II SA/Ke 1031/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N., E. S., K. K., J. K., P. P., K. Z., J. J., R. P., D. S., R. S., A. B., S. P., G. P., S. T., C. K., J. M., J. R., S. G., B. M., N. J., M. B., M. N., D. W., B. K. i M. N. na uchwałę Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 26 września 2016 r. nr XXVI/390/16 w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę. M. N., E. S., K. K., J. K., P. P., K. Z., J. J., R. P., D. S., R. S., A. B., S. P., G. P., S. T., C. K., J. M., J. R., S. G., B. M., N. J., M. B., M. N., D. W., B. K. i M. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 26 września 2016 r. nr XXVI/390/16 w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą z dnia 7 września 2015 r. nr XIV/200/15 w przedmiocie wyznaczenia Podkieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 par. 1 pkt 5, 5a lub 6 Ppsa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że uchwała z dnia 26 września 2016 r. została doręczona wyłącznie podpisanemu na wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Radnemu Gminy M. W. P., a organ nie posiada upoważnienia udzielonego W. P. przez osoby wnoszące wezwanie. Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych poprzez podpisanie skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W wyznaczonym terminie skargę podpisali wszyscy skarżący z wyjątkiem J. K. i B. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma charakter proceduralny i stanowi – w myśl art. 90 ust. 1 Ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.) – warunek formalny skutecznego wniesienia skargi na akt prawa miejscowego wydany w sprawie z zakresu administracji publicznej. Sama jednak uchwała w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa – zgodnie z art. 3 § 2 Ppsa – nie podlega zaskarżeniu. Innymi słowy, uchwała sejmiku województwa dotycząca wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszonego w trybie art. 90 ustawy o samorządzie województwa nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej, a więc nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 137/16). Skargę wniesioną do Sądu na uchwałę w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa należało więc uznać za niedopuszczalną. W konsekwencji podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Wobec J. K. i B. K. skarga podlegała dodatkowo odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, tj. z powodu nieusunięcia w terminie braku formalnego polegającego na niepodpisaniu skargi.