I SA/Ke 661/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu 27 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Województwa A-Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Województwa A-Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi strona skarżąca Województwo Ł.-Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu zakończenia sprawy z uwagi na wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia. W ocenie wnioskodawcy wykonanie zaskarżonego postanowienia przed zakończeniem postępowania narazi go na niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w postaci braku środków na bieżącą działalność statutową. Skarżący nie posiada bowiem żadnych rezerw finansowych zabezpieczających konieczność uiszczenia kosztów postępowania egzekucyjnego w tak znacznej wysokości. Poniesienie ww. kosztów spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków dla planu finansowego skarżącego polegających przede wszystkim na braku możliwości realizacji bieżących zadań publicznych przez skarżącego. Uwzględniając wysokość ciążących na skarżącym zobowiązań oraz okoliczność, że pod koniec roku budżetowego skarżący dysponuje mniejszą pulą środków niż na początku roku – co uniemożliwia ewentualne przesunięcia w planie finansowym, poniesienie kosztów egzekucyjnych w wysokości niemal 45.000 zł może negatywnie wpłynąć na zabezpieczenie realizacji podstawowych i bieżących zadań skarżącego. Zdaniem wnioskodawcy wykonanie zaskarżonego postanowienia będzie wiązało się z wydatkowaniem środków zabezpieczonych w konkretnej wysokości na inne, uprzednio ściśle zaplanowane wydatki bieżące. W ocenie wnioskodawcy szkoda poniesiona przez skarżącego, jego pracowników, petentów i kontrahentów nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe pełne przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Strona skarżąca nie wskazała na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie podała informacji dotyczących jej sytuacji finansowej oraz nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających tę sytuację. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi uwzględnienie wniosku. Wnioskodawca nie przedłożył Sądowi żadnych dowodów potwierdzających nieodwracalność skutków uiszczenia kosztów egzekucyjnych. W szczególności nie wykazał, że zapłacenie kosztów wymaga zmiany planu finansowego w stopniu powodującym zagrożenie wykonania zaplanowanych zadań. Nie wykazał na zabezpieczenie jakich konkretnie bieżących zadań może negatywnie wpływać konieczność przesunięć budżetowych i na jakiej podstawie wywodzi powstanie znacznej szkody i nieodwracalnych skutków. Ogólnikowe powoływanie się na szkodę skarżącego, pracowników, petentów, kontrahentów nie spełnia wymaganego wykazania przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. i nie daje sądowi możliwości oceny. Faktu obciążenia strony skarżącej kosztami postępowania egzekucyjnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego zaskarżonym postanowieniem nie wywołuje jednak stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podsumowując, należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.