I SA/Ke 712/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie sprawy ze skarg D. E. Sp. z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] [...]w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2009 r., [...]w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r., [...]w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2009 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie. Decyzjami z dnia [...] r. nr [...], nr [...], nr [...]Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego K. z dnia [...]r. odpowiednio o nr [...], nr [...], nr [...]określające "D.-E." sp. z o.o. z W. (Spółka) zobowiązanie w podatku akcyzowym odpowiednio za czerwiec 2009 r., marzec 2009 r. i maj 2009 r. w kwotach odpowiednio 61 182 zł, 127 044 zł, 46 141 zł, Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że Spółka złożyła miesięczne zestawienie oświadczeń odebranych od nabywców na łączną sumę 38 479 litrów oleju grzewczego w czerwcu 2009 r., 79 902 litrów oleju grzewczego w marcu 2009 r., 29 019 litrów oleju grzewczego w maju 2009 r., w ustawowym terminie. Zestawienia te nie zawierały jednak daty sporządzenia zestawienia oraz czytelnego podpisu osoby sporządzającej zestawienie (art. 89 ust. 15 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym; Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej "u.p.a."). Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że wobec niezachowania ww. warunków Spółka pozbawiła się prawa do sprzedaży ww. ilości oleju grzewczego znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, po cenie zawierającej obniżoną – preferencyjną stawkę podatku akcyzowego, związaną z jego przeznaczeniem w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 89 ust. 5 – 15 u.p.a. uprawniających do zastosowania tej stawki akcyzy. Ustawodawca uznał bowiem takie informacje jak data sporządzenia zestawienia i czytelny podpis wystawiającego jako obligatoryjnie wskazywane przez sprzedającego wyroby akcyzowe, a zatem istotne. W skargach na powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię ust. 14, 15 i nieprawidłowe zastosowanie ust. 16 art. 89 u.p.a., § 4 ust. 1 i 2 stosowanego w stanie prawnym obowiązującym w okresie objętym zaskarżaną decyzją rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego oraz naruszenie, w sposób mający wpływ na wynik sprawy, przepisów dotyczących postępowania, tj. art. 120, art. 122, art. 187, art. 188 § 2 oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej wątpliwością konieczną do rozstrzygnięcia w sprawie nie jest sporządzenie i złożenie zestawień do organu celnego - ten bowiem obowiązek został w pełni dochowany, ale o uchybienia w ich treści. Uchybienia te, zdaniem skarżącej w żaden sposób nie wpływały ma osiągnięcie zasadniczych celów oświadczeń, które pozwalały na jednoznaczną identyfikację nabywców oleju i miejsce jego przeznaczenia i wykorzystania. Celem tego dodatkowego obowiązku jest, jak wskazywało Ministerstwo Finansów, umożliwienie sprawniejszego i trafniejszego typowania nabywców paliw opałowych do kontroli użycia przez nich paliw opałowych. Podsumowując skarżąca wskazała, że niezależnie od wszystkich podniesionych w uzasadnieniu skargi argumentów WSA we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne zawierające min. wniosek o wytyczne w zakresie objętym także niniejszą sprawą. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a."), Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Ke 712/14, I SA/Ke 713/14, I SA/Ke 714/14 i prowadzić je pod wspólną sygn. I SA/Ke 712/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 562/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, str 51 i nast. dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 u.p.a., która nakazuje zastosowanie stawki podatki akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 -15 u.p.a.? 2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe? czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w art. 89 ust. 16 u.p.a., polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.? Z treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zawieszenie postępowania z przyczyn określonych w tym przepisie ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, z tym, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. To, że w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie przesądza o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne jeżeli zagadnienie będące przedmiotem rozstrzygnięcia przez Trybunał, będzie miało wpływ na wynik sprawy zawieszanej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podnieść należy, że wpływ na wynik postępowania sądowego nie musi być rzeczywisty, może to być wpływ potencjalny. Dla zawieszenia postępowania nie jest konieczna identyczność (tożsamość) stanu faktycznego i stanu prawnego. Jakkolwiek przepis art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 14 u.p.a. był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. P 24/12 nie stwierdził jego niezgodności z Konstytucją RP, to wskazać należy na zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego, zgodnie z którą prawo krajowe może być stosowane jedynie w zakresie, w jakim nie jest sprzeczne z normami wspólnotowymi, polskie organy i sądy mają zaś obowiązek uwzględniania dorobku orzecznictwa TSUE (por. postanowienie NSA z 23 maja 2014 r. sygn. akt I FZ 138/14). Z uwagi na tożsamość przedstawionego w nim zagadnienia i kwestii spornej między stronami odpowiedź Trybunału na przytoczone wyżej pytanie prejudycjalne w ocenie Sądu będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.