I SA/Ke 583/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr SKO [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2006 rok oddala skargę. I SA/Ke 583/07 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania C. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w B. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2006 rok w łącznej kwocie 5.488 zł. Kwestionowaną decyzją organ podatkowy pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, powołując się na treść art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego od środków transportowych w postaci ciągnika siodłowego MAN nr. rej. [...]; ciągnika siodłowego MAN nr. rej. [...] oraz naczepy uniwersalnej nr. rej. [...]. Podatnik złożył bowiem w dniu [...] prawidłową deklarację podatkową, zaś w dniu [...] i [...] złożył nieprawidłowe korekty deklaracji. Podstawą określenia wysokości zobowiązania były stawki wynikające z Uchwały Nr XXXI/321/05 Rady Miejskiej w B., zapisy w kartach pojazdów i dokumentach rejestracyjnych oraz opinia biegłego z badania technicznego ciągnika siodłowego MAN nr. rej. [...]. Obydwa ciągniki posiadające dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów 42 t. podlegały opodatkowaniu stawką w kwocie po 2084,00 zł., zaś naczepa stawką w kwocie 1320,00 zł Skarżący w odwołaniu kwestionował merytoryczną prawidłowość określenia wysokości należnego podatku od naczepy oraz ciągnika siodłowego MAN nr rej. [...]. Podniósł nadto, że zaświadczenie wydane na wniosek organu przez Państwową Komunikację Samochodową w B. o rzekomym przeprowadzeniu badania technicznego jest fikcją. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie to nie zasługiwało na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że C. S. w 2006 r. był właścicielem ciągnika siodłowego MAN nr rej. [...]; ciągnika siodłowego MAN nr rej. [...] oraz naczepy uniwersalnej nr rej. [...]. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84) wynika, ze opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 7) autobusy. Z przepisu tego wynika więc, że każdy z wymienionych pojazdów podlega opodatkowaniu niezależnie od tego czy jest wykorzystywany samodzielnie czy też wchodzi w skład zespołu pojazdów. Opodatkowaniu podlega każdy ze środków transportu, który może składać się na ten zespół, niedopuszczalne jest natomiast np. traktowanie ciągnika i naczepy jako jednego pojazdu podlegającego opodatkowaniu. Przedmiotem podatku jest zarówno ciągnik jak i naczepa. Oba te pojazdy mają odrębne stawki, których wysokość jest zależna min. od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. "Zespół pojazdów" nie jest, zatem przedmiotem podatku, lecz wielkością od której ustawodawca uzależnił wysokość podatku od niektórych środków transportowych. W przypadku ciągników siodłowych, balastowych, przyczep i naczep warunkiem decydującym o objęciu opodatkowaniem oraz o wysokości stawki jest "dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów". Powołując się na stanowisko doktryny wskazał, że przy ustalaniu rodzaju środka transportu oraz jego parametrów należy przede wszystkim opierać się na danych wynikających z dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, świadectwa homologacji lub karty pojazdu. Jedynym natomiast dopuszczalnym sposobem ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej, gdy nie wynika ona z tych dokumentów, jest opinia biegłego. Organ ustalił, że ze znajdującej się w aktach sprawy karty pojazdu MAN o numerze rejestracyjnym [...] oraz pisma Starostwa Powiatowego w B. z [...] wynika, że dopuszczalna masa całkowita zestawy tego pojazdu (DMC) wynosi 42000 kg. Co do pojazdu MAN 19.422 o numerze rejestracyjnym [...] to, jak wynika z opinii - zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu przez uprawnionego diagnostę T. K., jego DMC zestawy wynosi również 42000 kg. Z dowodu rejestracyjnego naczepy o numerze rejestracyjnym [...] wynika, że jej DMC wynosi 34000 kg, a zatem z ciągnikiem siodłowym tworzy ona zestaw objęty stawką wskazaną w punkcie 8 Uchwały NR XXXI/321/05 Rady Miejskiej w B. która wynosi 1320,00 zł. Wynika z tego, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2006 r. Jeżeli natomiast podatnik kwestionuje dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym lub karcie pojazdu to wątpliwości te powinien zgłosić właściwemu organowi rejestracyjnemu. Niezasadny okazał się także zarzut fikcyjności badania technicznego pojazdu przez diagnostę, skoro podatnik nie przedstawił do akt sprawy odmiennego dowodu podważającego to badanie. W skardze na tą decyzję C. S. podniósł, iż jest ona stronnicza i krzywdząca dla niego skoro został podwójnie opodatkowany. Zarzucił także matactwo organu pierwszej instancji, który posłużył się zaświadczeniem o rzekomym badaniu technicznym wydanym przez diagnostę bez jego wiedzy i zgody. Pojazd którego dotyczyło badanie techniczne o numerze rejestracyjnym [...] został, bowiem przez niego sprzedany w 2006 r. przed datą wydania zaświadczenia. Organ nie przeprowadził natomiast takiego badania w stosunku do naczepy, aby zastosować odpowiednią stawkę podatku. SKO błędnie także przyjęło dla naczepy o DMC 34 t. stawkę w wysokości 1320,00 zamiast 720,00 zł. Z treści skargi wynika, więc że zmierza ona do uchylenia decyzji organów podatkowych obu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenia podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Organ podniósł nadto, ze skarżący został, w obu instancjach, zaznajomiony z całym zgromadzonym w sprawie materiałem i nie wnosił uwag co do poprawności wyniku przeprowadzonego badania technicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) -dalej: p.p.s.a.- sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądów administracyjnych sprowadza się, więc do zbadania czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że nie naruszają one prawa. Odnosząc się do zarzutów rozpatrywanej skargi podkreślić należy, że dla oceny czy organy administracyjne właściwie zastosowały prawo materialne konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie czy nie doszło w toku rozpatrzenia sprawy do naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, w tym dowodowe, i tym samym czy prawidłowo ustalono stan faktyczny konieczny do jej rozstrzygnięcia. Nie budzi, bowiem wątpliwości, że kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, tylko, bowiem w takim przypadku możliwe jest określenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji wymogom tym sprostały, zapewniając także skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania. Pozostaje poza sporem, ze C. S. w 2006 r. był właścicielem ciągnika siodłowego MAN nr rej. [...]; ciągnika siodłowego MAN nr rej. [...] oraz naczepy uniwersalnej nr rej. [...]. Stosownie do treści art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84) opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają między innymi: - ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton (pkt 3 przepisu); - ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton (pkt 4); - przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego (pkt 5); - przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego (pkt 6). Z treści tego przepisu, w oczywisty sposób wynika, że każdy z wymienionych w nim pojazdów podlega odrębnemu opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych według różnych stawek, niezależnie od tego czy wchodzi w skład zespołu pojazdów czy też jest eksploatowany samodzielnie. Każdy z tych pojazdów podlega również odrębnej rejestracji. Wbrew twierdzeniom podatnika opodatkowaniu nie podlega, zatem zespół pojazdów, lecz każdy ze środków mogących wejść w skład takiego zespołu np. ciągnik siodłowy oraz naczepa. Oba te pojazdy mają własne odrębne stawki opodatkowania, których wysokość uzależniona jest między innymi od masy całkowitej zespołu pojazdów. "Zespół pojazdów" nie jest, więc przedmiotem opodatkowania a jedynie techniczną wielkością od której ustawodawca, w przypadku niektórych pojazdów (np. ciągników, przyczep i naczep), uzależnił wysokość stosowanej stawki podatku. Pogląd taki jest prezentowany zarówno w literaturze (por. L. Ethel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz. Dom Wydawniczy ABC, 2002) jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Gdańsku z 20.04.2006 r., I SA/Gd 693/04). W przypadku skarżącego, jak to trafnie przyjęły organy podatkowe, w 2006 r. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegały, więc odrębnie dwa ciągniki siodłowe oraz naczepa. Podniesiony, zatem przez niego zarzut podwójnego opodatkowania posiadanych środków transportowych jest chybiony. Wysokość stawek podatku od środków transportowych została określona szczegółowo w Uchwale Nr XXXI/321/2005 Rady Miejskiej w B. Z postanowień uchwały oraz art. 8 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że wysokość stawki uzależniona jest od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów oraz liczby osi. W literaturze podatkowej wskazuje się także, że przy ustalaniu rodzaju środka transportowego i jego parametrów, w tym dopuszczalnej masy całkowitej, dla celów podatkowych, należy przede wszystkim opierać się na danych wynikających z dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, świadectwa homologacji lub karty pojazdu. W przypadku gdy DMC pojazdu nie wynika z dowodu rejestracyjnego, bądź innego z tych urzędowych dokumentów wystawionych przez uprawniony organ, dopuszczalnym dowodem jej ustalenia jest opinia biegłego. Ze znajdującej się w aktach sprawy karty pojazdu MAN o numerze rejestracyjnym [...] oraz pisma Starostwa Powiatowego w B. z [...] wynika, że dopuszczalna masa całkowita zespołu tego pojazdu (DMC) wynosi 42000 kg. W tym przypadku parametry, od których zależy wysokość stawki podatku zostały, więc potwierdzone właściwym dokumentem urzędowym. W dokumentach dotyczących ciągnika siodłowego MAN [...] nr. rej. [...] DMC zespołu pojazdów nie została odnotowana. W tej sytuacji organ podatkowy pierwszej instancji, wykonując zalecenia SKO zawarte w decyzji z dnia [...], dla ustalenia tej okoliczności dopuścił dowód z opinii biegłego. Jak wynika z opinii - zaświadczenia uprawnionego diagnosty T. K. ze Stacji Kontroli Pojazdów PKS w B. również w tym przypadku dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów wnosi 42000 kg. Opinia ta została wydana w oparciu o wyniki badania technicznego pojazdu. W świetle zgromadzonych w sprawie materiałów, uzupełnionych przez sąd dowodem z dokumentu, podniesiony przez skarżącego zarzut fikcyjności opinii należy uznać za nieuzasadniony. Zarzut ten nie został przez niego w żaden sposób uprawdopodobniony. Należy przede wszystkim podnieść, że wbrew jego twierdzeniom ciągnik ten nie został sprzedany w 2006 r. ale w dniu 10 lutego 2007 r. Z zaświadczenia diagnosty wynika natomiast, że zostało ono wydane w oparciu o wyniki badania technicznego pojazdu przeprowadzonego w dniu 23 listopada 2006 r. W tych okolicznościach zdaniem sądu brak jest podstaw do podważenia rzetelności i merytorycznej treści opinii a tym samym może ona stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Trafnie zatem organy podatkowe przyjęły, że obydwa posiadane przez skarżącego ciągniki podlegały opodatkowaniu według stawki z § 1 pkt 5 Uchwały Rady Miejskiej jak dla pojazdów o liczbie dwóch osi i DMC zespołu pojazdów powyżej 36 t. tj w kwocie 2084,00 zł. Z dowodu rejestracyjnego naczepy o numerze rejestracyjnym [...] wynika, że jej DMC wynosi 34000 kg. a wraz z ciągnikiem tworzy ona zestaw o jakim mowa w § 1 pkt 8 Uchwały tj. naczepy o liczbie osi trzy i dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 38 t. Wskazać przy tym należy, że najmniejsza masa własna ciągnika skarżącego wynosiła 6950 kg, co wynika z karty pojazdu ([...]). Trafnie więc organy podatkowe określiły dla tej naczepy wysokość zobowiązania na kwotę 1320,00 zł. Z tych wszystkich względów skarga C. S. okazała się bezzasadna, co stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. skutkowało jej oddaleniem.