II SA/Ke 1056/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Referent stażysta Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] Rada Miejska uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego " B" w S. W skardze na tę uchwałę M. K. zarzuciła naruszenie art. 18 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez "uchwalenie projektu planu zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem terminu ogłoszenia sesji, na której ma być rozpatrywany ten projekt tj. ogłoszenie o tym terminie 7 dni przed terminem Sesji, na której rozpatrywano projekt planu, wówczas, gdy art. 18 punkt 2 ustęp 12 Ustawy z dnia 07.07.1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadza, w tym ustępie innego terminu dla ogłoszenia o terminie sesji na którym będzie rozpatrywany projekt planu zagospodarowania przestrzennego , a przez odwołanie się w nim do art. 18 punkt 2 ustęp 1 zastrzega , dla ogłoszenia o terminie sesji na którym będzie rozpatrywany projekt planu zagospodarowania przestrzennego, termin nie krótszy niż 21 dni". W odpowiedzi na tę skargę Gmina wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazała, iż prace nad sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały podjęte w 2000r., po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zarzuty do tego planu wniosły m. in. M.K. i L. D.– współwłaścicielki nieruchomości oznaczonej jako działki nr 2535/1 i 2535/2, które to działki objęte były planem. Uchwałą z dnia[...] Rada Miejska odrzuciła w całości zarzuty współwłaścicielek, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Na tę uchwałę M. K. i L. D. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którą wyrokiem z dnia [...]Sąd ten oddalił. W dniu [...] Rada Miejska podjęła zaskarżoną uchwałę. W dniu 26 kwietnia 2005 r. M. K. zwróciła się do Burmistrza o ponowne rozpatrzenie projektowanego planu w części dot. jej nieruchomości, jednakże w dniu 11 maja 2005 r. wniosek ten wycofała. Z tych względów zdaniem organu należy bezsprzecznie uznać, iż skarżąca nie spełniła wymogu uprzedniego wezwania do usunięcia rzekomego naruszenia jej interesu prawnego. Odrzucenie skargi jest także zasadne z przyczyn określonych w art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym , ponieważ zarzuty dotyczące przebiegu drogi były już rozpatrywane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie . Odnosząc się merytoryczne do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia terminu powiadomienia o terminie sesji organ wskazał, iż podziela stanowisko zajęte przez Wojewodę Świętokrzyskiego w piśmie z dnia 30 marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Podstawę prawną do zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / podjętej na podstawie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / stanowią przepisy art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Ustęp 1 tego artykułu uzależnia możliwość wniesienia do sądu skargi na uchwałę organu gminy, podjętą w sprawach z zakresu administracji publicznej, od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie co prawda skarżąca w piśmie z dnia 26 kwietnia 2005r. wezwała organ do usunięcia naruszenia / domagając się w tym piśmie ponownego rozpatrzenia przeprojektowania biegnącej przez jej działkę drogi/ ale następnie w piśmie z dnia 11 maja 2005r. oświadczyła, iż wycofuje złożone wcześniej na ręce Burmistrza pismo z dnia 26.04.2005r. W tym późniejszym piśmie zawarta jest oprócz tego oświadczenia tylko informacja, iż skarżąca w dalszym ciągu "utrzymuje swój sprzeciw wobec planu zagospodarowania działek nr 2531/1 i 2531/2 na cele zawarte w planie". Tego typu informacja czy też oświadczenie nie mogą być uznane na wezwanie organu do usunięcia naruszenia, o jakim mowa w art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym. Dodatkowo wskazać należy, iż skargę do sądu skarżąca wniosła / w jednym piśmie łącznie ze skargą na pismo Wojewody w przedmiocie odmowy rozstrzygnięcia nadzorczego/ w dniu 27 maja 2005r./ k. 12 akt sprawy [...]/ podczas, gdy przyjmuje się, iż w przypadku braku reakcji skargę można wnieść najwcześniej po upływie terminu z art. 35 § 3 kpa to jest po upływie dwumiesięcznego terminu, jaki ma organ do ustosunkowania się do wezwania do usunięcia naruszenia. Termin ten przez skarżącą nie został dochowany. Przede wszystkim jednak zdaniem sądu skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ z tego powodu, iż wobec cofnięcia pisma z dnia 26 kwietnia 2005 r. należało ustalić, iż skarżąca w ogóle nie wezwała organu do usunięcia naruszenia. Nie może być także uznane za wezwanie w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, pismo, skierowane przez skarżącą do Wojewody Świętokrzyskiego. Nie ma bowiem związków proceduralnych między środkami nadzoru służącymi organom nadzoru nad działalnością komunalną a powszechną skargą przewidziana w art. 101 ust 1 ustawy z 1990 r./ por. postanowienie NSA z dnia 24.04.1995r. sygn. II SA 105/95 ONSA 1996/2/81/. Natomiast niezasadne jest stanowisko organu, że skarga w niniejszej sprawie powinna ulec odrzuceniu z uwagi na treść art. 101 § 2 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten, aczkolwiek posługując się terminem " sprawa" może budzić pewne wątpliwości, jednakże zdaniem sądu nie można uznać, iż tą samą sprawą w rozumieniu tego przepisu jest rozpoznanie przez sąd skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty do projektu planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozpoznanie skargi na uchwałę w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania, zwłaszcza, iż skarżąca podnosi co do tej ostatniej uchwały zarzut, którego z oczywistych przyczyn nie mogłaby podnosić w stosunku do wcześniejszej uchwały. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia sąd nie mógł się merytorycznie odnieść do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów proceduralnych przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Mając na uwadze wcześniej wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 uppsa.