I SA/Ke 632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.T. na decyzję Dyrektora Ś.Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytuły realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, K. T. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie wymaga jednak udowodnienia bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, że w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo. Sąd rozpoznając wniosek ocenia nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). W rozpatrywanej sprawie, jakkolwiek skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą w skardze oraz odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wynika z nich, że skarżąca jest wdową w podeszłym wieku pozostającą sama w gospodarstwie domowym. Utrzymuje się z emerytury, której wysokość z trudem wystarcza jej na podstawowe potrzeby związane ze swoim utrzymaniem. Pozostaje w trudnej sytuacji materialnej i tym samym nie jest w stanie zaoszczędzić żadnych środków pieniężnych, z których mogłaby dokonać zwrotu nienależnej płatności. Skarżąca wskazała również na zły stan swojego zdrowia oraz konieczność leczenia się w poradni zdrowia psychicznego. Rozpatrując wniosek skarżącej, Sąd miał na uwadze, ustaloną wielkość nienależnie pobranych płatności w wysokości 1. 752,40 zł W związku z powyższymi okolicznościami, zdaniem Sądu, wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych danych wynika bowiem, że uiszczenie, ustalonej w decyzji kwoty z tytułu nienależnie pobranych płatności, może spowodować dla niej "znaczną szkodę". Przesłanka "znacznej szkody" oznacza także szkodę niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania zaś "trudne do odwrócenia skutki" to takie, które wprowadzają istotne i trwałe zmiany w rzeczywistości tak, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy gdyby doszło do pozbawienia skarżącej środków materialnych niezbędnych jej do egzystencji oraz leczenia. Skarżąca podała, że uzyskiwana przez nią emerytura z trudem wystarcza jej na podstawowe potrzeby związane z utrzymaniem. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.