II SA/Ke 1039/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W. E., uchylił decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] umarzającą postępowanie w sprawie wymeldowania B. E. z pobytu stałego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktyczny i prawnych: W dniu 6.07.2016r. W. E. skierował do Burmistrza [...] wniosek o wymeldowanie B. E. z pobytu stałego z lokalu położonego w [...], wskazując, że została zameldowana w tym budynku bez jego zgody. Do wniosku załączono kserokopie aktu własności ziemi oraz odpisu księgi wieczystej, wskazujące - zdaniem wnioskodawcy – na jego tytuł własności do ww. nieruchomości. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji, działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego B. E. z lokalu położonego w [...]. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wnioskodawca nie wykazał, że jest właścicielem budynku mieszkalnego o numerze porządkowym 169 w [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniósł W. E.. Wojewoda, wydając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. opisane na wstępie rozstrzygnięcie, wskazał, że W. E. na poparcie swoich twierdzeń co do wymeldowania B. E. z jego budynku mieszkalnego położonego w [...] załączył do akt sprawy: - odpis księgi wieczystej, z której wynika, że odwołujący się jest właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem[...] o pow. 300 m², - akt własności ziemi działki nr[...] o pow. 300 m², będący podstawą wpisu w ww. księdze wieczystej. Ponadto W. E. oświadczył, że z dokumentacji jaką posiada wynika, że na działce nr[...] znajduje się budynek mieszkalny o numerze 169 (k. 16). Na istnienie budynku na działce nr[...] wskazuje załączona przez wnioskodawcę mapa z dnia 17.02.2014r. sporządzona przez uprawionego geodetę. Organ podkreślił, że na pytanie organu I instancji: "czy działka [...] położona w miejscowości [...], właścicielem której jest Pan W. E. jest nieruchomością zabudowaną budynkiem mieszkalnym o numerze porządkowym 169" Starostwo Powiatowe wskazało, że "w bazie ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla gminy, na działce nr[...] o pow. 300 m², położonej w [...] ujawniono użytek B – tereny mieszkaniowe. Jednakże na przedmiotowej działce brak danych ewidencyjnych dotyczących budynku. Dodatkowo brak wpisów określających adres przedmiotowej działki". Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy za przedwczesne uznał zawarte w zakwestionowanej decyzji stwierdzenie, iż wnioskodawca nie wykazał że jest właścicielem budynku mieszkalnego o numerze porządkowym 169 w [...] oraz umorzenie z tego powodu prowadzonego w sprawie postępowania. Wskazano przy tym na wzajemnie wykluczające się dokumenty, gdyż z wydruku mapy zamieszczonej na Geoportalu oraz informacji Starosty wynika, że na działce nr[...] nie ma budynku, podczas gdy z mapy wykonanej przez geodetę uprawionego (dla potrzeb sądu celem uzyskania tytułu własności przez zasiedzenie) wynika, że na działce nr[...] znajduje się budynek. Organ I instancji powinien dążyć wszelkimi możliwymi sposobami do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Wojewoda podkreślił, że nadanie numeru porządkowego budynkowi dokonywane jest w formie czynności z zakresu administracji publicznej – o charakterze technicznym, stąd też postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu sprowadzać się jedynie do właściwego oznaczenia nieruchomości. Natomiast celem postępowania prowadzonego w trybie art. 35 ustawy z dnia 24.09.2010r.o ewidencji ludności nie jest usunięcie nieprawidłowości w danych adresowych nieruchomości, czy zmiana nadanego przez właściwy organ w innym trybie, jej numeru porządkowego. Organ zaznaczył zarazem, że wyjaśnienie wątpliwości dotyczących numeru porządkowego spornej nieruchomości jest konieczne, gdyż determinuje sposób procedowania w sprawie wymeldowania. Wymeldowanie następuje bowiem z miejsca pobytu stałego, a w formularzu pobytu stałego określa się m. in. adres miejsca pobytu stałego (art. 30 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy), przez który rozumiemy nazwy miejscowości, ulicy, jeżeli w miejscowości występuje podział na ulice, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy gminy, nazwy województwa oraz kodu pocztowego (art. 26 ust. pkt 2 tej ustawy). Organ odwoławczy wskazał również, że pomimo podjętych działań – tj. zwrócenia się z konkretnymi pytaniami do organu I instancji, które mogłyby wyjaśnić przedmiotową sprawę – nie uzyskano w tym zakresie odpowiedzi, które przybliżyłyby ustalenie prawdy materialnej. Na pytanie, co spowodowało, że w stosunku do działki nr[...] brak jest wpisów określających adres przedmiotowej działki, Burmistrza [...] zacytował jedynie art. 47a ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie dając żadnych wskazówek prowadzących do wyjaśnienia sprawy. Końcowo, Wojewoda zwrócił uwagę, że z wyjaśnień nadesłanych przez W. E. w 2015r., S. E. (syn odwołującego się) został zameldowany pod spornym adresem decyzją administracyjną. Wówczas organ I instancji w ramach postępowania wyjaśniającego nie miał najmniejszych wątpliwości co do adresu i tytułu własności spornej nieruchomości. Mając na względzie powyższe, Wojewoda wskazał, że organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, winien wyjaśnić rozbieżności pomiędzy ewidencją gruntów, a mapą z 17.02.2014r. sporządzoną przez uprawionego geodetę. Zaznaczył jednocześnie, że w tym zakresie mogą być pomocne nadesłane przez Starostę informacje, o przesłanie których zwrócił się organ I instancji. Organ winien także ustalić, w sposób niebudzący wątpliwości, numer porządkowy spornej nieruchomości oraz to, na której działce (nr[...] czy [...]) znajduje się sporny dom i podjąć w tym zakresie stosowne działania. Końcowo organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia w jaki sposób nastąpiło zameldowanie pod wskazanym adresem, a przede wszystkim czy zameldowanie to było prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła B. E., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa procesowego, tj. art. 105 § w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez brak utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Burmistrza [...] oraz uznanie, że istnieje spór co do tego, na jakiej działce posadowiony jest budynek mieszkalny – podczas gdy budynek mieszkalny jest posadowiony na działce o nr c, która nie jest własnością W. E., a [...]. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że nie zauważył, iż na działce należącej do W. E. o nr ew.[...] nie ma budynku, gdyż stoi on na działce o nr ew. c. Skoro zatem W. E. nie jest właścicielem nieruchomości – a tym samym i przedmiotowego budynku – to nie ma interesu prawnego by ubiegać się o wymeldowanie strony z pobytu stałego, zwłaszcza że osoba ta nadal tam zamieszkuje. Mając na uwadze powyższe B. E. wniosła o: - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uwierzytelnionej kopii mapy zasadniczej, na okoliczność że budynek w którym zamieszkuje, położony jest na działce o nr ew. c, a nie[...] - a tym samym nie na działce należącej do W. E.; - uchylenie decyzji Wojewody w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z dnia 3.03.2017r. W. E. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację i stwierdzając, że decyzja Wojewody jest prawidłowa i odpowiada stanowi prawnemu nieruchomości. Na rozprawie sądowej w dniu 8 marca 2017r., tut. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dopuścił dowód z uwierzytelnionej kopii mapy zasadniczej dołączonej do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej była wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja kasacyjna, tzn. uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art.138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Taka treść tego przepisu oznacza, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku gdy zostaną spełnione określone w nim przesłanki. Po pierwsze, gdy organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, gdy uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, niezbędne jest także dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13 . Określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem niejasnym i nieprecyzyjnym. Należy przyjąć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art.15 k.p.a., a doprecyzowaną w art. 27 k.p.a., zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji. Przepis art. 136 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego i prawnego sprawy, a stwierdził potrzebę przeprowadzenia dowodu, ma obowiązek przeprowadzić ten dowód w ramach swoich uprawnień z art. 136 k. p. a. zamiast uchylać sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd administracyjny kontrolujący decyzję kasacyjną ocenia, czy organ odwoławczy wydający decyzję, nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art.138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę. Innymi słowy, Sąd w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, w szczególności uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek dochowania zasady dwuinstancyjności postępowania - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej organ I instancji na skutek naruszenia przepisów postępowania nie wyjaśnił sprawy "w koniecznym zakresie". Mimo tego, że przedmiotem sprawy było wymeldowanie z pobytu stałego, to zasadnicza wątpliwość ujawniona w sprawie nie dotyczyła tego, czy odnośnie B. E. została spełniona określona w art. 35 ustawy o ewidencji ludności zasadnicza przesłanka jego wymeldowania z pobytu stałego pod adresem [...] (tj. fakt opuszczenia przez nią miejsca pobytu stałego i nie dopełnienia obowiązku wymeldowania), ale to, czy wnioskodawca postępowania W. E. był uprawniony do zainicjowania tego postępowania, co z kolei zależało od wyjaśnienia, czy jest on właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, z którego wymeldowanie było przedmiotem postępowania. Kolejna ujawniona w sprawie wątpliwość dotyczyła tego, czy w celu rozstrzygnięcia sprawy konieczne było wyjaśnienie, jaki numer porządkowy ma budynek mieszkalny, z którego wymeldowanie było przedmiotem sprawy. Organ I instancji nie wyjaśnił powyższych wątpliwości, których rozstrzygnięcie ma istotny wpływ na wynik sprawy, naruszając w ten sposób przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. Rodzaj i skala koniecznych dla rozstrzygnięcia ustaleń powoduje przy tym, że nie było dopuszczalne ich dokonywanie przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a., gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Według art. 28 ust. 2 tej ustawy natomiast, obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu (...). Z przytoczonych przepisów wynika, że ten, kto nie jest właścicielem lokalu, ani też innym podmiotem dysponującym tytułem prawnym do lokalu, nie może zainicjować postępowania w sprawie wymeldowania obywatela polskiego z danego lokalu. Oznacza to, że ustalenie tej okoliczności jest konieczne dla rozstrzygnięcia takiej sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji uznał, że wnioskodawca W. E. nie wykazał, aby był właścicielem budynku mieszkalnego o numerze porządkowym 169 w [...], ani też nie wykazał, że przedmiotowy budynek usytuowany jest na działce nr[...] w [...], przez co postępowanie o wymeldowanie kogokolwiek z tego budynku jest bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy trafnie uznał te ustalenia organu I instancji za przedwczesne. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z wynikającą z art. 48 k.c. zasadą superficies solo cedit, wszystko, co znajduje się na gruncie, w tym i budynki, jest jego częścią składową (z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych), co oznacza, że dzieli los prawny gruntu. Wspomniane wyjątki od przywołanej zasady dotyczą stanowiących odrębną własność budynków trwale z gruntem związanych lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności, co dotyczy w szczególności odrębnej własności lokali (por. art. 46 § 1 k.c. i ustawę z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali Dz.U.2015.1892 ze zm.). Z powyższego wynika, że wykazanie prawa własności do zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości gruntowej może oznaczać, że właściciel tej nieruchomości jest też właścicielem znajdującego się na niej budynku mieszkalnego, a także znajdującego się w nim lokalu mieszkalnego. Przedwczesne w związku z tym było uznanie przez organ I instancji, że wnioskodawca, dysponujący tytułem własności do nieruchomości oznaczonej numerem[...] o pow. 300 m² położonej w [...], nie wykazał przymiotu strony uprawnionej do złożenia wniosku o wymeldowanie z pobytu stałego osoby, która w znajdującym się na takiej nieruchomości budynku została zameldowana na pobyt stały, a następnie opuściła to miejsce pobytu stałego. Rozpoznawana sprawa miała jednak jeszcze istotny aspekt przedmiotowy. Ujawnione bowiem zostały w niej wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście na nieruchomości oznaczonej numerem[...] o pow. 300 m² znajduje się budynek mieszkalny, z którego wymeldowanie jest przedmiotem sprawy, a także czy rzeczywiście budynek ten oznaczony jest numerem porządkowym 169. Wątpliwości te istotnie są uzasadnione, co trafnie wyjaśnił organ odwoławczy wskazując na różne mapy znajdujące się w aktach sprawy. Choć przy tym mapa sporządzona w dniu 17 lutego 2014 r. przez geodetę [...] została wykonana dla potrzeb sądu celem uzyskania tytułu własności przez zasiedzenie, to wątpliwości co do tego kto jest właścicielem przedmiotowej działki bez wątpienia w sprawie występują. Wątpliwości te potwierdza dodatkowo dołączona do skargi kopia mapy zasadniczej, z której wynika, że na działce[...] nie ma żadnego budynku, a znajduje się on na sąsiedniej działce nr c. Wspomniana wcześniej mapa wykonana dla potrzeb sądu celem uzyskania tytułu własności przez zasiedzenie powoduje również, że koniecznym dla wyjaśnienia wskazanej wyżej wątpliwości co do własności przedmiotowego budynku, a w konsekwencji i uprawnienia W. E. do złożenia przedmiotowego wniosku o wymeldowanie, jest wyjaśnienie losów tego zasiedzenia. Zasadnie również Wojewoda zauważył, że rolą organu I instancji będzie ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości numeru porządkowego budynku, z którego wymeldowanie jest przedmiotem sprawy. W tym zakresie Sąd wyraża pogląd, że koniecznym elementem identyfikującym przedmiot postępowania meldunkowego, a także postępowania, o jakim mowa w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, jest adres miejsca pobytu stałego, spod którego ma nastąpić wymeldowanie. Bez wyjaśnienia wątpliwości dotyczących tego adresu, a w szczególności numeru porządkowego budynku, z którego ma nastąpić wymeldowanie, nie da się rozstrzygnąć zasadności wniosku o wymeldowanie. Sposób określania adresu w postępowaniu meldunkowym uregulowany został w art. 26 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Jednym z koniecznych składników adresu jest numer domu. Sposób ustalania numeru domu, (który – mimo użycia przez ustawodawcę w różnych aktach prawnych różnych określeń - należy utożsamiać z numerem porządkowym budynku mieszkalnego), nie jest uregulowany w ustawie o ewidencji ludności, lecz w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz.U.2016.1629 ze zm.). Zgodnie z art. 47a ust. 4 pkt 5) lit. a i ust. 5 tej ustawy, wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a, tj. numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, które to numery porządkowe stanowią jeden z elementów danych adresowych. Skoro więc w sprawie ujawniły się wątpliwości co do tego, czy przedmiotowy budynek mieszkalny ma nadany numer porządkowy, to bez wyjaśnienia tej kwestii również nie jest możliwe rozstrzygnięcie wniosku o wymeldowanie z pobytu stałego. Aby bowiem mogło dojść do rozpatrzenia takiego wniosku, konieczne jest ustalenie, spod jakiego adresu to wymeldowanie ma ewentualnie nastąpić. Pobytem stałym jest bowiem zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności). Nie jest więc możliwe zameldowanie, czy wymeldowanie z miejsca pobytu stałego, które nie jest oznaczone adresem, zawierającym między innymi numer domu i lokalu, jeżeli jest wydzielony. Ze względu na to, że sąd administracyjny rozstrzyga skargę na dany akt według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania tego aktu, jedynie ubocznie można dodać, że zgodnie z zawiadomieniem Burmistrza Gminy [...] z dnia 8 listopada 2016 r. dołączonym do akt administracyjnych organu I instancji już po wydaniu zaskarżonej decyzji, organ ten na podstawie art. 47a ust. 5 Prawa geodezyjnego kartograficznego poinformował, że dla budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości oznaczonej działkami numer ewidencyjny c w miejscowości [...], został nadany z urzędu numer porządkowy [...]. Zarzuty zawarte w skardze dotyczyły zasadniczo tego, że budynek mieszkalny, z którego wymeldowanie jest przedmiotem sprawy, posadowiony jest na działce nr c, która nie jest własnością W. E., ale [...]. Odnosząc się do takiego zarzutu należy zauważyć, że zasygnalizowana kwestia nie została w sprawie definitywnie wyjaśniona, skoro organom nie są znane losy ewentualnego postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości oznaczonej numerem[...]. Ponadto należy zauważyć, że podmiotem uprawnionym w myśl art. 35 ustawy o ewidencji ludności, do złożenia wniosku o wymeldowanie obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, oprócz właściciela jest również podmiot wskazany w art. 28 ust. 2 tej ustawy, tj. inny niż właściciel podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Nie można w związku z tym zgodzić się ze skarżącą, że kwestia uprawnienia W. E. do zainicjowania postępowania wnioskowego w sprawie wymeldowania B. E. z pobytu stałego w przedmiotowym budynku mieszkalnym, jest przesądzona. Również podnoszone w skardze twierdzenie, że strona nadal zamieszkuje w przedmiotowym budynku mieszkalnym nie mogła uzasadniać uchylenia decyzji kasacyjnej. Zagadnienie to w ogóle nie było przedmiotem dociekań organu I instancji, przez co nie mógł się nim zająć również organ odwoławczy bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.