I SA/Ke 82/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu 5 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K.Ł. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2018 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...]wydał postanowienie nr [...], którym przedłużył termin zwrotu zadeklarowanej przez K.Ł w korekcie deklaracji VAT-7 za czerwiec 2018 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Z treści tego postanowienia a także z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 30 listopada 2018 r., doręczonym podatnikowi 5 grudnia 2018 r., wszczęto postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec 2018 r. W końcowej części postanowienia z 12 grudnia 2018 r. zawarto pouczenie, że "stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejsze postanowienie". K.Ł. wniósł skargę na postanowienie z 12 grudnia 2019 r. Wskazał w niej, że składa ją obok wniesionego uprzednio na postawie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16 zażalenia, dla wykonania pouczenia o sposobie zaskarżenia postanowienia. Uiścił wpis od skargi w kwocie 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy wniesie ją uprawniony podmiot, gdy spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie i po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a przedmiot sprawy należy do właściwości sądu. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.) Powołane przepisy statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki postępowanie takie nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego orzeczenia przez organ II instancji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi jest wydane w I instancji w toku postępowania podatkowego postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Jako podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), dalej: ustawy o VAT. Należy wyjaśnić, że zgodnie z tezą uchwały NSA sygn. akt I FPS 2/16, przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, w przypadku gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego), następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest postanowieniem, o którym mowa w ww. uchwale, a zatem skarżącemu w postępowaniu podatkowym służyło na nie zażalenie. Dopiero rozpoznanie zażalenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej otworzyłoby skarżącemu drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na postanowienie wydane w pierwszej instancji, nie służy skarga do sądu administracyjnego. Na marginesie zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie zawiera błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi, zamiast prawidłowo - zażalenia. Na obecnym etapie postępowania okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia dla realizacji przez stronę swych uprawnień odwoławczych w postępowaniu podatkowym, skoro jak stwierdził skarżacy, wniósł również zażalenie do organu. Do tutejszego Sądu nie wpłynęła jeszcze skarga na ewentualne rozstrzygnięcie w tym zakresie. Niemniej, skarżący w niniejszym postępowaniu nie wyczerpał wszystkich przysługujących środków zaskarżenia. Zatem skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.