I SA/Ke 697/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego M. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, że jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, jego miesięczne wydatki przeznaczane są na bieżące utrzymanie w tym zakup żywności, koniecznych leków i pochłaniają praktycznie cały uzyskiwany przez niego dochód. Będąc osobą już pokrzywdzoną, która nie odzyskała należnych mu od dłużnika pieniędzy, dozna nieodwracalnego uszczerbku w swoim majątku i nie będzie mógł realizować podstawowych potrzeb życiowych oraz wykonywać ciążących na nim zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Strona powołała się na ogólnie sformułowaną przesłankę, która w jej opinii ma uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Poza wyrażeniem subiektywnej obawy, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje, że nie będzie mógł realizować podstawowych potrzeb życiowych, nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskodawca poza ogólnymi informacjami, że jego podstawowe wydatki pochłaniają praktycznie cały uzyskiwany dochód, nie podał informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę wniosku. Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.