I SA/Ke 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. K. H. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] 2013 r. w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od spadku i darowizn w kwocie [...] zł. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania drugiej z wyżej wymienionych decyzji. Uzasadniając wniosek podniosła, że jednorazowe uiszczenie kwoty wskazanej w decyzji wraz z odsetkami pozbawi jej rodzinę środków finansowych niezbędnych do codziennego życia. Wskazała, że nie posiada żadnych oszczędności, zaś miesięczne wydatki całej rodziny przewyższają miesięczne dochody osiągane w ramach wspólnie prowadzonego gospodarstwa domowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżącej, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach. Wykonaniu może bowiem podlegać wyłącznie decyzja ostateczna (art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749). W niniejszej sprawie przymiot ostateczności posiada zaskarżona decyzja organu drugiej instancji. Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie wymaga jednak udowodnienia bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, że w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo. Sąd rozpoznając wniosek ocenia nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). We wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie zobowiązania pozbawi jej rodzinę środków finansowych niezbędnych do codziennego życia. W związku z lakonicznym uzasadnieniem wniosku Sąd wziął pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wynika z nich, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, dwojgiem wnucząt w wieku 16 i 11 lat oraz z niepracującym synem w wieku 38 lat. Pięcioosobowa rodzina skarżącej utrzymuje się z jej emerytury (656,47 zł miesięcznie) oraz emerytury męża (706, 29 zł miesięcznie). Matka wnuków nie płaci alimentów, alimenty te wypłacane są przez fundusz alimentacyjny. Miesięczne koszty utrzymania rodziny wynoszą natomiast: wyżywienie – 500 zł, opłata za prąd około 250 zł. Dodatkowe wydatki stanowią: ubezpieczenie rolnicze w kwocie 498 zł, zakup opału w grudniu - 2100 zł, miesięczna opłata abonamentowa za telewizję - 39,90 zł, internet - 34,99 zł, opłata za odpady (54 zł za kwartał), miesięczna rata kredytu (403,47 zł). Ponadto skarżąca spłaca za byłą synową zaległość z tytułu składek w wysokości 100 zł miesięcznie. Skarżąca i jej mąż nie posiadają oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Ponadto J. H. choruje w związku z czym ponosi koszty leczenia. Skarżąca wskazała również na ponoszone od grudnia 2013 r. koszty leczenia wnuka z uwagi na chorobę tarczycy. Jako posiadany majątek wnioskodawczyni wykazała dom mieszkalny o powierzchni 80m², nieruchomość rolną o powierzchni 1,10 ha i nieruchomość o powierzchni 3,99 ha zabudowaną tym domem. Rozpatrując wniosek Sąd miał na uwadze również to, że wobec męża skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał decyzję ustalającą zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł. W związku z powyższymi okolicznościami, zdaniem Sądu, wniosek zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych danych wynika bowiem, że uiszczenie ustalonej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego spowoduje dla rodziny skarżącej "znaczną szkodę". Uwzględniając wniosek Sąd miał na uwadze to, że przesłanka "znacznej szkody" oznacza także szkodę niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania oraz że "trudne do odwrócenia skutki" to takie, które wprowadzają istotne i trwałe zmiany w rzeczywistości tak, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Skarżąca podała, że wraz z mężem ponosi wydatki związane z leczeniem ich wnuka, natomiast mąż choruje na nadciśnienie, z czym również związane są systematyczne wydatki na leczenie. Ustalona kwota zobowiązania podatkowego przekracza natomiast uzyskiwane przez nich dochody. W związku z powyższym jej jednorazowe uregulowanie spowodowałoby brak środków na wskazane wyżej leczenie. Fakt posiadania przez skarżącą majątku w postaci nieruchomości rolnych nie daje natomiast realnej możliwości szybkiego uzyskania niezbędnych w tym celu środków. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.