I SA/Ke 85/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M.Ś. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w kwocie 19 000 zł w podatku od czynności cywilnoprawnych od umowy pożyczki w kwocie 100 000 zł zawartej w dniu 1 kwietnia 2010r. Wniosek uzasadniono niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie zaznaczono, że chodzi tu o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Skarżący wskazał, że znaczna kwota zobowiązania nie pozostanie bez wpływu na wykonywanie dalszej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Jednocześnie wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim zauważyć należy, że strona powołała się na ogólnie sformułowaną przesłankę, która w jej opinii ma uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Wskazała bowiem na wysokość zobowiązania, stwierdzając ogólnie, że konieczność zapłaty znacznej kwoty podatku nie pozostanie bez wpływu na wykonywanie dalszej działalności. Nie polemizując z takim twierdzeniem strony, zauważyć należy, że skarżący nie przedstawił jednak żadnych konkretnych okoliczności i dowodów na jego poparcie, przesądzających o takiej sytuacji skarżącego, w której wykonanie zaskarżonej decyzji będzie stanowić dla niego znaczną szkodę, tj. taką, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Należy zauważyć, że nie można utożsamiać zapłaty podatku, nawet w trybie egzekucji administracyjnej, ze szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skutki zapłaty tego zobowiązania są "odwracalne" poprzez zwrot ewentualnej nadpłaty podatku wraz z odsetkami (postanowienie NSA z 24 września 2004r., FZ 324/04, niepubl; postanowienie NSA z 6 lipca 2004r., FZ 102/04, niepubl.). Tym samym wysokość podatku, którego dotyczy zaskarżona decyzja, subiektywnie oceniana przez autora wniosku jako wysoka, jest dla Sądu okolicznością obiektywnie trudną do oceny. Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.