I SA/Ke 641/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.-B. B. sp.j. w J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.-B. B. sp.j. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r. postanawia: oddalić wniosek. B.-B. B. sp.j. ( dalej: spółka ) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r. W piśmie tym zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zostało wobec niej wszczęte postępowanie egzekucyjne, które sparaliżowało pracę przedsiębiorstwa. Spółce zajęto konta i środki pieniężne otrzymywane od klientów nabywających paliwa na prowadzonej przez skarżącą stacji paliw. Ustanowiono też zastawy rejestrowe na wszystkich pojazdach mechanicznych oraz hipoteki przymusowe na nieruchomościach, a także zajęto podziemne zbiorniki paliwa. Zdaniem spółki, działania te – niewspółmierne w stosunku do wysokości zobowiązań określonych w dotychczas wydanych decyzjach – niechybnie doprowadzą do upadłości rodzinnego przedsiębiorstwa i do konieczności zwolnienia wszystkich pracowników. Istnieje więc realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczenie wnioskodawcy powinno zostać poparte dowodami źródłowymi. Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, skarżąca spółka nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawczyni należy wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i jest wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżąca nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie potwierdzają tego, zdaniem Sądu, twierdzenia skarżącej, że zajęcie jej konta sparaliżowało pracę stacji paliw. Na tej podstawie nie można uznać ponad wszelką wątpliwość, aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd mógł spowodować skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Spółka we wniosku nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych. Nie wskazała też, do jakich kwot w odniesieniu do całości posiadanego majątku nastąpiło ustanowienie zastawów rejestrowych i hipotek przymusowych. Ponieważ jednak przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy należy brać pod uwagę wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu, ocenie podlegały również dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podano w nim informacje o wysokości kapitału zakładowego, tj. 15.253,19 zł, o wartości środków trwałych, tj. 307.485,97 zł, wysokości zysku za ostatni rok obrotowy według bilansu, tj. 92.168,45 zł, stanie kont , tj. 401.864,30 zł i 24,08 zł. Spółka podała także, że spłaca kredyt w racie miesięcznej 16.500 zł. Z danych tych trudno jednak wysnuć konkluzje, które stanowiłyby uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jest bowiem np. informacji o tym, czy stan konta z kwotą 401.864,30 zł to rachunek bankowy zajęty w postępowaniu egzekucyjnym. Spółka nie wskazała również, czy ustanowienie zastawów rejestrowych i hipoteki przymusowej uniemożliwiło prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. W związku z tym, że spółka nie podała powyższych informacji, nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego rozstrzygnięcia zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta w aktach sprawy nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.