II SA/Ke 104/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2009r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek Z. B. utrzymał w mocy, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz. 371) własną decyzję z dnia [...] o pozbawieniu Z. B. uprawnień kombatanckich, przyznanych mu przez Zarząd Wojewódzki ZBoWiD w K. dnia 12 czerwca 1985 r. z tytułu utrwalania władzy ludowej od 16 kwietnia 1946r. do 31 grudnia 1947r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że uprawnienia kombatanckie Z. B. uzyskał z mocy orzeczenia Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w K. z dnia 12 czerwca 1985 r. z tytułu udziału w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalanie władzy ludowej w okresie od 16 kwietnia 1946r. do 31 grudnia 1947r. W wyniku wszczętego postępowania weryfikacyjnego decyzją z dnia 4 lipca 2000r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia 25 sierpnia 2004r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie pozbawił Z. B. uprawnień kombatanckich. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2004r. sygn. akt II SA/Kr 2516/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższe decyzje Kierownika Urzędu. Decyzją z dnia 26 listopada 2004r. w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego pozbawiono Z. B. uprawnień kombatanckich. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia 18 maja 2005r. Po rozpoznaniu skargi Z. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 6 października 2006r. (sygn. akt II SA/Ke 884/05) uchylił decyzję z dnia 18 maja 2005r., zarzucając organowi naruszenie art. 7 i 77 kpa i wskazując, że zadaniem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych, w szczególności wyjaśnienie, czy strona przebywała w obozie w Łodzi-Radogoszczu, figurującym w § 5 pkt 1 lit. j rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154), za pobyt w którym przysługują uprawnienia kombatanckie. Rozpoznając ponownie sprawę organ wskazał, że nie budzi wątpliwości fakt, iż Z. B. uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu udziału w walce z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej, będąc członkiem Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej, co wynika z akt ZBoWiD, w tym zaświadczenia WUSW w K. z dnia 13 maja 1985r. Organ podkreślił, że samo wykonywanie obowiązków członka Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej nie mieści się w żadnym z tytułów, z którymi ustawa wiąże możliwość zachowania uprawnień kombatanckich. Status kombatanta związany został z działalnością w składzie formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. Działalność w ramach ORMO nie została przez ustawodawcę zaliczona do tytułów uzasadniających zachowanie przyznanych wcześniej uprawnień kombatanckich. Wskazana okoliczność, zgodnie z treścią art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) stanowi podstawę do pozbawienia uprawnień kombatanckich. Jednocześnie organ podkreślił, że Z. B. w żaden sposób nie wykazał, aby spełniał przesłanki przewidziane w treści art. 25 ust. 2 pkt 2 zd. 2 ustawy, warunkujące zachowanie dotychczasowych uprawnień kombatanckich. Takimi okolicznościami są: uczestnictwo w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939, uzyskanie uprawnień z mocy obecnie obowiązującej ustawy oraz pełnienie z poboru służby wojskowej w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945r. do 30 czerwca 1947r. Z. B. jako tytuł do zachowania uprawnień kombatanckich wskazał okoliczność pobytu w obozie przesiedleńczym. W życiorysie podał, że w dniu 2 listopada 1939r. został wysiedlony wraz z matką i rodzeństwem ze Środy Wielkopolskiej, a zanim trafił do miejscowości Zielonka pod Warszawą przebywał w "lagrze Łódź". Organ, wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zwrócił się pismem z dnia 26 stycznia 2007r. do Z. B. o dokładne wyjaśnienie okoliczności związanych z wysiedleniem go i pobytem w obozie (kiedy został wysiedlony, w jakim obozie hitlerowskim przebywał, ze wskazaniem miejscowości i nazwy ulicy, przy której znajdował się obóz oraz w jakim okresie przebywał w obozie). W odpowiedzi Z. B. wskazał, iż wysiedlony został do obozu w Radogoszczu w ostatnim kwartale 1939r., gdzie przebywał około 2 miesięcy, nie pamięta jednak przy jakiej ulicy położony był ten obóz, stamtąd wraz z rodziną został przewieziony do Zielonki koło Warszawy. Organ wskazał, że z pisma Muzeum Tradycji Niepodległościowych Oddział "Radogoszcz" wynika, że obóz przesiedleńczy na Radogoszczu nie mieścił się przy ul. Liściastej (w fabryce M. G.), a w fabryce S. A. u zbiegu ulic Sowińskiego i Zgierskiej. Odległość pomiędzy tymi miejscami to 600m w linii prostej. W piśmie tym poinformowano również, że w fabryce M. G. przy ulicy Liściastej mieścił się obóz przejściowy (wymieniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości), który powstał na potrzeby akcji łódzkiego gestapo przeciwko inteligencji w Łodzi i okręgu łódzkiego. Mając na uwadze wyjaśnienia Z. B., iż do obozu na Radogoszczu trafił na skutek akcji wysiedleńczej z miejscowości Środa Wielkopolska organ uznał, że należy wykluczyć, iż przebywał on w przejściowym obozie policji bezpieczeństwa przy ulicy Liściastej, spełniającym przesłanki art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach, wymienionym w w/w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. W ocenie Kierownika Urzędu Z. B. mógł prawdopodobnie przebywać w obozie przesiedleńczym na Radogoszczu, mieszczącym się w fabryce S. A.. Jak wskazano w piśmie Muzeum Tradycji Niepodległościowych Oddział "Radogoszcz" z dnia 17 listopada 2006r. i z dnia 25 czerwca 2008r. losy rodziny Z. B. są typowe w tym kontekście, iż po krótkim pobycie w obozie radogoskim przesiedleńców wywożono na teren Generalnego Gubernatorstwa (w przypadku Z. B. do Zielonki koło Warszawy). W ostatnim kwartale 1939r. przypadało największe nasilenie przesiedleń m.in. z terenów poznańskiego. Wysiedleńców przewożono transportem kolejowym z dworca Łódź – Kaliska w wagonach towarowych do ustalonego wcześniej miejsca i tam "przewożonych po prostu rozpuszczano, każąc samemu martwić się o zamieszkanie i utrzymanie". Obóz przesiedleńczy na Radogoszczu podlegał Urzędowi do Spraw Wysiedleń, a warunki pobytu w obozie dla dzieci do lat 14 nie miały charakteru eksterminacyjnego (pismo IPN Biuro Edukacji Publicznej w Warszawie z dnia 16 września 2008r.) Organ uznał, że obóz ten nie jest miejscem odosobnienia spełniającym warunki ustawy o kombatantach, w związku z czym nawet ewentualny pobyt Z. B. w tym obozie nie stanowi tytułu do nabycie uprawnień kombatanckich. Ponadto organ wskazał, że z uwagi na to, iż z akt nie wynika, aby Z. B. prowadził działalność kombatancką równorzędną z działalnością kombatancką, albo podlegał represjom określonym w ustawie o kombatantach, brak jest podstaw do zachowania uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZBoWiD. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł Z. B., który domagając się jej uchylenia zarzucił naruszenie art. 77, art. 7 i art. 107 kpa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odwiedził osobiście obóz w Radogoszczu, gdzie wskazał mieszkanie zajmowane przez jego rodzinę i został wyposażony przez kierownika Muzeum w fotografię tego budynku oraz pismo i oba te dokumenty przesłał do Kierownika Urzędu. Organ nie dokonał oględzin, nie przesłuchał jego, jak również dyrektora Muzeum. Na konieczność przesłuchania skarżącego na okoliczność czy przebywał on w obozie położonym w Radoszycach wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Zaskarżona decyzja została wydana bez uprzedniego wyczerpania wszystkich możliwości dowodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Ponadto podniósł, że w 1939r. na terenie Łodzi nie funkcjonowały jeszcze obozy przesiedleńcze, w których pobyt wiązałby się z możliwością uzyskania uprawnień kombatanckich. Jak wynika z pisma IPN w Warszawie z dnia 16 września 2008r. w budynku fabryki A. od listopada 1939r. istniał również przejściowy obóz bezpieczeństwa "Gefangenlager", utworzony przez łódzką placówkę gestapo dla akcji "Inteligencja", z którego ofiary wywożono na egzekucję (lasy lućmierskei) lub deportowano do obozów koncentracyjnych. Skarżący wraz z rodziną został wywieziony na tereny Generalnej Guberni w okolice Warszawy (Zielonka), więc nie mógł być ofiarą akcji "Inteligencja", a tym samym przebywać w Gefangenlager, gdyż akcja ta obejmowała jedynie mieszkańców Łodzi (nauczycieli, księży, osoby narodowości żydowskiej). Losów ofiar tych akcji nie podzieliła rodzina skarżącego. Organ podniósł także, że odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony z uwagi na ustalenie, że punkt zborny i obóz przesiedleńczy na Radogoszczu nie spełniały warunków uprawniających do nabycia uprawnień kombatanckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Pozbawienie skarżącego uprawnień kombatanckich nastąpiło na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371), zwanej dalej ustawą. Przepis ten stanowi, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie w tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały w tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1045r. do 30 czerwca 1947r. W wyroku z dnia 21 kwietnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowi, uchylając zaskarżone decyzje nakazał organowi "ustalenie charakteru obozu w Łodzi, w którym przebywał skarżący po dokonaniu wysiedlenia", która to okoliczność mogłaby mieć wpływ na ewentualne zachowanie przez skarżącego uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 2 in fine ustawy o kombatantach. Wyjaśnienie to ma istotne znaczenie z uwagi na treść art. 4 ust. 1 pkt 1b ustawy, który przyznaje uprawnienia kombatanckie osobom poddanym represjom wojennym, przy czym represjami w rozumieniu ustawy są m.in. okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w miejscach odosobnienia innych niż więzienia hitlerowskie, obozy koncentracyjne bądź ośrodki zagłady, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Miejsca odosobnienia, o których mowa w tym przepisie określone zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154), wydanym na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 8 pkt 1 ust. 2 ustawy, zwanego dalej rozporządzeniem. Ponieważ w § 5 rozporządzenia wskazano miejsca odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie może określać ad casum miejsc odosobnienia, o jakich mowa w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, ani też określać, czy miejsce wskazane przez stronę spełnia przesłanki ustawowe. Organ wydający decyzję związany jest brzmieniem rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r., w związku z czym decyzja nie może mieć charakteru uznaniowego. W § 5 ust. 1 lit. j rozporządzenia wymieniony został "przejściowy obóz policji bezpieczeństwa (obóz internowania): Łódź-Radogoszcz (ul. Liściasta)". Wyjaśnienia zatem w sprawie wymagało, czy skarżący przebywał w tym obozie, co dawałoby mu uprawnienia kombatanckie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 6 października 2006r. wskazując na konieczność wyjaśnienia, czy Z. B. w tym obozie przebywał zalecił, aby organ dopuścił jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu sprawy, a jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostaną nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, rozważył możliwość przesłuchania strony. Wskazać należy, że organ zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, do Muzeum Tradycji Niepodległościowych Oddział "Radogoszcz" w Łodzi, Archiwum Państwowego w Łodzi dla ustalenia, czy skarżący przebywał w obozie, który w rozporządzeniu został zaliczony do "przejściowego obozu policji bezpieczeństwa (obóz internowania): Łódź-Radogoszcz (ul. Liściasta)". Jak wynika z treści pisma Instytutu Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 22 lutego 2008r. w zasobach archiwalnych nie odnaleziono dokumentów, na podstawie których można byłoby stwierdzić fakt pobytu Z. B. w obozie Łódź – Radogoszcz. Podobnie Archiwum Państwowe w Łodzi nie posiada w swoich zasobach akt Policyjnego więzienia na Radogoszczu z lat 1939-1945, ani innych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby potwierdzenie osadzenia w nim skarżącego. Jedyna zachowana księga więzienia na Radogoszczu przechowywana jest w Muzeum Tradycji Niepodległościowych Oddział "Radogoszcz" w Łodzi (pismo z dnia 3 marca 2008r.). Kustosz Muzeum Tradycji Niepodległościowych Oddział "Radogoszcz" w Łodzi poinformował w piśmie z dnia 25 czerwca 2008r., iż Muzeum nie posiada żadnych dokumentów mogących poświadczyć fakt przebywania Z. B. w obozie, gdyż nie zachowała się żadna dokumentacja obozu. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że w Łodzi w odległości 600m znajdowały się dwa obozy: obóz przesiedleńczy w fabryce S. A. przy ul Zgierskiej 147 oraz obóz przejściowy w fabryce M. G. przy ul. Liściastej, który powstał na potrzeby akcji łódzkiego gestapo przeciwko inteligencji Łodzi i okręgu łódzkiego. Obóz przejściowy przy ul. Liściastej mieści się w katalogu "miejsc odosobnienia", o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy, na podstawie § 5 ust. 1 lit. j rozporządzenia, zaś obóz przesiedleńczy przy ul. Zgierskiej nie został zaliczony do tych miejsc odosobnienia. Z niekwestionowanych wyjaśnień, przyjętych przez organ wynika, że skarżący z rodziną został w IV kwartale 1939r. wysiedlony ze Środy Śląskiej i przywieziony do obozu w Radogoszczu. Skarżący nie pamięta ani nazwy ulicy, ani ewentualnie nazwy fabryki w której mieścił się ten "obóz". Wskazał na zdjęciu fragment budynku, w którym miał przebywać. W takiej sytuacji organ dokonał analizy stanu faktycznego, z której wynika, że skarżący przebywał przez około 2 miesiące w obozie przesiedleńczym, a nie w obozie przejściowym. Jak wskazano w piśmie Muzeum Tradycji Niepodległościowych Oddział "Radogoszcz" z dnia 17 listopada 2006r. i z dnia 25 czerwca 2008r. losy rodziny Z. B. były typowe dla osób przesiedlanych: po krótkim pobycie w obozie radogoskim przesiedleńców wywożono na teren Generalnego Gubernatorstwa - w przypadku Z. B. do Zielonki koło Warszawy. W ostatnim kwartale 1939r. przypadało największe nasilenie przesiedleń m.in. z terenów poznańskiego. Wysiedleńców przewożono transportem kolejowym z dworca Łódź – Kaliska w wagonach towarowych do ustalonego wcześniej miejsca i tam "przewożonych po prostu rozpuszczano, każąc samemu martwić się o zamieszkanie i utrzymanie". Instytut Pamięci Narodowej w Warszawie wskazał, iż w budynku fabryki Abbego od listopada 1939r. istniał również przejściowy obóz bezpieczeństwa "Gefangenlager", utworzony przez łódzką placówkę gestapo dla akcji "Inteligencja", z którego ofiary wywożono na egzekucję (lasy lućmierskie) lub deportowano do obozów koncentracyjnych (pismo z dnia 16 września 2008r.). Bezspornym jest, że skarżący wraz z rodziną został wywieziony na tereny Generalnej Guberni w okolice Warszawy (Zielonka), a więc nie mógł być ofiarą akcji "Inteligencja", a tym samym przebywać w Gefangenlager, gdyż akcja ta obejmowała jedynie mieszkańców Łodzi (nauczycieli, księży, osoby narodowości żydowskiej). Losów ofiar tych akcji nie podzieliła rodzina skarżącego. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 kpa, a także zarzutu nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działania były przedmiotem zaskarżenia. Podkreślić jednak należy, że w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z dnia 6 października 2006r. zalecił organowi rozważenie możliwości przesłuchania skarżącego, jeśli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostaną niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący w swoich pismach podał, że nie wie w jakim obozie przebywał, nie zna jego adresu, wskazał jedynie na losy swoje i rodziny po przewiezieniu do Łodzi i rozpoznał budynek, w którym przebywał. Istotna w sprawie była więc właściwa analiza wskazanych okoliczności i losów skarżącego po przewiezieniu do Łodzi na tle sytuacji, jaka panowała w tym czasie w Łodzi. Mając na uwadze wyjaśnienia Z. B., iż do obozu na Radogoszczu trafił na skutek akcji wysiedleńczej z miejscowości Środa Wielkopolska organ prawidłowo uznał, że należy wykluczyć, iż skarżący przebywał w przejściowym obozie policji bezpieczeństwa przy ulicy Liściastej, spełniającym przesłanki art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach, wymienionym w w/w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie powołanych wyżej pism Instytutu Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Muzeum Tradycji Niepodległościowych Oddział "Radogoszcz" w Łodzi i Archiwum Państwowego w Łodzi uznał, że wskazują one na to, że w IV kwartale 1939r. skarżący z rodziną znajdował się w obozie przesiedleńczym, z którego został wywieziony do Zielonki koło Warszawy. W tych okolicznościach odstąpienie przez organ od formalnego przesłuchania skarżącego nie stanowi naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a. Uznanie zaś, że skarżący przebywał w obozie przesiedleńczym powoduje, że nie można uznać, iż pobyt ten może stanowić tytuł do nabycia przez niego uprawnień kombatanckich. W tej sytuacji także należy podzielić stanowisko organu, iż z uwagi na brak dowodów, aby Z. B. prowadził działalność kombatancką równorzędną z działalnością kombatancką lub podlegał represjom określonym w ustawie o kombatantach nie ma podstaw do zachowania uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZBoWiD. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.