I SA/Ke 686/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu 2 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.S. s.c. w K. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi sprawy ze skargi G.S. s.c. w K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 686/17 odrzucił skargę G. S. s.c. w K. W. (Spółka), z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi, tj. nieprzedłożenia umowy spółki (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2017.1369 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a."). Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej E. P.5 lutego 2018 r. W dniu 8 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego) Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku i umową Spółki. Uzasadniając wniosek wskazała, że jej pełnomocnik E. P. nie przedłożyła na wezwania przedmiotowej umowy, ponieważ uznała, że umowa spółki, która się nie zmieniła, znajduje się w aktach sprawy. W ocenie strony Sąd niesłusznie wezwał ją do dostarczenia umowy, mając świadomość, że z przedłożonego pełnomocnictwa jasno wynika, że mąż pełnomocnik J. P. upoważnił żonę jako wspólnika do podejmowania wszelkich czynności za spółkę. Stąd E. P. działając jako pełnomocnik Spółki i jej wspólnik, nie miała świadomości, że stanowić to może podstawę do odrzucenia skargi. W ocenie strony wszystkie te okoliczności wskazują, że uchybienie terminowi do usunięcia braków skargi nastąpiło bez winy pełnomocnika Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 4 ustawy p.p.s.a.). Z treści art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Wymaga przy tym podkreślenia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Na równi z zawinieniem strony traktuje się przy tym zawinienie osób, którym zleciła ona prowadzenie swoich spraw. W sytuacji zatem, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to na pełnomocniku spoczywa obowiązek dokonywania czynności procesowych w stosownych terminach, a zatem kryterium należytej staranności – w kontekście przesłanki braku winy, o której mowa w art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. – należy badać w stosunku do tego pełnomocnika. W świetle przedstawionych uwag Sąd stwierdził, że powołane przez wnioskodawczynię okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy pełnomocnika Spółki E. P. w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Poprzestanie na własnym uznaniu, że umowa spółki znajduje się w aktach sprawy, co zwalnia wezwaną od obowiązku jej złożenia, było wynikiem małej staranności w dbałości o interes Spółki. Wbrew twierdzeniom strony miała ona przy tym świadomość prawnych konsekwencji niezastosowania się do wezwania. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zawiera bowiem stosowne pouczenie. W takich okolicznościach, na tym etapie postępowania, strona nie może podważać czy kwestionować decyzji Sądu. Obowiązkiem pełnomocnika jest bowiem dokonywanie, w imieniu i na rzecz mocodawcy, wszelkich czynności do jakich zostanie zobowiązany przez obowiązujące prawo i sąd, w wyznaczonym do tego terminie, a nie decydowanie o tym czy prawo bądź decyzje sądu są zasadne i słuszne, czy też może błędne, albo stanowią oczywistą omyłkę. Wymaga wyjaśnienia, że w myśl art. 37 § 1 ustawy p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Pojęcie pełnomocnictwa (art. 37 § 1 ustawy p.p.s.a.) rozumieć należy przy tym całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. Komplet ten w przypadku spółki cywilnej obejmuje jej umowę, z której wynikają m.in. informacje dotyczące wspólników spółki oraz sposobu jej reprezentacji (innymi słowy kto daną spółką może reprezentować i w jaki sposób oraz kto może udzielić pełnomocnictwa do jej reprezentowania). Z powyższego wynika, że dysponowanie umową spółki daje możliwość stwierdzenia czy osoba, która udzieliła pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki cywilnej miała do tego prawo. Takie informacje nie wynikają natomiast z przedłożonego przez stronę dokumentu pełnomocnictwa. Jest to bowiem jedynie pełnomocnictwo dla żony do działania w imieniu męża. Dodatkowo należy wskazać, że złożenie pełnomocnictwa do akt administracyjnych - nawet, jeżeli obejmuje ono postępowanie sądowe - nie zwalnia pełnomocnika od obowiązku określonego w art. 37 § 1 ustawy p.p.s.a. (post. NSA z dnia 17 maja 2016 r., II OSK 2587/14). Przez akta sprawy należy rozumieć akta sprawy sądowoadministracyjnej jako sprawy nowej, odrębnej od sprawy administracyjnej, a nie akta administracyjne, co wynika z zakresu regulacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - unormowano w niej postępowanie sądowe. Jak już wyżej wskazano natomiast pełnomocnictwo rozumieć należy całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że wnioskodawczyni nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niej oczekiwać. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.