I SA/Ke 664/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki A. P. ("skarżący") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został przez skarżącego uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie wymaga jednak udowodnienia bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, że w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo. Sąd - rozpoznając wniosek - ocenia nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). Jak wyżej wskazano, skarżący nie uzasadnił zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z brakiem informacji pomocnych przy ocenie zaistnienia przesłanek warunkujących możliwość zastosowania instytucji unormowanej w art. 61 ustawy p.p.s.a., Sąd wziął pod uwagę okoliczności przedstawione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wynika z nich, że skarżący do listopada 2012 r. był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, po tym okresie utrzymuje się z emerytury w wysokości 2320 zł brutto miesięcznie, która jest pomniejszona z uwagi na egzekucję komorniczą. Po pobraniu przez komornika egzekwowanych kwot do dyspozycji strony pozostaje ok. 1000 zł. Ponadto skarżący wskazał, że spłaca kredyt w banku w kwocie 750 zł miesięcznie. Dodatkowo ponosi koszty leczenia zaburzeń nerwicowych, schorzeń kręgosłupa, układu krążenia i cukrzycy. Oświadczył przy tym, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym. Nie wykazał majątku. W związku z powyższymi okolicznościami, zdaniem Sądu, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych danych wynika bowiem, że egzekucja z majątku skarżącego wskazanej w decyzji kwoty zaległości podatkowych spółki (254 860 zł), za którą odpowiedzialność została przeniesiona na skarżącego może spowodować dla niego "znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki". Uwzględniając wniosek skarżącego Sąd miał na uwadze to, że przesłanka "znacznej szkody" oznacza także szkodę niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia oraz to, że "trudne do odwrócenia skutki" to takie, które wprowadzają istotne i trwałe zmiany w rzeczywistości powodujące brak możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy, gdy zajdzie niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu. Skarżący podał, że ponosi systematyczne wydatki związane z własnym leczeniem. Tymczasem comiesięczna kwota, która faktycznie pozostaje mu do wykorzystania to około 1000 zł, przy czym z tej kwoty spłacana jest również rata kredytu w wysokości 750 zł. W związku z powyższym egzekwowanie należności wynikających z jeszcze nieprawomocnej, choć ostatecznej, decyzji może spowodować trudności w pozyskaniu środków na wskazane wyżej leczenie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.