II SA/Ke 109/10

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 12 kwietnia 2010 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego w sprawie ze skargi G. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: I. zwolnić skarżącą od wpisu sądowego od skargi, II. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie III. oddalić wniosek o ustanowienie adwokata i radcy prawnego. G. K. złożyła dnia 18 marca 2010 r. na formularzu urzędowym PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Skarżąca otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1550 zł netto, a jej mąż do 2 kwietnia 2010 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 603 zł netto. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku poza domem jednorodzinnym w S. i nieruchomością rolną o powierzchni 0,19 ha. Skarżąca podała, że dużo wydaje na dojazdy do pracy do K., leki, diety i rehabilitację. Oświadczyła, że leczy się, między innymi, na cukrzycę, nadciśnienie, rwę kulszową otyłość i choroby kobiecie. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powinno mieć charakter wyjątkowy i być stosowane w stosunku do osób żyjących w ubóstwie (przykładowo do takich osób można zaliczyć bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia). Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę. W rozpatrywanej sprawie uwzględniając sytuację majątkową wnioskodawczyni, w szczególności osiągany dochód, posiadanie jedynie niewielkiej nieruchomości, choroby wiążące się z wydatkami na zakup leków i leczenie, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i bezrobotnego męża. Zatem jej wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi. Rozstrzygnięcie to umożliwi rozpoznanie skargi G. K. przez wojewódzki sąd administracyjny. Ze względu na to, że skarżąca osiąga stały dochód z wynagrodzenia na pracę uznano, że ma ona możliwość zgromadzenia środków finansowych na poniesienie innych ewentualnych kosztów sądowych na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, które jednorazowo nie przekroczą kwoty 100 zł (np. w wypadku oddalenia skargi opłata kancelaryjna za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a następnie wpis od skargi kasacyjnej). Oddaleniu podlega natomiast wniosek o ustanowienie adwokata, radcy prawnego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 625/08, ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika prawnego z urzędu następuje tylko wówczas, gdy brak profesjonalnej pomocy prawnej może pozbawić stronę możliwości obrony swoich praw. Takie niebezpieczeństwo nie zachodzi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym z uwagi na gwarancje procesowe przewidziane w art. 134 § 1 i art. 140 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zatem bada wnikliwie sprawę bez względu na fachowość, treść i konstrukcję skargi lub wniosku sporządzonych przez stronę. Ponadto sąd poucza strony działające w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia od orzeczeń sądowych. Na etapie postępowania sądowodaministracyjnego przed wydaniem wyroku lub postanowienie kończącego postępowanie nie obowiązuje przymus adwokacki, skarżąca może skutecznie dokonać wszystkich czynności osobiście. Ponadto należy podkreślić, że mieszkająca po sąsiedzku matka wnioskodawczyni – T. B. jest skarżącą w sprawie II SA/Ke 105/10 ściśle powiązanej z rozpatrywaną sprawą II SA/Ke 109/10). Nie ma żadnych przeszkód, aby ustanowiły one wspólnego pełnomocnika prawnego do reprezentowania ich interesów przed sądami administracyjnymi, zwłaszcza, że obie dysponują stałymi dochodami, co umożliwia planowanie wydatków. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.