I SA/Ke 83/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu 9 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi C. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. C.B. złożyła skargę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (obecnie Dyrektora Izby Administracji S.) z [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Skarga nie została podpisana. W związku z powyższym skarżąca została wezwana do podpisania skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono skarżącej 3 lutego 2017 r. W dniu 13 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych w postaci niepodpisania skargi z powodu złego stanu zdrowia oraz wieku 93 lat. Do wniosku skarżąca załączyła podpisaną skargę. Skarga oraz wniosek zostały podpisane przez pełnomocnika skarżącej B. B. (wnuka). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2016.718 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest uregulowana w art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2, § 4 ustawy p.p.s.a.). Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. postanowienie NSA z 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne przy tym jest, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności, czyli również winę pełnomocnika. Zaznaczyć przy tym należy, że art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z przytoczonych przez pełnomocnika skarżącej argumentów wynika, że przeszkodą, która uniemożliwiła dotrzymanie terminu był zły stan zdrowia oraz wiek skarżącej (93 lata). Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych za brakiem winy w uchybieniu terminu, może przemawiać choroba, ale nie każda, a wyłącznie taka, która miała nagły i obłożny charakter, obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca podjęcie działań albo wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt I FZ 381/12, lex nr 1239193, z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt II FZ 858/1, lex nr 1116237, z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OZ 839/10, lex nr 742094 i z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OZ 767/10, lex nr 742025; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przedstawionych uwag Sąd stwierdził, że powołane przez stronę okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Sąd nie kwestionuje, że skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, posiadającą problemy zdrowotne. Z nadesłanego upoważnienia wynika jednak, że w imieniu skarżącej, co najmniej od 28 stycznia 2015 r., działa jej wnuk. Zakres upoważnienia jest przy tym bardzo szeroki. Obejmuje również reprezentowanie skarżącej "wobec wszelkich władz i urzędów administracji rządowej i samorządowej, w tym sądów wszelkich instancji". Wniosek o przywrócenie terminu oraz skarga zostały zresztą podpisane właśnie przez upoważnionego B. B.. Istotne przy tym jest, że adres zamieszkania skarżącej i jej wnuka jest ten sam S., ul. Z. 2. Podejmując się reprezentowania C.B. oraz inicjując w jej imieniu postępowanie sądowe, a także będąc świadomym podeszłego wieku strony oraz jej kłopotów zdrowotnych, B. B. powinien liczyć się z koniecznością odbioru ewentualnej korespondencji z sądu i koniecznością wypełnienia obowiązków z niej wynikających za swoją mocodawczynię. W związku z tym podeszły wiek i problemy zdrowotne skarżącej nie mogą stanowić o przywróceniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło bowiem z zaniedbania pełnomocnika skarżącej. Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że to pełnomocnik skarżącej nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu sprawy jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Przy dołożeniu należytej staranności, był w stanie dopełnić swoich obowiązków i uzupełnić braki skargi w wymaganym terminie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.