II SA/Ke 102/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu wniosku I., na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] nakładającej na spółkę I. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w terminie do dnia 31 września 2008r projektu budowlanego zamiennego budynku gospodarczego do obsługi działki wybudowanego na działce nr ewid. 51 przy [...] w K. w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego pozwolenia na budowę, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną określającą, czy wybudowany budynek po dokonanych samowolnie zmianach spełnia wymagania warunków technicznych dotyczących tego typu obiektów i przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w czasie jego budowy oraz czy w stosunku do tego obiektu nie zachodzą okoliczności uzasadniające nakazanie dokonania zmian i przeróbek zmierzających do doprowadzenia go do zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami techniczno -budowlanymi. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzja, której zmiany domaga się wnioskodawca jest decyzją ostateczną. Pismem z dnia 18.09.2008r. Spółka wniosła o zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. w części dotyczącej terminu nałożonego obowiązku. W związku z powyższym organ I – szej instancji wezwał wnioskodawcę do przedłożenia pisemnej zgody stron biorących udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną. Wobec niedostarczenia przez wnioskodawcę wymaganej pisemnej zgody wszystkich stron na zmianę decyzji ostatecznej, organ I-szej instancji w oparciu o art. 155 k.p.a. odmówił jej zmiany. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie, podkreślając jednocześnie, iż pismem z dnia 31.09.2008r. M. i A. M. poinformowali organ I- szej instancji, iż nie wyrażają zgody na zmianę decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu, ponieważ I. i najemca nieruchomości Z. prowadzą uciążliwą dla sąsiedztwa działalność gospodarczą emitującą hałas i spaliny. Zgody na zmianę tej decyzji nie wyraził także P.T. Organ II-ej instancji podniósł także, iż według wypisu z rejestru gruntów M. M. jest właścicielką działki nr ewid 273 przy [...] w K. graniczącej bezpośrednio od strony wschodniej z działką nr ewid 51, na której stoi przedmiotowy budynek. Zatem M. M. jest bez wątpienia stroną w postępowaniu i w sposób wyraźny i jednoznaczny nie wyraziła zgody na zmianę przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym brak jest podstaw do zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, w ocenie organu odwoławczego, decyzja organu I- szej instancji jest zasadna i zgodna z prawem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła I., zarzucając: * błędną wykładnię art. 155 k.p.a. polegającą na uznaniu, że konieczność zgody na przedłużenie terminu dotyczy wszystkich uczestników, podczas gdy tylko strona wnioskująca, nabywająca prawo może żądać zmiany decyzji i przyznanych uprawnień w całości i w części, * błędne oznaczenie P. T. jako strony postępowania, ponieważ jest on w zarządzie Spółki, która jest stroną postępowania, natomiast członkowie władz spółek nie mają odrębnego od spółki statusu strony, * niewłaściwe uznanie, że brak zgody na przedłużenie terminu od małżonków M. jest wiążące, podczas gdy należy to traktować jako nadużycie prawa, tym bardziej, że sytuacja wskazana w art. 155 k.p.a. dotyczy sytuacji w której strona wnioskująca wyłącznie nabywa prawo. To uprawnienie nie narusza praw osób trzecich - w tym przypadku małżonków M. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zgodnie z art. 155 k.p.a. skarżąca spełnia przesłanki do zmiany decyzji ostatecznej, ponieważ wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji oraz za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie skarżącej, nietrafny jest argument, że wnioskodawca nie uzyskał zgody wszystkich uczestników postępowania na zmianę decyzji. Po pierwsze, zgoda taka nie jest wymagana wobec faktu, iż decyzją [...] jedynie na wnioskodawcę nałożono obowiązek, zatem nie dotyczy to pozostałych uczestników. Po wtóre, niezasadne jest uznanie, że P. T. jest stroną postępowania, skoro pełni on funkcję członka zarządu Spółki. Zdaniem skarżącej, małżonkowie M. nie mają żadnych konkretnych podstaw by sprzeciwiać się przedłużeniu terminu wskazanego w w/w decyzji. W ocenie autora skargi, brak wyrażenia zgody przez małżonków M. na zmianę decyzji, należy potraktować jako nadużycie prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy obu instancji przyjęły, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] może być zmieniona tylko wtedy, gdy przesłanki określone w art. 155 k.p.a. zostaną spełnione łącznie. Zatem brak zgody wszystkich stron postępowania na zmianę decyzji ostatecznej uzasadnia odmowę jej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, stanowisko organów orzekających jest prawidłowe. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż zmiana decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w części dotyczącej terminu do przedłożenia dokumentacji wymaga zgody wyłącznie skarżącej, ponieważ tylko "strona wnioskująca, nabywająca prawo może żądać zmiany decyzji i przyznanych uprawnień w całości i w części". Nie budzi wątpliwości Sądu, iż ostateczna decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane jest decyzją, na mocy której strona nabywa prawa. Decyzja ta została wydana w sprawie prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego, której stroną była m.in. M. M. - właścicielka działki nr ewid 273 przy [...] w K., graniczącej bezpośrednio od strony wschodniej z działką nr ewid 51, na której posadowiony jest sporny budynek. Należy zatem uznać, iż decyzja ta dotyczy także praw M. M., jako właścicielki nieruchomości sąsiedniej. Stosownie do art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7.03.2007r. ( sygn. akt II OSK 1465/05 , niepublik.) wskazał, iż użycie w art. 155 k.p.a. liczby pojedynczej "strona" nie może być rozumiane w ten sposób, że przepis ten dotyczy tylko takich decyzji, w których jedna strona nabywa prawo. Oznacza to, że jeżeli decyzja jest źródłem nabycia prawa, to zmiana takiej decyzji ostatecznej, w trybie art. 155 k.p.a. wymaga zgody osób, które były stronami w sprawie zakończonej tą decyzją, bez względu na to, jakie prawa nabyła każda z tych stron. Wymóg uzyskania zgody strony na zmianę decyzji ostatecznej nie jest uzależniony od tego czego ma dotyczyć zmiana decyzji. Inaczej mówiąc, każda zmiana takiej decyzji wymaga zgody stron, z których udziałem została wydana decyzja ostateczna. Stanowisko powyższe tut. Sąd w pełni podziela. W rozpoznawanej sprawie, poza skarżącą Spółką, żadna z pozostałych stron postępowania nie wyraziła zgody na zmianę decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], a skoro tak, to organy zasadnie odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącej o zmianę tej decyzji. Odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie uzasadnia podnoszony zarzut "błędnego oznaczenia P. T. jako strony postępowania". Wobec jednoznacznego i wyraźnego sprzeciwu M. M. na zmianę decyzji – nie została spełniona przesłanka do zastosowania art. 155 k.p.a.( brak zgody wszystkich stron). Zatem podnoszone przez skarżącą okoliczności nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Reasumując, zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna tylko wówczas gdy wszystkie strony w sprawie, w której została wydana decyzja, której zmiany żąda wnioskodawca, wyrażą na to zgodę. Brak takiej zgody skutkuje wydaniem decyzji odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.