I SAB/Ke 1/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu 5 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na przewlekłość Prezydenta Miasta K. w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. Skarżący W. L. złożył 7 stycznia 2019 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez Prezydenta Miasta K. wszczęte tytułem wykonawczym [...] z [...] Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania egzekucyjnego, uchylenie wszelkich decyzji wydanych dotychczas w sprawie, przyznanie od MZD w K. na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 20.000 zł oraz obciążenie MZD w K. opłatą od skargi. Zarzucił również bezpodstawne wystawienie tytułu wykonawczego. W piśmie z 21 stycznia 2019 r. stanowiącym odpowiedź na skargę organ poinformował, że W. L. dwukrotnie składał do WSA w K. skargi na postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym [...] z [...] Postępowania sądowoadministracyjne zostały zakończone wydaniem wyroków z 10 marca 2016 r. sygn. akt. I SAB/Ke 5/15 oraz 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Ke 4/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jest stan zawisłości sprawy, co służy temu, by nie rozpoznawać dwukrotnie tej samej sprawy, tzn. sprawy pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie. Stosownie do brzmienia powołanego wyżej przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku, bądź powagi rzeczy osądzonej przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga W. L. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sprawa przewlekłości Prezydenta Miasta K. polegającej na przewlekłym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego została jednakże już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Ke 4/17 oddalającym skargę. W wyroku tym Sąd ustalił, że wierzyciel Miejski Zarząd Dróg w K. upomnieniem z 4 lutego 2014 r. nr MZD/SPP/313/TA/1574/2014/1 wezwał W. L. do uregulowania należności za nieopłacone parkowanie pojazdu. Następnie wierzyciel [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...] przeciwko zobowiązanemu W. L. w związku z nieuiszczeniem opłaty dodatkowej z 13 listopada 2013 r. za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Tytuł ten skierował do organu egzekucyjnego - Prezydenta Miasta K. wraz upomnieniem z 4 lutego 2014 r. i dowodem jego doręczenia zobowiązanemu. Po stwierdzeniu, że tytuł wykonawczy spełnia ustawowe wymogi, organ egzekucyjny nadał klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji. W dniu 21 listopada 2014 r. na podstawie zawiadomienia o zajęciu z 21 listopada 2014 r. nr P-IV.3160.13.371.2014 dokonano zajęcia świadczenia emerytalno-rentowego zobowiązanego. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczenia emerytalno-rentowego zostały doręczone zobowiązanemu 11 grudnia 2014 r. W dniu 22 grudnia 2014 r. W. L. złożył do Prezydenta Miasta K. pismo zatytułowane "protest", w którym wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W dniu 23 grudnia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zrealizował w całości zajęcie przekazując do organu egzekucyjnego kwotę 62,20 zł. Na wniosek organu egzekucyjnego Miejski Zarząd Dróg w K., pismem z 12 stycznia 2015 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w oparciu o które Prezydent Miasta K. postanowieniem z [...] nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu. W dniu 5 sierpnia 2015 r. W. L. złożył w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta K. pismo adresowane do Wojewody Ś. zatytułowane "ponaglenie" w którym zgłosił, że nie otrzymał odpowiedzi na złożony przez siebie protest z 21 grudnia 2014 r. Wskazał na przewlekłość postępowania organu egzekucyjnego. W dniu 12 sierpnia 2015 r. organ egzekucyjny wysłał W. L. wyżej wskazane postanowienie z 19 stycznia 2015 r., w związku z brakiem w aktach sprawy potwierdzenia wysłania i doręczania zobowiązanemu tegoż postanowienia. Zobowiązany odebrał to postanowienie 2 września 2015 r. W dniu 9 września 2015 r. W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z 10 marca 2016 r. I SAB/Ke 5/15 w punkcie 1. stwierdził, że Prezydent Miasta K. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego; w punkcie 2. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3. przyznał od Prezydenta Miasta K. na rzecz W. L. sumę pieniężną w wysokości 2.000 złotych; w punkcie 4. zasądził od Prezydenta Miasta K. na rzecz W. L. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd wyjaśnił, że Prezydent Miasta K. od stycznia 2015 r., kiedy to rozpoznał postanowieniem wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, do września 2015 r., kiedy to 2 września 2015 r. postanowienie to doręczono skarżącemu, dopuścił się działania przewlekłego. Nie informował przy tym o przyczynach opóźnienia, jak i nie wskazywał terminu załatwienia sprawy. Po doręczeniu Prezydentowi Miasta K. prawomocnego wyroku z 10 marca 2016 r. I SAB/Ke 5/15 i zwrocie akt administracyjnych organ przesłał 17 czerwca 2016 r. na wskazany przez stronę rachunek bankowy kwotę 2.100 zł. W dniu 5 grudnia 2016 r. W. L. złożył w Urzędzie Miasta K. pismo datowane na 14 listopada 2016 r. zatytułowane "oznajmienie". Podniósł w nim brak oczyszczenia go z zarzutu uchylania się od opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, zainicjowanego upomnieniem z 4 lutego 2014 r. nr MZD/SPP/313/TA/1574/2014/1, jak i brak zrekompensowania wyegzekwowania nienależnej kary grzywny wraz z odsetkami. Prezydent Miasta K. w piśmie z 16 grudnia 2016 r. wyjaśnił, że prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wniesionego przez Miejski Zarząd Dróg, ale jako organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wyegzekwowana kwota jest należna. Wskazał, że co do zasadności obciążenia strony opłatą dodatkową za postój w Strefie Płatnego Parkowania należy zwrócić się do wierzyciela reprezentowanego przez Miejski Zarząd Dróg w K. Miejski Zarząd Dróg w K. pismem z 2 stycznia 2017 r. poinformował W. L., że opłata dodatkowa została słusznie nałożona, a zarzut przewlekłości postępowania egzekucyjnego nie leżał po stronie Miejskiego Zarządu Dróg. W dniu 28 marca 2017 r. W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego zapoczątkowanego upomnieniem nr MZD/SPP/313/TA/1574/2014/1. Zarzucił, że postępowanie jest uporczywie przedłużane, o czym świadczą pisma organów z 16 grudnia 2016 r. i z 2 stycznia 2017 r. Organy zaniechały zakończenia spornego postępowania, mimo propozycji zawartej w piśmie skarżącego z 14 listopada 2016 r. polegającej na zwrocie nienależnie pobranej kwoty. Skarżący wniósł o uchylenie wszelkich wydanych dotychczas decyzji. Zarzucił również bezpodstawne wystawienie tytułu wykonawczego. Sąd w uzasadnieniu wyroku z 29 czerwca 2017 r., wydanego w sprawie I SAB/Ke 4/17 wskazał, że istotnym jest, że prowadzone wobec W. L. postępowanie egzekucyjne zostało zakończone ostatecznym postanowieniem z 19 stycznia 2015 r. odmawiającym umorzenia postępowania egzekucyjnego. W sprawie I SAB/Ke 5/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że postępowanie zakończone w/wym. postanowieniem organu egzekucyjnego prowadzone było w sposób przewlekły. Po tej dacie skarżący nie podjął żadnych czynności procesowych. Złożone do organu 5 grudnia 2016 r. pismo datowane na dzień 14 listopada 2016 r. zawierało jedynie ogólnie sformułowane postulaty tyczące braku winy w nieuiszczeniu opłaty parkingowej, a odpowiedź na nie zawierającą wyjaśnienie jego sytuacji prawnej udzielona została 16 grudnia 2016 r. W związku z powyższym w ocenie Sądu w momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności czy przewlekłości, ponieważ w stosunku do skarżącego nie toczyło się już żadne postępowanie. Konsekwencją tego było oddalenie skargi. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu zarówno skarga w sprawie o sygn. akt I SAB/Ke 4/17 jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego i posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia. Obydwie skargi są więc tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Skoro więc, jak wyżej podano sprawa przewlekłości Prezydenta Miasta K. w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem z 29 czerwca 2017 r. (I SAB/Ke 4/17), skarga W. L. w przedmiotowej sprawie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a.