. 4.5 W ocenie organu szczególnie uzasadnioną przyczyną pozwalającą na zastosowanie art. 23 § 6 u.p.e.a. jest niezakończenie postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu administracyjnym. Tak w doktrynie prawa administracyjnego ( np. komentarz do art. 23 u.p.e.a. pod redakcją Dariusza Ryszarda Kijowskiego, dostępnego w bazie LEX), jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. VII Sa/Wa 455/07, baza LEX) przyjmuje się jednolicie, że za szczególnie uzasadnione przypadki, o których mowa w tym przepisie mogą być jedynie uznane sytuacje spowodowane działaniem czynników, na wystąpienie których zobowiązany nie miał wpływu, niezależnych od sposoby jego postępowania, mających charakter losowy oraz zaistniałych w toku postępowania egzekucyjnego Nadto okoliczności uzasadniające wstrzymanie postępowania w trybie tego przepisu muszą mieć charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że powinny odbiegać od występujących powszechnie. W rozpatrywanym przypadku zobowiązany realizując swoje ustawowe uprawnienia zainicjował postępowanie w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Środkiem tamującym prowadzenie egzekucji w takim przypadku jest na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. zawieszenie postępowania egzekucyjnego ( co zresztą w sprawie miało miejsce). Realizacja żadnego z ustawowych uprawnień nie może być podstawą do uznania, że zaszedł szczególnie uzasadniony wypadek mogący być podstawą do wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 t. II FSK 1304/13 (cbois.nsa.gov.pl) za szczególnie uzasadnione okoliczności uznać można również stwierdzenie przez organ nadzoru nieprawidłowości podjętych czynności egzekucyjnych lub naruszenie prawa w toku postępowania egzekucyjnego. Organ w motywach swojego rozstrzygnięcia nie wskazał, że podjęcie zawieszonego postępowania na wniosek wierzyciela, było takim właśnie naruszeniem. Skoro zatem organ nie wykazał zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku w znaczeniu opisanym powyżej, to uznać należy, że rozstrzygnięcie organu nie ma umocowania w badanym przepisie prawa. 4.6 Zaskarżone postanowienie narusza też podstawowe zasady postępowania tj. art. 7, 8, 77 §1 jak i art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa poprzez niewykazanie w uzasadnieniu dlaczego organ uznał wskazaną przez siebie przesłankę za spełniającą dyspozycje art. 23 § 6 u.p.e.a. Poprawne uzasadnienie ma szczególne znaczenie przy wydawaniu rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego. W zaskarżonym postanowieniu organ nie wyjaśnił dlaczego uważa, że realizacja ustawowego uprawnienia zobowiązanego jest szczególnie uzasadnionym wypadkiem uprawniającym do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał jedynie, że skoro zobowiązana do zapłaty jest gmina, to nie zachodzi obawa jej niewypłacalności, co w niczym merytorycznie nie wyjaśnia podstawowej kwestii zastosowania przepisu prawa materialnego. Okoliczność ta może być co najwyżej próbą wzięcia pod uwagę interesów wierzyciela stosownie do dyspozycji art. 7 K.p.a. W tym kontekście jednak brak w uzasadnieniu rozstrzygnięcia rozważenia racji drugiej strony czy interesu społecznego, co również powoduje wadliwość zaskarżonego postanowienia w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. 4.7 Ponownie rozpoznając sprawę wstrzymania w trybie nadzoru postępowania egzekucyjnego, organ weźmie powyższe pod uwagę. Rozważając jednak zasadność wydania takiego rozstrzygnięcia uwzględni okoliczność, że jak sam wskazał wstrzymana została wykonalność decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji (postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 7 X 2016 r. o nr. NK 14623/16). 4.8 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 llit.a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu wydano w oparciu o art.200 p.p.s.a.