II SA/Ke 100/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej SKO), po rozpatrzeniu odwołania M. T.od decyzji nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] dotyczącej odmowy ustalenia warunków zabudowy dla działek nr ewid. [...],dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z przyłączami: - wody ze studni wierconej lub kopanej; - kanalizacji sanitarnej do zbiornika wybieralnego lub do przydomowej ekologicznej oczyszczalni ścieków; - energii elektrycznej z sieci; wraz z zagospodarowaniem terenu w postaci budowy dojść, dojazdów do budynków, budowy zjazdu z drogi, budowy altan śmietnikowych oraz organizacji terenów zielonych - uchyliło decyzję organu I instancji w części rozstrzygnięcia dotyczącego odmowy ustalenia warunków zabudowy dla działek nr ewid. [...] i [...] obręb 0014 [...] , gmina [...] dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z przyłączami wody ze studni wierconej lub kopanej i w tym zakresie orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr ewid. [...] i [...] obręb 0014 [...] , gmina [...] dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z przyłączami wody ze studni wierconej, a w pozostałym zakresie utrzymało ww. decyzję w mocy. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Kolegium wyjaśniło, że sprawa z wniosku M. T. o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji była już przedmiotem postępowania organów I i II instancji. Decyzją z dnia 4 listopada 2020 r. SKO, po rozpatrzeniu odwołania M. T., uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 28 sierpnia 2020 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wymienionej na wstępie inwestycji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że złożony przez M. T. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla ww. przedsięwzięcia nie był kompletny i wymagał uzupełnienia w istotnym zakresie. We wniosku nie udokumentowano zagwarantowania stosownego uzbrojenia terenu w zakresie dostawy wody, nie określono ani wydajności ani głębokości projektowanej studni i nie przedstawiono wystarczającej dokumentacji na okoliczność potwierdzenia faktycznego spełnienia ustawowego wymogu zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę. Ponadto, nie przeprowadzono w sposób prawidłowy analizy urbanistycznej. Po zwrocie akt z Kolegium organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w trakcie którego M. T. doprecyzował wniosek wskazując, że chce zrealizować studnię wiertniczą (bez studni kopanej) oraz na tę okoliczność przedłożył "Projekt robót geologicznych na wykonanie otworu wiertniczego - studni głębinowej w miejscowości [...]" oraz decyzję Starosty [...] z dnia 4 marca 2021r. znak: RO. III.6530.2.2021 zatwierdzającą ten projekt. Wobec takiego doprecyzowania przez inwestora wniosku zdaniem SKO brak jest potrzeby wskazania w rozstrzygnięciu alternatywnej studni kopanej – wobec czego zreformowano zakwestionowaną decyzję w tym zakresie. W pozostałej części rozstrzygnięcie organu I instancji uznano za zasadne stwierdzając, że złożony, a następnie uzupełniony wniosek nie dokumentuje spełnienia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Warunek ten uznaje się za spełniony jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Przez uzbrojenie terenu rozumie się - jak wynika to z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. oraz art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) - drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Celem przepisu art. 61 ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia niezbędnego uzbrojenia terenu, a jedynie zagwarantowanie, że powstanie takie uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z projektowanych obiektów budowlanych, przy czym wystarczające jest przedłożenie przez inwestora zapewnienia gestorów sieci o możliwości podłączenia do sieci. W przypadku zamierzenia budowlanego polegającego na budowie domów jednorodzinnych katalogu niezbędnej infrastruktury technicznej (uzbrojenia technicznego działki) należy doszukiwać się w § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej rozporządzeniem), zgodnie z którym działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Jednakże stosownie do § 26 ust. 3 ww. rozporządzenia w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Analizując ww. przepisy organ odwoławczy wskazał, że indywidualne ujęcie wody jest alternatywnym (wobec podłączenia terenu inwestycji do sieci wodociągowej) sposobem zaopatrzenia działki w wodę, ale tylko w wyjątkowych okolicznościach, tj. wówczas gdy dotychczas nie wybudowano sieci wodociągowej, umożliwiającej przyłączenie do niej uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku, nie istnieje projekt budowy takiej sieci wodociągowej, a także gdy właściwa jednostka organizacyjna nie zagwarantowała, w drodze umowy zawartej z inwestorem, wykonania w przyszłości takiej sieci wodociągowej. Jak wynika z uzyskanego przez M. T. pisma z dnia 4 czerwca 2018 r. zarządcy sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej - Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...], na wskazanym terenie nie ma sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej. W związku z tym zarządca sieci nie może zapewnić dostawy wody i odbioru ścieków sanitarnych z terenu budowy. W takiej sytuacji SKO przyznało rację organowi I instancji, stwierdzając że nie można mówić o zapewnieniu dającym gwarancję realizacji inwestycji. Z kolei dla spełnienia warunku uzbrojenia terenu konieczny jest nie tylko uzewnętrzniony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy sam zamiar wybudowania studni, ale przede wszystkim zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, czyli – innymi słowy – rzeczywistego, a nie tylko teoretycznego zaopatrzenia jednorodzinnego budynku mieszkalnego z własnego ujęcia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Warunek ten nie został spełniony w niniejszej sprawie. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ obligatoryjnie musi bowiem ustalić, czy woda na danej działce występuje i czy ilość potencjalnej wody jest wystarczająca dla potrzeb funkcjonowania planowanego budynku mieszkalnego, a jej jakość będzie zdatna do spożycia przez ludzi. W przypadku budowy studni, zdaniem SKO, konieczne jest wykonanie otworu pilotażowego na działce inwestycyjnej, poprzedzone sporządzeniem stosownej dokumentacji geologiczno-hydrologicznej. Dopiero przeprowadzenie badań zdatności wody do picia, jej zasobów i przedłożenie ich wyników umożliwi dokonanie przez organ oceny faktycznego spełnienia warunku uzbrojenia terenu w wodę. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor nie wykazał i nie udokumentował (nie uprawdopodobnił), że budowa studni głębinowej/wiertniczej zapewni zaopatrzenie w wodę przyszłej inwestycji. Faktem notoryjnym jest to, że nie w każdym miejscu warunki hydrogeologiczne pozwalają na wykonanie studni jako jedynego ujęcia wody dla budynku mieszkalnego, jak również, że woda uzyskana z takiego ujęcia będzie wystarczająca dla realizacji przedsięwzięcia (jej ilość i jakość). Samo oświadczenie inwestora nie wystarcza do uznania, że na terenie planowanej inwestycji nie wystąpi sytuacja braku możliwości wykonania studni. Inwestor nie jest więc zwolniony (w odróżnieniu od tego, który skorzysta z istniejącej lub planowanej sieci czy też przedłoży zapewnienie o możliwości dostępu do tej sieci po wybudowaniu potrzebnego odcinka sieci wraz z przyłączami z własnych środków) od wykazania spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Skoro ustawodawca dopuścił możliwość budowy studni w przypadku braku sieci wodociągowej a jednocześnie nie zwolnił z obowiązku wykazania, że studnia jest wystarczająca dla konkretnego zamierzenia budowlanego, to wykazanie tej okoliczności powinno nastąpić rożnymi formami (metodami) i podlegać ocenie organu w zakresie ustalenia czy warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został spełniony. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji, wobec ustalenia faktu braku wodociągu w pobliżu planowanego przedsięwzięcia zobowiązał inwestora do przedłożenia potwierdzenia, że planowane ujęcie wody zapewni planowany pobór wody a woda będzie zdatna do picia. Zasadnie organ I instancji ocenił, że przedłożona przez inwestora dokumentacja techniczna w postaci "Projektu robót geologicznych..." oraz decyzja Starosty [...] zatwierdzająca ten projekt nie spełniają ww. wymogu. Stanowią bowiem wyłącznie pierwszy etap postępowania w celu udokumentowania tego warunku, co potwierdza treść rozstrzygnięcia decyzji Starosty. Nadto w projekcie w pkt. 4 pn. "Zakres robót geologicznych" podano, że celem projektowanych robót jest rozpoznanie warunków hydrogeologicznych poprzez wykonanie studni wierconej ujmującej wody z utworów dewonu. W odwierconej studni zostaną przeprowadzone badania mające za zadanie określenie parametrów hydrogeologicznych i jakościowych dewońskiego poziomu wodonośnego. Powyższe jednoznacznie świadczy o konieczności wykonania m.in. badań w zakresie ustalenia wydajności ujęcia wody oraz ustalenia przydatności wody do jej użycia. Do projektu dołączone zostały wyniki badań innych ujęć wody znajdujących się najbliżej terenu inwestycji, z których wynika, że w jednym z ujęć próba wody nie odpowiada warunkom określonym w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia ludzi (Załącznik Nr 7). Potwierdza to konieczność przeprowadzenia w niniejszej sprawie badań także na okoliczność jakości wody. Jednocześnie podkreślić należy, że M. T. w piśmie z dnia 21 lipca 2021 r., skierowanym do organu I instancji, stwierdził, że nie wykona ww. odwiertu i nie zamierza podejmować dalszych działań w celu udokumentowania jakości i zasobów wody dla realizacji planowanej inwestycji. Kolegium podkreśliło ponadto, że od udokumentowania realnej wydajności ujęcia wody oraz głębokości studni zależy nie tylko możliwość ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, ale także jej kwalifikacja do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz ustalenie czy jej realizacja będzie wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wywiązał się z obowiązku określonego w art. 79a K.p.a., kierując do M. T. pisma z dnia 14 czerwca 2021 r. oraz z dnia 1 września 2021 r., w których wezwał inwestora do udokumentowania lokalizacji studni na terenie inwestycji bądź przedłożenia wyników badań geologiczno-hydrologicznych wskazujących jakie są zasoby wody podziemnej i możliwości jej poboru oraz czy jakość wody pozwala na zaopatrzenie projektowanych budynków mieszkalnych w wodę z własnego ujęcia lub przedłożenia innych dowodów na potwierdzenie okoliczności faktycznego spełnienia ustawowego wymogu zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę. Brak przedłożenia dowodów w postaci wyników badań geologiczno-hydrogeologicznych uniemożliwią ocenę, czy planowana studnia głębinowa (wiertnicza) realnie zapewni ilość i jakość wody niezbędnej dla realizacji i funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Mając na uwadze nieuzupełnienie wniosku inwestorskiego o udokumentowane zapewnienie dostawy wody dla planowanego przedsięwzięcia powodujące konieczność odmowy ustalenia warunków zabudowy to za niezasadne uznać należy dalsze prowadzenie przez organ całego postępowania wyjaśniającego, w tym przeprowadzenie analizy urbanistycznej, analizę zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi i dokonanie kompleksowej oceny spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy. Wyniki tego postępowania pozostałyby bez wpływu na rozstrzygnięcie końcowe sprawy. Na marginesie organ zwrócił uwagę, że wskazana wyżej brakująca dokumentacja hydrogeologiczna ujęcia jaka powinna być sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy winna ustalać nie tylko czy wnioskowane ujęcie wody jest w ogóle możliwe oraz ustalać wielkość zasobów eksploatacyjnych ujęcia i jego jakość, ale może także uwzględniać obowiązek inwestora określenia faktycznych granic obszaru oddziaływania całego planowanego przedsięwzięcia (w tym także oddziaływania studni głębinowej w postaci m.in. leja depresyjnego) i mając na uwadze ekonomikę postępowania, obejmować także dokonanie analizy i oceny, czy ww. ujęcie nie spowoduje zmian stosunków wodnych w aspekcie wykazania braku naruszenia przepisu § 6 ust. 1 pkt 4 Uchwały Nr XXVI/371/16 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 26 czerwca 2016 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. z 2016 poz. 2916) w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W obszernej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. T. wyraził niezadowolenie z dotychczasowego przebiegu, szczegółowo opisanego postępowania i wieloletniej polityki planistycznej gminy [...], zarzucając decyzji SKO naruszenie przepisów: I. postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w przyjęciu, że skarżący nie wykazał w toku postępowania, iż zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji obejmującej ustalenie warunków zabudowy, podczas gdy z załączonej w toku postępowania dokumentacji w postaci projektu robót geologicznych wynika, że możliwe jest wykonanie studni głębinowej na działkach [...] i [...] w [...]; II. prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że przepis ten umożliwia organowi administracji w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, obejmujące przyłączenie wody ze studni wierconej lub kopanej, nakazanie inwestorowi podjęcia czynności w zakresie wykonania odwiertów pilotażowych poprzedzonych sporządzeniem dokumentacji hydrologiczno-geologicznej, podczas gdy z prawidłowo dokonanej wykładni tego przepisu nie sposób wywieść warunku wydania decyzji w oparciu o dokonanie odwiertów, a za wystarczający materiał dowodowy winna zostać uznana przedłożona przez skarżącego dokumentacja projektowa. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego absurdem jest żądanie wykonania odwiertu na działkach za sumę do 40 tys. zł w sytuacji braku pewności otrzymania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący dodał, że złożył do organu opracowanie wykazujące możliwość poboru wody ze studni wierconej. Podkreślił także, iż nie chodzi tu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na "jakiś kawałek łąki" na obrzeżach gminy, ale o teren oznaczony na mapie jako "Bp". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. – z uwagi na złożony w tym zakresie przez SKO wniosek, o którym został zawiadomiony skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Stosownie do treści art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Z dołączonego przez skarżącego do wniosku o ustalenie warunków zabudowy pisma Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] z dnia 4 czerwca 2018 r. wynika, że nie ma możliwości zapewnienia dostaw wody i odbioru ścieków z działek nr [...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...] z uwagi na brak rozdzielczej sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej będącej w posiadaniu Zakładu w rejonie ww. działek. Z uwagi na powyższą – bezsporną – okoliczność skarżący we wniosku o ustalenie warunków zabudowy w ramach inwestycji mającej polegać na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z przyłączami, zaplanował także – po ostatecznym sprecyzowaniu wniosku – budowę studni wierconej, która miałaby zapewnić pobór wody na potrzeby inwestycji. Należy mieć na względzie, że nie ma żadnych podstaw, aby odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji z indywidualnym ujęciem wody. Co do zasady przez uzbrojenie terenu w wodę, analogicznie także i odbiór nieczystości ciekłych, należy rozumieć podłączenie terenu inwestycji do sieci wodociągowej (odpowiednio kanalizacyjnej), a jedynie w razie braku takiej możliwości, co jest jednak dopuszczalne, także w drodze zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, zastosowanie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Aby jednak można było mówić o spełnieniu warunku uzbrojenia terenu, to koniecznym jest nie tylko uzewnętrznienie we wniosku o ustalenie warunków zabudowy zamiaru wybudowania studni, ale przede wszystkim zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, czyli rzeczywistego, a nie tylko teoretycznego, zaopatrzenia jednorodzinnego budynku mieszkalnego z własnego ujęcia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi (por. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz [red.] i in., "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany", opubl. LEX/el. 2021, t. 7 do art. 61 u.p.z.p.; wyrok WSA we Wrocławiu z 21 sierpnia 2013 r., II SA/Wr 406/13). Jak wynika z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1 (budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi), może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Skarżący w toku postępowania złożył "Projekt robót geologicznych na wykonanie otworu wiertniczego - studni głębinowej w miejscowości [...] w gminie [...]" oraz decyzję Starosty [...] z dnia 4 marca 2021r. znak: RO. III.6530.2.2021 zatwierdzającą ten projekt. W piśmie z dnia 4 czerwca 2021 r. skarżący podniósł, że: "Jeśli chodzi o brakujące wyniki badań hydrogeologicznych, na tym etapie nie ma możliwości ich przedstawienia. Zatwierdzony projekt robót geologicznych przedstawia opis warunków geologicznych i hydrogeologicznych, które pozwalają wykonać studnię głębinową na potrzeby Inwestycji. Wykonanie odwiertu i przeprowadzenie badań hydrogeologicznych w sytuacji kiedy nie mamy pewności że powstanie w tym miejscu budynek, czy studnia kiedykolwiek spełni swoją funkcję i będzie eksploatowana – jest ekonomicznie nieuzasadnione (wykonanie studni to inwestycja o przybliżonej wartości kilkunastu tysięcy złotych)". Jak podniósł organ, mimo wezwania do udokumentowania lokalizacji studni na terenie inwestycji bądź przedłożenia wyników badań geologiczno-hydrologicznych wskazujących jakie są zasoby wody podziemnej i możliwości jej poboru oraz czy jakość wody pozwala na zaopatrzenie projektowanych budynków mieszkalnych w wodę z własnego ujęcia lub przedłożenia innych dowodów na potwierdzenie okoliczności faktycznego spełnienia ustawowego wymogu zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę, skarżący nie przedstawił takiej dokumentacji. Z samej skargi wynika zresztą jasno, że zdaniem skarżącego przedłożona przez niego dokumentacja jest wystarczająca dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie Sądu prawidłowe jest jednak stanowisko organów, z którego wynika, że skarżący nie wykazał w wystarczającym stopniu spełnienia przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jeśli chodzi o zapewnienie dla planowanej inwestycji wystarczającego zaopatrzenia w wodę. Przedłożona decyzja Starosty [...] z dnia 4 marca 2021 r., wydana na podstawie art. 80 i art. 161 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 1064 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonanie wymaga uzyskania koncesji (Dz. U. Nr 288. poz. 1696 ze zm.), zatwierdza "Projekt robót geologicznych na wykonanie otworu wiertniczego - studni głębinowej (...)", w zakresie wykonania: - 1 otworu hydrogeologicznego o głębokości 50,0 m, z możliwością jej korygowania do 20 %; - filtrowania otworu kolumną filtracyjną o konstrukcji zgodnej ze sporządzonym projektem robót geologicznych, w dostosowaniu do stwierdzonych warunków geologicznych; - pompowania oczyszczającego otworu; - badań laboratoryjnych próby wody, tj. analizy fizyko-chemicznej i bakteriologicznej w zakresie ustalonym w projekcie; - niwelacji projektowanego otworu w dowiązaniu do państwowej sieci geodezyjnej; - dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia, a w przypadku negatywnych wyników - dokumentacji geologicznej z likwidacji otworu. Już powyższa treść decyzji potwierdza – jak słusznie zauważył organ – że decyzja ta stanowi wyłącznie wstępny etap do uzyskania dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne ujęcia wody. Z samej decyzji wynika, że dopiero na skutek wykonania projektu dojdzie do badań laboratoryjnych próby wody, tj. analizy fizyko-chemicznej i bakteriologicznej w zakresie ustalonym w projekcie. Dopiero uzyskane wyniki pozwolą zatem stwierdzić, czy na przedmiotowym terenie może powstać studnia zasobna w wodę odpowiedniej jakości. Co więcej, sama decyzja zakłada uzyskanie negatywnych wyników – a w takiej sytuacji sporządzenie dokumentacji geologicznej z likwidacji otworu. Wystarczających odpowiedzi w tym zakresie nie daje także sam "Projekt robót geologicznych (...)", który zawiera jedynie pewne założenia na podstawie ogólnej wiedzy o warunkach hydrogeologicznych terenu, przy posłużeniu się danymi dotyczącymi otworów wykonanych w okolicy. Trzeba przy tym odnotować, że w odniesieniu do terenu projektowanych robót podniesiono m.in., że: "Na terenie występują liczne ogniska zanieczyszczeń z powodu niskiej odporności poziomu głównego, niektóre spowodowały już zanieczyszczenia wód podziemnych". Także z projektu wynika przy tym, że w odwierconej studni zostaną przeprowadzone badania mające za zadanie określenie parametrów hydrogeologicznych i jakościowych dewońskiego poziomu wodonośnego. Po zakończeniu prac terenowych i laboratoryjnych należy opracować dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia lub w przypadku likwidacji otworu dokumentację likwidacji z powodu nieudokumentowania zasobów (co także – jak widać – jest brane pod uwagę). Taka treść powyższych dokumentów słusznie w ocenie Sądu doprowadziła organy do wniosku, że nie wykazano wystarczającego uzbrojenia w wodę dla działek, których ma dotyczyć inwestycja, skoro jak dotąd nie zostały wykonane żadne prace ani badania pozwalające stwierdzić, że na tych działkach może powstać indywidualne ujęcie wody pozwalające zapewnić dostęp do niej dla planowanych budynków w wystarczającej ilości i o odpowiedniej jakości. Tymczasem właśnie na etapie ustalania warunków zabudowy należy już wykazać, że pod względem ilości jak i zdatności do spożycia przez ludzi indywidualne ujęcia wody są wystarczające dla tego konkretnego zamierzenia budowlanego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy wprost wymaga, aby uzbrojenie terenu było "wystarczające". Zatem inwestor musi wykazać, że spełnienie tego warunku jest możliwe (realne), a nie teoretyczne. Z tego względu konieczne jest nie tylko przedłożenie decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych, ale także stanowiących wynik tych robót badań geologiczno-hydrologicznych wskazujących jakie są zasoby wody podziemnej i możliwości jej poboru na każdej działce oraz czy jakość wody pozwala na zaopatrzenie każdego projektowanego budynku mieszkalnego w wodę z ujęcia własnego (zdatną do spożycia - potwierdzone przez Inspektora Sanitarnego). Konieczne jest więc rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych na przedmiotowych działkach. Dopiero dzięki takim badaniom możliwe byłoby określenie lokalizacji, głębokości i wydajności studni, a poprzez stosowną opinię sanitarną organ miałby możliwość ocenić, czy woda nadaje się do spożycia dla ludzi (por. wyroki WSA w Poznaniu z 13 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Po 52/20, z 23 października 2019 r., sygn. II SA/Po 402/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 14 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Wr 330/19). Z tych powodów prawidłowe jest stanowisko o braku spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., co już samo w sobie przesądzało o konieczności odmowy wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.