I SA/Ke 681/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. oddala skargę. 1.1 Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]. nr [...]utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. nr [...]określającą A. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. w kwocie 7.962 zł. 1.2 W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że A. M. w okresie objętym kontrolą, tj. od 1 listopada 2004r. do 31 października 2007r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 5 listopada 2008r. sygn. akt V GU 27/08 ogłosił upadłość A. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M.-B. w K.. Ponadto w pkt II tego postanowienia Sąd określił, że upadłość będzie prowadzona przez likwidację majątku masy. Na syndyka wyznaczono A. S.-F.. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2009r. sygn. akt V GUp 10/08 Sąd Rejonowy w K. Wydział V Gospodarczy orzekł zakończenie postępowania upadłościowego. 1.3 Przeprowadzona w firmie M.-B. kontrola podatkowa wykazała nieprawidłowości w rozliczaniu podatku VAT za styczeń 2007r. dotyczące podatku naliczonego. W deklaracji VAT-7 za styczeń 2007r. złożonej do Urzędu Skarbowego w K. podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca w wysokości 77.155 zł. W toku kontroli ustalono, że rozliczenie grudnia 2006r. zamyka się zobowiązaniem podatkowym w wysokości 3.688 zł, zaś kwota nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc wynosi 0 zł. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za grudzień 2006r. w kwocie 3.688 zł, którą to decyzję utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej w K.. Oznacza to zatem, że podatnik w styczniu 2007r. zawyżył kwotę podatku naliczonego o 77.155 zł. 1.4 Zgodnie z przepisem art. 99 ust. 12 ustawy o podatku VAT, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi ją w innej wysokości. Zmiana kwoty podatku naliczonego do przeniesienia orzeczona ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...], tj. zmniejszenie jej o 77.155 zł, powoduje zmianę rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2007r., a mianowicie zamiast nadwyżki podatku naliczonego w wysokości 69.192 zł powstaje zobowiązanie w podatku VAT w kwocie 7.962 zł. 2.1 Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. A. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Zaskarżając ją w całości zarzucił jej: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż faktury dokumentujące czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, nie mogą być podstawą do odliczenia podatku, a powodują konieczność zapłaty podatku wykazanego na fakturze, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż faktura taka jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym nie wywołuje skutków podatkowych ani u odbiorcy ani u jej wystawcy, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 19 ust.13 pkt 2 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, iż obowiązek podatkowy powstał z datą wynikającą z faktur VAT, podczas, gdy organ podatkowy uznał, że ewidencje prowadzone przez skarżącego są nierzetelne, a zatem nierzetelne są także wystawiane przez niego faktury VAT, zaś szczególny przepis art.19 uzależnia powstanie obowiązku podatkowego od wykonania usług, co nie zostało w jakikolwiek sposób zbadane przez organ. W związku z zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.. 2.2 W uzasadnieniu skargi A. M. zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie niespójne. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wymienione w decyzji faktury kosztowe dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, a co za tym idzie nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług, wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży pomiędzy wskazanymi w niej kontrahentami jest bezskuteczna prawnie, a w związku z tym nie może wywoływać skutków podatkowych zarówno u odbiorcy jak i u wystawcy. Zdaniem skarżącego, jeśli faktury fikcyjne są prawnie bezskuteczne, wówczas faktury przez niego wystawione, które również nie odzwierciedlają faktycznej sprzedaży pomiędzy określonymi w niej stronami, tak samo należy uznać za fikcyjne, a tym samym nie powinny stanowić podstawy do naliczenia należnego podatku od towarów i usług. Co więcej, skoro obowiązek podatkowy zgodnie z art.19 ust. 13 pkt 2 lit d) ustawy powstaje nie później niż w ciągu 30 dni od wykonania usług, wykonanie usług jest warunkiem powstania obowiązku podatkowego. Wymaga to zatem ustalenia czy roboty zostały wykonane. 2.3 Obliczony w przedmiotowej decyzji obrót, tj. kwota stanowiąca podstawę naliczenia podatku od towarów i usług, jest zawyżona i nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży pomiędzy wskazanymi w niej kontrahentami. Według ustawy o podatku od towarów i usług faktury, na podstawie których został ustalony obrót, są prawnie bezskuteczne, a tym samym obrót powinien zostać pomniejszony o wartość tych faktur. Sprzecznym z zasadami logiki jest przyjęcie, iż możliwe jest uzyskanie dochodu powodującego tak wysokie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług bez ponoszenia kosztów. Skoro wystawione przez skarżącego faktury nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży, to nie stanowią one kosztów uzyskania przychodu u jego kontrahentów, którzy w takiej sytuacji powinni skorygować swoje deklaracje VAT. Prowadziłoby to do niczym nieusprawiedliwionego wzbogacenia po stronie Skarbu Państwa, który otrzymałby dwukrotnie podatek od tego samego zdarzenia gospodarczego. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 4.1 W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Istotnym nadto jest, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. 4.2 Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 4.3 Skarga nie zawiera zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji a zarzuty skargi skierowane są do ostatecznych decyzji organu podatkowego dotyczących określenia zobowiązania podatkowego za miesiące luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2007r. To w odniesieniu do tych decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. stosował podniesione w skardze przepisy art. 88 ust. 3a pkt 4 i art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), dalej: ustawy VAT. 4.4 Rozpoznając niniejszą sprawę organ wskazał, że na prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. wpływ miały ustalenia podjęte w toku kontroli podatkowej, a zawarte w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr PP 3/4407-42/10. Decyzją tą zmniejszono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc do zera i określono zobowiązanie podatkowe za grudzień 2006r. Spowodowało to, jak prawidłowo wskazał organ, że przy rozliczeniu podatku VAT za styczeń 2007r. zamiast nadwyżki podatku naliczonego powstało zobowiązanie podatkowe w wysokości 69.192 zł. Należy w związku z tym przypomnieć, że zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Oznacza to, że wobec związania organu własnym rozstrzygnięciem (przy bezspornej okoliczności prawidłowego wejścia decyzji za grudzień 2006r. do obrotu prawnego) zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, co potwierdziła dokonana przez Sąd z urzędu jego kontrola. 4.5 Skoro zatem organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 12 ustawy VAT, to skargę należało oddalić. 4.5 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.