I SA/Ke 627/15

Dnia 23 marca 2016 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J.T. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów leśnych p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Wyrokiem z 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 627/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J-. T. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów leśnych W dniu 17 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) J. T. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. W złożonym wniosku skarżący wskazuje, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z synem K. w wieku 56 lat oraz córką B. w wieku 60 lat. Aktualnie miesięczny dochód rodziny stanowi emerytura skarżącego w kwocie 2.419,23 zł netto, dopłata obszarowa w kwocie 1600,00 zł netto, renta inwalidzka córki B.w kwocie 675,13 zł netto oraz renta inwalidzka syna K. w kwocie 841,23 zł netto. Skarżący jako majątek posiadany przez niego oraz osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wykazał dom wielkości 100m² zbudowany w latach 1945-1947, mieszkanie spółdzielcze o pow. 58m² o wartości 100.000,00zł, nieruchomość rolną - grunty rolne wielkości 53,31 ha, o wartości rynkowej 600.000,00zł, grunty dzierżawione wielkości 8,39 ha od syna K., grunt rolny wielkości 4,57 ha wydzierżawiony przez córkę B. i syna K. bratu K., grunty orne o pow. 6,92 ha i las o pow. 1, 15 ha współwłasność w ½ części wraz z budynkiem mieszkalnym i gospodarczym wydzierżawione synowi K., budynki użytkuje brat S.. Jako oszczędności skarżący wykazał rachunek obrotowy gospodarstwa domowego kwocie 5.000 zł oraz rachunek obrotowy gospodarstwa rolnego w kwocie 5.000 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że ma 88 lat, jest osoba niepełnosprawną w stopniu znacznym i przewlekle chorą, córka skarżącego jest osoba niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym, syn skarżącego został uznany za osobę długotrwale niezdolną do pracy. Jako zobowiązania i stałe wydatki miesięczne skarżący wskazał wyżywienie – 2000 zł, mieszkanie, energia, gaz, woda, remonty – 1000 zł, media, prasa, książka, czasopisma – 400 zł, środki czystości, higieny – 200 zł, lekarstwa i leczenie – 800 zł, rehabilitacja leczenie szpitalne – 400 zł, przewozy własnym środkiem transportu, amortyzacja, paliwo naprawy – 1000 zł, opłaty środków transportu , ubezpieczenie mienia – 300 zł, wydatki okolicznościowe – 300 zł. Wniosek oparty na takich samych okolicznościach został złożony przez skarżącego w dniu 29 października 2015 r. i oddalony przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 18 listopad 2015 r. utrzymanym w mocy postanowieniem WSA w Kielcach z 4 grudnia 2015 r. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy (jak w niniejszej sprawie), wnioskodawca może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Rozpoznanie kolejnego wniosku nie może jednakże polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże bowiem nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 830/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe zapatrywanie należy wskazać, że nie sposób uznać by wnioskodawca w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy przedstawił nowe okoliczności odnoszące się do jego sytuacji majątkowej. Wniosek złożony w dniu 17 marca 2016 r. skarżący oparł bowiem na takiej samej argumentacji jak wniosek poprzedni. Podkreślić również należy, że przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Wnioskodawca ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien wykazać, należycie udowodnić oraz udokumentować swoją sytuację materialną, gdyż to na podstawie informacji przekazanych przez stronę sąd dokonuje merytorycznej oceny wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. postanowienia NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 98/12 lex nr 1125489; z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 163/12 lex nr 1136753; z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II FZ 35/12 lex nr 1121123; z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 10/12 lex nr 1113635). Wskazać należy, że strona składając wniosek o przyznanie prawa pomocy winna uwzględnić, że na wcześniejszym etapie postępowania wydano już postanowienie w przedmiocie prawa pomocy, które zachowało swą moc. Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. odmówiono już skarżącemu prawa pomocy. W tym kontekście odnotować należy, że w myśl z art. 164 P.p.s.a. postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, zaś stosownie do art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Odstąpienie od oceny powziętej we wcześniejszym postanowieniu może zatem wchodzić w grę jedynie wtedy, gdy okoliczności stanowiące przesłankę danego rozstrzygnięcia uległy zmianie. Tymczasem skarżący, nie tylko nie dowiódł, że tego rodzaju zmiana zachodzi, ale nawet nie podniósł, że ona w ogóle nastąpiła. Rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy oparty został na identycznej argumentacji jak wniosek oddalony postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. Ponowny wniosek nie został więc uzupełniony czy zaktualizowany. Przywołuje w nim skarżący nie okoliczności nowe, ukazujące jego sytuację w innym świetle, lecz po raz kolejny te, które zostały już zweryfikowane procesowo, skonfrontowane z dokumentacją źródłową i prawomocnie ocenione w taki sposób, że nie uzasadniają one przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258§ 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.