I SA/Ke 772/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 S. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie wymaga jednak udowodnienia bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, że w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo. Sąd rozpoznając wniosek ocenia nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). W rozpatrywanej sprawie, jakkolwiek skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę informacje przedstawione przez niego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wynika z niego, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie z żoną i trojgiem dzieci w wieku od 2-7 lat. Wraz ze swoją rodziną skarżący zamieszkuje z rodzicami. Jego rodzina utrzymuje się z jedynego dochodu skarżącego w kwocie 1300 zł netto z tytułu pracy na czas określony. Ponadto skarżący wskazał na częste choroby swoich dzieci. Pozostaje w trudnej sytuacji materialnej zmuszony jest do ciągłego się zadłużania bowiem brakuje pieniędzy na ubrania, lekarstwa i zdrową żywność dla dzieci. Rozpatrując wniosek skarżącego, Sąd miał na uwadze, ustaloną wielkość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2015 w wysokości 5.581,00 zł W związku z powyższymi okolicznościami, zdaniem Sądu, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych danych wynika bowiem, że uiszczenie, ustalonej w decyzji kwoty z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2015, może spowodować dla niego "znaczną szkodę". Przesłanka "znacznej szkody" oznacza także szkodę niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania zaś "trudne do odwrócenia skutki" to takie, które wprowadzają istotne i trwałe zmiany w rzeczywistości tak, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy gdyby doszło do pozbawienia skarżącego środków materialnych niezbędnych jemu oraz jego rodzinie do egzystencji oraz leczenia. Skarżący podał, że uzyskiwany przez niego jedyny dochód, z trudem wystarcza na podstawowe potrzeby związane z utrzymaniem. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.