I SA/Ke 802/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z [...] r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z [...]nr [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek J.B. z 3 kwietnia 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa w programie premiowym. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wniosek z 3 kwietnia 2015 r. nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Pismem z 25 czerwca 2015 r. nr IPTPB2/4511-220/15-2/MP, Minister Finansów, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, wezwał wnioskodawcę, reprezentowanego przez pełnomocnika Ł. S.., do usunięcia braków wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Minister Finansów przywołał przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące wydawania interpretacji podatkowych, wymogów jakie powinny spełniać wnioski o wydanie interpretacji oraz konsekwencji niespełnienia przez ten wniosek wymaganych wymogów (art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 14h, art. 169 § 1). Podkreślił, że wniosek o wydanie w indywidualnej sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego składa się na formularzu ORD-IN "Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej", którego wzór obowiązujący w dacie złożenia wniosku z 3 kwietnia 2015 r., tj. wersja 5, określony został w obwieszczeniu Ministra Finansów z 19 grudnia 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz.U.2013.188). Druk ORD-IN, określa poszczególne elementy, które wnioskodawca powinien wskazać, w tym m.in.: Część A. "Miejsce i cel złożenia wniosku", Część B. "Dane Wnioskodawcy", Część C. "Organy podatkowe właściwe dla Wnioskodawcy ze względu na sprawę będącą przedmiotem interpretacji indywidualnej", Część D. "Dane Pełnomocnika do doręczeń lub przedstawiciela", Część E. "Zakres wniosku". W sytuacji, gdy wnioskodawca działa przez pełnomocnika lub przedstawiciela, o którym mowa w art. 145 Ordynacji podatkowej (np. opiekuna prawnego, kuratora), wówczas należy wypełnić część D., D.1 i D.2, poz. od 36 do 42 wniosku ORD-IN. Pola zawarte w części D.2 druku ORD-IN, w szczególności pozycja 44 pozwalają na precyzyjne wskazanie przez pełnomocnika (lub przedstawiciela) jego adresu do doręczeń. Doradca podatkowy Ł. S., składając w imieniu wnioskodawcy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej na druku ORD-IN z 3 kwietnia 2015 r., nie wypełnił części D.1 i D.2 druku ORD-IN. Natomiast, do wniosku o wydanie interpretacji, zostało dołączone pełnomocnictwo z 27 marca 2015 r., w którym J. B., udzielił pełnomocnictwa m.in. Ł. S. doradcy podatkowemu, pracownikowi firmy D. Doradztwo Podatkowe Sp. z o.o., podając adres do korespondencji: P.G. 23, 50-365 W.. Minister Finansów podkreślił przy tym, że Ł. S. w zaskarżonej sprawie działał jako doradca podatkowy w imieniu wnioskodawcy, nie zaś w imieniu firmy D.. Wobec powyższego Minister Finansów w wezwaniu z 25 czerwca 2015 r., jako miejsce doręczenia wezwania, podał wskazany w pełnomocnictwie z 27 marca 2015 r. adres do korespondencji: czyli Plac G. 23, 50-365 W.. Zdaniem organu w sytuacji braku oznaczenia we wniosku ORD-IN danych pełnomocnika i jego adresu do doręczeń oraz dysponując adresem do korespondencji określonym w pełnomocnictwie z 27 marca 2015 r., nie miał podstaw aby wskazywać w wezwaniu firmę D.. Minister Finansów wskazał, że 21 lipca 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy zwrócił się telefonicznie do organu stwierdzając m.in., że nie otrzymał żadnej korespondencji od organu w ww. sprawie, jednocześnie poinformował, że oznaczenie adresata na korespondencji skierowanej do niego powinno zawierać dopisek: D. Doradztwo Podatkowe Sp. z o.o. Dlatego też wydane, po przeprowadzonej rozmowie telefonicznej, postanowienie z dnia 29 lipca 2015 r., pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek z 3 kwietnia 2015 r. zostało wysłane na adres do korespondencji: Plac G. 23, 50-365 W., z dopiskiem: D.. Odnosząc się do zarzutu zażalenia, że ww. wezwanie nie zostało pełnomocnikowi doręczone, ani też pełnomocnik nie został w żaden sposób poinformowany o próbie jego doręczenia oraz, że próba doręczenia przedmiotowego wezwania 30 czerwca 2015 r. i awizo 8 lipca 2015 r. budzą wątpliwości, organ wskazał na informację uzyskaną od Poczty Polskiej S.A. (pismo z 24 września 2015 r.) w zakresie trybu doręczenia pełnomocnikowi przedmiotowej przesyłki. W ocenie organu z informacji tej bezspornie wynika, że listonosz podejmował próbę doręczenia przesyłki, pod wskazanym na potwierdzeniu odbioru adresem, tj. Plac G. 23, 50-365 W., zarówno 30 czerwca 2015 r., jak i w dniu zawiadomienia powtórnego (awizo), tj. 8 lipca 2015 r. Tym samym zarzuty strony kwestionujące próbę doręczenia przez listonosza przesyłki pod ww. adresem są bezpodstawne. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w niniejszej sprawie doręczenie wezwania pełnomocnikowi wnioskodawcy nastąpiło zgodnie ze wskazanym przez stronę adresem do korespondencji i zostało dokonane skutecznie, w myśl art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej - 14 lipca 2015 r. Ustawowy termin do usunięcia wskazanych w wezwaniu braków, upłynął zatem 21 lipca 2015 r. Jednak, braki te nie zostały przez stronę usunięte w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji, działając na podstawie art. 14g § 1 i § 3 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej, wydano postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek z 3 kwietnia 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jednocześnie Minister Finansów wskazał, że wydanie ww. postanowienia nie powoduje utraty prawa do wystąpienia z nowym wnioskiem o wydanie interpretacji, spełniającym wymogi art 14b § 3 Ordynacji podatkowej i uwzględniającym informacje, o które wystąpił organ w wezwaniu z 25 czerwca 2015 r. Wskazał, że z uprawnienia tego wnioskodawca skorzystał, składając wniosek o wydanie interpretacji z 21 lipca 2015 r., w którym w części D., D.1 i D.2 na druku ORD-IN, podane zostały dane pełnomocnika do doręczeń i adres do doręczeń, wraz z podaniem w poz. 48 "informacji ułatwiających kontakt z pełnomocnikiem". Wniosek ten będzie podlegał rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu. Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uznanie skargi za zasadną i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 29 lipca 2015 r., a także o zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej, o którą wnioskował skarżący. Zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej: 1. art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 145 § 2, art. 148 § 2 pkt 2, art. 150 § 1a i § 2 poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 14g § 1 i § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h, które w analizowanej sprawie nie znajdują zastosowania; 2. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 przez utrzymanie w mocy postanowienia naruszającego art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 145 § 2, art. 148 § 2 pkt 2, art. 150 § 1a oraz § 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że przedmiotowe wezwanie nie zostało dostarczone pełnomocnikowi skarżącego, co więcej pełnomocnik skarżącego nie został poinformowany w sposób wymagany przepisami Ordynacji podatkowej o próbie doręczenia wezwania. W ocenie skarżącego, obowiązujący wzór druku ORD-IN stanowi jedynie wskazówkę odnośnie tego, jak powinien wyglądać wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał na odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów na interpelację nr 9509 w sprawie opracowanego przez Ministerstwo Finansów wzoru, wniosku o interpretację podatkową (ORD-IN). Z tych względów, w ocenie skarżącego, składając wniosek o wydanie interpretacji był on zobowiązany do podania wyłącznie informacji, o których mowa w art. 14b § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej, natomiast pozostałych pól druku ORD-IN, nie był zobowiązany wypełniać. Jednocześnie, załączając do wniosku o wydanie interpretacji pełnomocnictwo ze wskazaniem szczegółowych danych pełnomocnika, skarżący w odpowiedni sposób poinformował organ o tym, że w danej sprawie został ustanowiony pełnomocnik, a pełnomocnik ten jest pracownikiem spółki D.. W pełnomocnictwie wskazany był adres pełnomocnika skarżącego. Ponadto, na pełnomocnictwie widniał stempel pieczątki pełnomocnika, z której jasno wynikało, że działa on jako pracownik D.. Organ był więc zobowiązany do przesyłania wszelkiej korespondencji, dotyczącej wniosku o wydanie interpretacji do pełnomocnika skarżącego na adres biura D.. Tymczasem wysłał wezwanie nie wskazując jednocześnie na fakt, że pełnomocnik skarżącego działa jako pracownik D.. Powyższe spowodowało, że przedmiotowe wezwanie nie zostało doręczone pełnomocnikowi. W ocenie skarżącego ponadto pozbawiony logiki jest argument, że pełnomocnik działał jako doradca podatkowy w imieniu wnioskodawcy, nie zaś w imieniu D.. Oczywistym jest, że pełnomocnik skarżącego w przedmiotowej sprawie nie jest pełnomocnikiem D., tzn. nie reprezentuje D. jako strony w sprawie, gdyż pełnomocnictwo zostało mu udzielone przez skarżącego, a nie przez D.. Organ nie miał prawa sądzić, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnik występował jako niezależny doradca podatkowy. Odnosząc się do kwestii doręczenia pełnomocnikowi wezwania przez listonosza Poczty Polskiej, skarżący podniósł, że w postanowieniu z 29 lipca 2015 r., wskazano, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, z kolei w zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że zawiadomienie to umieszczono na drzwiach biura adresata, a z pisma Poczty Polskiej z 24 września 2015 r. wynika, że zawiadomienie to pozostawiono na portierni posesji przy Placu G.m 23. Mając na uwadze powyższe, wątpliwości skarżącego budzi niekonsekwencja organu i Poczty Polskiej W ocenie skarżącego, powyższe wskazuje również na to, że listonosz nie stosuje zunifikowanych rozwiązań dostarczania zawiadomień w podobnych sprawach. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności wpływają negatywnie na wiarygodność oświadczeń Poczty Polskiej i organu w zakresie miejsca doręczenia zawiadomienia. Przyjmując jednak jako wersję ostateczną stwierdzenie, że zawiadomienie zostało pozostawione na portierni posesji przy Placu G.m 23 należy uznać, że miejsce to nie jest, w analizowanej sprawie, miejscem wskazanym w Ordynacji podatkowej jako właściwe do pozostawienia zawiadomienia. Tym samym zakładając, że zawiadomienie zostało pozostawione na portierni posesji przy Placu G.m 23 we W., domniemanie skuteczności doręczenia zawiadomienia jest w ocenie skarżącego nieuprawnione. Co więcej, w ocenie skarżącego nie ma wątpliwości, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki: adresowanej do pełnomocnika skarżącego nie zostało dostarczone pełnomocnikowi skarżącego w sposób skuteczny, w rozumieniu art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazując na dopuszczalne przez Ordynację podatkową sposoby doręczania przesyłek podniósł, że pozostawienie zawiadomienia na portierni, czyli jak rozumie skarżący osobie pracującej na portierni lub na biurku tej osoby, nie jest tożsame z pozostawieniem zawiadomienia na drzwiach pomieszczenia łub innym widocznym miejscu. Osoby pracujące na portierni posesji przy Placu G. 23 nie są upoważnione do odbioru jakiejkolwiek korespondencji dotyczącej podmiotów mających siedziby/biura na terenie posesji, a więc również nie odbierają oni zawiadomień o próbie doręczenia pism do rezydentów posesji. Pozostawienie ponadto zawiadomienia na biurku osoby pracującej na portierni nie jest jednoznaczne z pozostawieniem zawiadomienia w widocznym miejscu, gdyż na biurku na portierni znajdują się różne rzeczy osobiste osoby tam pracującej, a osoby pracujące w biurowcu nie mają swobodnego dostępu do tegoż biurka. W przypadku, gdyby zawiadomienie zostało pozostawione w miejscu, o którym mowa w Ordynacji podatkowej, np. na drzwiach wejściowych do budynku lub na ścianie przy recepcji, zawiadomienie mogłoby zostać zauważone przez pełnomocnika skarżącego lub jednego z jego współpracowników. Skarżący zauważył, że biurowiec, w którym znajduje się biuro D. posiada kilka osobnych wejść, z tym, że do biura D. pracownicy, w tym pełnomocnik skarżącego, mogą dostać się wyłącznie przez wejście główne, na którym znajduje się główna recepcja/portiernia budynku. Pracownicy operatora pocztowego powinni dołożyć starań, aby pozostawiane przez nich zawiadomienia miały chociażby szanse na to, żeby adresat, w interesie którego jest odbiór przesyłki, mógł się o nim dowiedzieć. Mając na uwadze powyższe skarżący zarzucił, że przedmiotowe wezwanie nie zostało skutecznie doręczone jego pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że brak jest postaw, aby zarzucać listonoszowi złą wolę w wyborze miejsca pozostawienia awizo, w szczególności gdy strona skarżąca wskazała, że nie posiada oddawczej skrzynki pocztowej. Podkreślił, że miejsce portierni (np. biurko), znajduje się zazwyczaj, w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. Z udzielonych przez operatora pocztowego wyjaśnień wynika jednoznacznie, że operator pocztowy dokonał faktycznie próby doręczenia pełnomocnikowi skarżącego przesyłki, zawierającej wezwanie, jak również że operator pocztowy doręczył awizo powtórne tej przesyłki pod adresem wskazanym przez stronę skarżącą jako adres do korespondencji - czyli: Plac G. 23, 50-365 W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zważył co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm..) określanej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo. Przedmiotem rozpoznania jest postanowienie organu interpretacyjnego o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku J. B. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa w programie premiowym, z uwagi na nie uzupełnienie w terminie przez wnioskodawcę, reprezentowanego przez pełnomocnika, braków wniosku. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi wnioskodawcy wezwania do usunięcia braków wniosku o wydanie interpretacji. Zdaniem organu, wezwanie do usunięcia braków wniosku zostało pełnomocnikowi wnioskodawcy prawidłowo doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Według skarżącego brak było podstaw do zastosowania fikcji doręczenia określonej w art. 150 Ordynacji podatkowej. Adresat nie został na przesyłce prawidłowo oznaczony, ponadto istnieją uzasadnione wątpliwości, co do miejsca umieszczenia zawiadomienia o pozostawienie przesyłki w Urzędzie Pocztowym, biorąc pod uwagę adnotację doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki oraz wyjaśnienia złożone przez Pocztę Polską S.A. (pismo z 24 września 2015 r.) w zakresie trybu doręczenia pełnomocnikowi przedmiotowej przesyłki. Przechodząc do analizy tak zarysowanej kwestii spornej w pierwszej kolejności należy odnieść się do regulacji zawartej w art. 148 Ordynacji podatkowej. Przepis ten normuje kwestie związane z doręczeniem pism osobom fizycznym. W myśl § 1 tego przepisu pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei stosownie do § 2 tego przepisu pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego, 2) w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Zgodnie zaś z § 3 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Z wykładni gramatycznej i logicznej oraz systemowej wewnętrznej art. 148 wynika, że doręczenie w sposób wskazany § 2 jest traktowane przez ustawodawcę jako jeden ze sposobów podstawowego doręczania pism osobom fizycznym. Przepis art. 150 Ordynacji podatkowej ustanawia fikcję prawną doręczenia pisma. Taka forma doręczenia może być zastosowana dopiero wtedy, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia w sposób właściwy (art. 148 § 1) lub zastępczy (art. 149) a w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej zgodnie z art. 151 Ordynacji podatkowej w lokalu ich siedziby lub miejscu prowadzenia działalności. Do skutecznego doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej może dojść tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie pismo zostanie złożone na czas wskazany w tym przepisie w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone w miejscu, o którym mowa w § 2 powołanego przepisu. Dla uznania, iż pismo zostało skutecznie doręczone stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne jest zatem wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata o nadejściu pisma. W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwalony jest pogląd, że wszelkie adnotacje poczty na zwróconej przesyłce, zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, mają walor dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) (por. wyroki NSA: z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 123/11; z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 11/11; postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2010r., sygn. akt I FZ 419/10 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Natomiast domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu. Oznacza to, że adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11 (publ. Lex nr 1148521): "dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Z powyższego wynika, że warunkiem koniecznym posiadania przez zwrotne potwierdzenie doręczenia przesyłki waloru dokumentu urzędowego jest jego sporządzenie w przepisanej formie. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy rozważyć po pierwsze czy adresat został prawidłowo określony na przesyłce zawierającej wezwanie do usunięcia braków. Wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez doradcę podatkowego Ł. S., który złożył własnoręczny podpis oraz posłużył się pieczątką służbową o treści Ł. S. doradca podatkowy nr wpisu 12002 D. Doradztwo Podatkowe Sp.o.o., Plac G. 23. Do wniosku zostało załączone pełnomocnictwo udzielone przez podatnika J. B. wskazanym w pełnomocnictwie doradcom podatkowym, w tym doradcy podatkowemu Ł. S. – pracownikom firmy D. Doradztwo Podatkowe Sp.o.o.- adres do korespondencji Plac G. 23 W.. Z treści pełnomocnictwa wynika jednoznacznie, że ustanowiony pełnomocnik jest pracownikiem firmy D. Doradztwo Podatkowe Sp.o.o. Potwierdzeniem jest imienna pieczątka doradcy widniejąca na pełnomocnictwie. Zestawienie treści pełnomocnictwa z treścią pieczątki służbowej umieszczonej na pełnomocnictwie oraz na wniosku tworzy kompletny obraz, że adresem pod którym wykonuje czynności doradca podatkowy Ł. S. jest miejsce jego pracy – siedziba spółki D. Doradztwo Podatkowe Sp.o.o. i pod adresem spółki winno mieć miejsce doręczenie korespondencji – wezwania do usunięcia braków wniosku. Przesyłka została zaadresowana przez wskazanie imienia i nazwiska Ł. S., adresu Plac G. 23 W. z pominięciem nazwy spółki. Zasadnie skarżący zarzuca, że wskazane okoliczności nie dawały organowi podstaw by sądzić, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnik występował jako niezależny doradca podatkowy. Skoro zgodnie z unormowaniem art. 148 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy pominięcie w adresie przesyłki oznaczenia spółki, w której pełnomocnik, co wynika z treści pełnomocnictwa oraz pieczątki służbowej jest zatrudniony i której adres został wskazany jako adres do korespondencji wskazuje, że przesyłka nie została prawidłowo zaadresowana. Prawidłowe określenie adresata jest z kolei warunkiem umożliwiającym jej skuteczne doręczenie. Dla oceny nie ma decydującego znaczenia eksponowany przez organ fakt niewypełnienia przez pełnomocnika części D.1 i D.2 druku ORD-IN, skoro z wniosku oraz treści pełnomocnictwa w sposób jednoznaczny wynikało, że doradca podatkowy reprezentujący wnioskodawcę jest pracownikiem spółki D. zaś adres do korespondencji jest adresem spółki. Jak wskazano wyżej dla uznania, iż pismo zostało skutecznie doręczone stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne jest wykazanie przez organ podatkowy, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata o nadejściu pisma, zaś sporządzone w przepisanej formie zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki wraz z adnotacjami urzędowymi stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki winno być pozostawione w ściśle określonych w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej miejscach: na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesje adresata. Obowiązek pozostawienia zawiadomienia w jednym z miejsc wskazanych w tym przepisie obciąża doręczyciela. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka (dwukrotnie awizowana), adresowana do Ł. S., z uwagi na niemożność doręczenia adresatowi, została pozostawiona urzędzie pocztowym a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono na drzwiach jego biura. Z kolei w udzielonej na zapytanie organu informacji urząd pocztowy wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że zawiadomienie o przesyłce, z uwagi na brak adresu firmy, zostało pozostawione przez doręczyciela na portierni biurowca mieszczącego się pod adresem W. Plac G. 23. Na posesji posadowione są dwa biurowce trzynastopiętrowe, w których siedzibę posiada kilkadziesiąt firm, między innymi firma D. Doradztwo Podatkowe Sp.o.o., znana doręczycielowi, do której bezpośrednio są dostarczane przesyłki pracownikowi upoważnionemu do ich odbioru. Uwzględniając powyższe wyjaśnienia urzędu pocztowego należy podzielić stanowisko skarżącego, że pozostawienie dla Ł. S. zawiadomienia na portierni biurowca, w którym ma siedzibę spółka D. nie spełnia wymogu określonego w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Pozostawienie na portierni nie jest równoznaczne z umieszczeniem na drzwiach biura, jak wynika to z adnotacji doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia. Skoro budynek jest trzynastopiętrowy, mieszczący kilkadziesiąt firm nie można uznać, że pozostawienie zawiadomienia na portierni jest tożsame z umieszczeniem na drzwiach biura. Podkreślić należy, że prawidłowe udokumentowanie czynności doręczenia polegające na precyzyjnym wypełnieniu druku potwierdzenia odbioru przesyłki stanowi jeden z podstawowych warunków przyjęcia fikcji doręczenia. Przesłanki doręczenia muszą być przestrzegane w sposób rygorystyczny, ponieważ tylko takie postępowanie zapewni stronie gwarancje prawa do udziału w postępowaniu. Postępowanie wyjaśniające prowadzone jest następczo i może być obarczone błędem. Trudno uznać też, że pozostawienie zawiadomienia na portierni spełnia wymóg "widocznego miejsca przy wejściu na posesję", o którym mowa w art. 150 §2 Ordynacji podatkowej. Brak jest danych, by zawiadomienie zostało wyeksponowane na portierni w sposób pozwalający adresatowi powziąć wiadomość o przesyłce. Istotne też jest, iż z pisma poczty wynika, że przesyłki były doręczne bezpośrednio do firmy zatrudniającej doradcę, nie pozostawiane na portierni. Podsumowując, brak było podstaw do uznania, że doręczenie wezwania do usunięcia braków wniosku o wydanie interpretacji dokonało się skutecznie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej tj. w następstwie upływu terminu przechowywania przesyłki w Urzędzie Poczty. Domniemanie skuteczności doręczenia zawiadomienia jest w okolicznościach sprawy nieuprawnione. W konsekwencji organ interpretacyjny nie miał podstaw prawnych do uznania, że zaistniała podstawa do wydania postanowienia pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek z 3 kwietnia 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego z uwagi na nieusunięcie w terminie jego braków. Tym samym zarzut naruszenia art. 14g § 1 i § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej jest uzasadniony. Wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, mimo niespełnienia przesłanki prawidłowego wezwania do usunięcia braków wniosku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy dające podstawę do uchylenia postanowienia stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ jest zobowiązany uwzględnić stanowisko wyrażone przez Sąd. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.