I SAB/Ke 4/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010r. na rozprawie sprawy ze skargi S.S. na bezczynność organu p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu S. S. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną jako wpis od skargi. I SAB/Ke 4/10 Uzasadnienie W dniu 2 lipca 2010r. S. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na naruszenie prawa poprzez nieprzekazanie, mimo upływu terminu na rachunek podatnika, zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za listopad 2009r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wykazana w deklaracji kwota nie została przekazana w terminie wezwał organ w trybie art. 52 § 3 i § 4 u. p. p. s a. do usunięcia naruszenia prawa przez dokonanie zwrotu wykazanej w deklaracji kwoty na rachunek bankowy. W odpowiedzi na wezwanie organ wyjaśnił, iż w dniu 11 lutego 2010r. zostało wydane postanowienie o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku, które zostało doręczone A.G. - pełnomocnikowi podatnika, umocowanemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w formie aktu notarialnego z dnia 2 kwietnia 2007r. Organ wskazał, że w dniu 10 lutego 2010r. S. S. potwierdził, że pełnomocnictwo obejmuje swoim zakresem kontrolę podatkową prowadzoną w firmie podatnika na podstawie upoważnienia z dnia 8 lutego 2010r.KP/505-71/10. W ocenie skarżącego A. G. nie była upoważniona do działaniu w imieniu podatnika, bowiem nie złożyła pełnomocnictwa do akt sprawy. Nie ma wpływu na tę ocenę fakt potwierdzenia przez podatnika, iż wskazane pełnomocnictwo stanowi upoważnienie jej do udziału w kontroli prowadzonej u przedsiębiorcy. Brak skutecznego doręczenia powoduje, że postanowienie doręczone A. G. nie weszło do obrotu prawnego i nie wywołało skutków w postaci przedłużenia terminu zwrotu. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa. Podniósł, że w dniu 15 marca 2010r. zostało wszczęte postępowanie podatkowe, które zakończy się wydaniem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem skargi jest naruszenie prawa, które skarżący upatruje w bezczynności organu podatkowego, z uwagi na nieprzekazanie w terminie 60 dni zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji podatnika za listopad 2009r. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pow. dalej jako u. p. p. s. a., stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Regulacja zawarta w § 3 pkt 8 tegoż przepisu wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. gdy organy nie wydały w terminie decyzji (postanowienia, innego aktu), czy też nie podjęły innej stosownej czynności objętej zakresem administracji publicznej. O bezczynności organu można mówić zatem wtedy, gdy organ nie podjął w sprawie działań, pomimo tego, że do ich podjęcia obligowały go obowiązujące przepisy prawa. Zwrot podatku naliczonego nad należnym w określonych terminach jest czynnością materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Zatem skargę do sądu administracyjnego w przypadku, gdy organ czynności nie realizuje w terminach wynikających przepisów prawa należy uznać za dopuszczalną. Stosownie do brzmienia art. 52 § 1 u. p. p. s. a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis § 2 art. 52 u. p. p. s. a. stanowi natomiast, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem, jeżeli stronie służyły środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nie jest możliwe, bez wyczerpania trybu odwoławczego, wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należało rozważyć czy skarżącemu przysługiwały w postępowaniu przed właściwymi organami podatkowymi środki zaskarżenia, a co za tym idzie, czy zostały one przez niego wyczerpane, ewentualnie, czy też był uprawniony, wobec braku środków zaskarżenia do korzystania z trybu określonego w art. 52 § 3 u. p. p.s. a. W tym zakresie należy odwołać się do odrębnych regulacji prawnych tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Ordynacja podatkowa przewiduje w art. 141 ponaglenie jako środek wymuszający załatwienie sprawy w przypadku bezczynności Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Organy te uznając ponaglenie za uzasadnione wyznaczają termin na załatwienie sprawy. (art. 141 § 2 Ordynacja podatkowa). W ocenie Sądu instytucja ponaglenia stanowi środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 u. p. p. s. a. Katalog środków wymienionych w tym przepisie nie ma bowiem charakteru zamkniętego, o czym świadczy zwrot "takich jak" będący synonimem pojęcia w szczególności, po którym następuje wyliczenie owych środków prawnych. Oznacza to, iż skargę na bezczynność organu podatkowego można wnieść po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 141 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia14 lutego 2006r I FSK 588/05, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 października 2008r III SAB/Wa 15/08 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący, nie wyczerpał przysługującego mu trybu zaskarżenia i nie skierował ponaglenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach. Przed wniesieniem skargi zastosował natomiast przewidziany w art. 52 § 3 i § 4 u. p. p. s a. środek - wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Jak wskazano wyżej tryb ten stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Na marginesie należy podnieść, iż stosownie do art. 52 § 3 tryb ten ma zastosowanie, gdy skarga jest wnoszona na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a u. p. p. s. a i nie przysługuje w przypadku bezczynności organu określonej w art. 3 § 2 pkt 8 u. p. p. s. a. Tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u. p. p. s. a. N podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.