I SA/Ke 637/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. i I. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. i I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2009 r. postanawia: oddalić wniosek. Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] września 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2009 r., P. K. i I. K. złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazali, że łączna kwota ustalonych przez organy celne zobowiązań podatkowych za 2009 r. w podatku akcyzowym przekracza kwotę 50 000 zł. W ocenie skarżących wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Prowadzona przez wnioskodawców stacja paliw jest bowiem przedsiębiorstwem bardzo małym i nie przynoszącym znacznych dochodów. Za 2013 r. dochód osiągnął około 50 000 zł, dlatego przymusowa egzekucja kwoty stanowiącej równowartość rocznego dochodu spowoduje skutki trudne do odwrócenia, w szczególności konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z przymusowym zaciągnięciem drogiego kredytu bądź sprzedażą składników majątku, który nie będzie możliwy do odzyskania. Do wniosku skarżący załączyli kserokopie zeznań podatkowych o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2013 (PIT-36), a także informacje o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2013 (PIT/B) oraz o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku (PIT/O). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawili wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobnili okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Co do zasady rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje wszak możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawców należy wskazać, że choć z ich zeznań podatkowych za 2013 r. (PIT-36) wynika, iż dochód przedsiębiorstwa skarżących stanowi niemalże równowartość kwot, podlegających ewentualnej egzekucji, to jednak nie świadczy to o tym, że uregulowanie ciążących na nich zobowiązań podatkowych będzie skutkowało koniecznością zaciągnięcia drogiego kredytu czy sprzedażą składników majątku. Na tej podstawie nie można uznać ponad wszelką wątpliwość, aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd mógł spowodować skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Dochód z działalności jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami. Istotne natomiast jest, że jak wynika z PIT-36 za 2013 r. przedsiębiorstwo osiągnęło przychód w wysokości 4 372 429,71 zł i poniosło koszty uzyskania przychodów w wysokości 4 327 933,45 zł. Wskazuje to na rozległy rozmiar prowadzonej działalności i oznacza dysponowanie przez skarżących kwotami znacznie przekraczającymi ich zobowiązania podatkowe. Poza informacjami wynikającymi z PIT-36 skarżących za 2013 r. wnioskodawcy nie podali ponadto innych informacji dotyczących sytuacji majątkowej ich firmy, posiadanych aktywów oraz stanu rachunków bankowych firmy. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.