II SA/Ke 111/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2010r. sprawy ze skargi P. Sz. na decyzję Wojewody z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 28 grudnia 2009r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 47 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 23 października 2009r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zameldowania małoletniego P. S. na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości S. nr 27, gmina B. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z wnioskiem o zameldowanie pod wskazanym wyżej adresem wnuka P. S., wystąpiła w dniu 10.07.2009r. do Urzędu Miasta i Gminy w B. M. Ł., która zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 8.06.2009r. sygn akt [...] została ustanowiona opiekunem prawnym dziecka. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 23.10.2008r. odmówił zameldowania P. S. na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości S. nr 27 podnosząc, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi potwierdzenie, że małoletni P. S. pod wskazanym adresem nie zamieszkuje. Wnioskowany przez M. Ł. świadek – K. K. zam. S. nr 30 zeznał, że nigdy nie widział P. S. i nie wiedział, że H. Ł. urodziło się dziecko, natomiast funkcjonariusze Komisariatu Policji w P. dokonując kontroli meldunkowej potwierdzili, że P. S. zamieszkuje na stałe w miejscowości W. 20, gmina P. Organ I instancji ustalił, że P. S. został zarejestrowany w Samorządowym Zakładzie Podstawowej Opieki Zdrowotnej Poradnia Zdrowia w P., z podaniem adresu zamieszkania: B. ul. K. 11/9 oraz adresu do korespondencji: W. 20. Nadto organ powołał się na uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydział I Cywilny z dnia 20 lipca 2009r. sygn. akt [...] z którego wynika, że M. Ł. z synami nie zamieszkuje na stałe w S. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. Ł. kwestionując ustalenia organu I instancji. Zdaniem strony, ani sąsiedzi ani były mąż – S. Ł., z którym pozostaje w konflikcie, nie mają wystarczającej wiedzy gdzie zamieszkuje P. S., tym bardziej, że dziecko urodziło się 24.04.2009r. i w pierwszym okresie w ogóle nie wychodzono z nim na spacery, a wyłącznie wystawiano wózek przed dom. Stwierdziła, że nieobecność P. S. w jej domu podczas kontroli meldunkowej wynikała z faktu chwilowego przebywania dziecka razem z rodzicami u swoich drugich dziadków w miejscowości W. Odnosząc się do podanego w Ośrodku Zdrowia w P. adresu korespondencyjnego w W. wskazała, iż taki był adres matki dziecka i nie skorygowano tej informacji mimo, że dziecko faktycznie zamieszkuje w S. gmina B. i tam mieści się jego centrum życiowe. Wojewoda badając zasadność rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy stwierdził, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie zamieszkiwanie P. S. pod adresem S. nr 27, gmina B., nie budzi wątpliwości. Dziecko w okresie od 18.05.2009r. do 3.07.2009r. było zameldowane w B. przy ul. K. 11/9, natomiast obecnie przebywa pod adresem W. 20, gmina P. wraz ze swoimi rodzicami i dziadkami, o czym świadczą zeznania S. Ł., wyjaśnienia funkcjonariuszy Posterunku Policji w P., a także informacje uzyskane z Samorządowego Zakładu Podstawowej Opieki Zdrowotnej w B. i w P. Odmawiając wiary twierdzeniom M. Ł. co do zamieszkiwania dziecka pod adresem S. nr 27 organ II instancji wskazał, że są one sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw uzasadniających zameldowanie małoletniego P. S. na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości S. 27, albowiem przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wymagają od osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt stały – zamieszkiwania w danym lokalu. Podkreślono, że zbiory meldunkowe mają odzwierciedlać stan faktyczny w zakresie pobytu osób. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. Ł. nie zgodziła się ze stanowiskiem Wojewody . zawartym w decyzji z dnia 28 grudnia 2009r. Skarżąca podtrzymała zarzuty i argumentację podniesioną w odwołaniu. Wyjaśniła, iż sprawuje opiekę nad małoletnim P. S. Pracuje na pierwszą zmianę i z tego powodu dziecko przebywa w dzień w miejscowości W., pod opieką swojej matki, która jest niepełnoletnia, a na noc syn H. lub ona przywożą je do S. Z tego też względu dziecko jest zapisane do Ośrodka Zdrowia w C. Wyjaśniła, że sąsiedzi nie mogli widzieć P. S., który jest zbyt małym dzieckiem by samodzielnie chodził po drodze czy też po wsi. Niezrozumiałym dla skarżącej jest fakt, że w miejscowości S. została zameldowana żona S. Ł., która jest osobą obcą dla niej i jej synów, natomiast organ uniemożliwia zameldowanie w tym domu wnuka, który ma pełne prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.- cytowanej dalej jako ustawa). Stosownie do powołanego przepisu, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (art. 47 ust. 1 ). Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust . 2). Skarżąca zarówno w odwołaniu jak i w skardze kwestionuje odmowę zameldowania na pobyt stały w miejscowości S., zarzucając organom błąd co do ustaleń faktycznych i przyjęcie, że P. S. nie zamieszkuje pod adresem wskazanym we wniosku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia (art. 10 ust. 1 ustawy). Z przedstawionej regulacji prawnej bezsprzecznie wynika, że przesłanką konieczną zameldowania pod adresem wskazanym przez wnioskodawcę jest fakt zamieszkiwania pod wskazanym adresem przez określony czas. Zameldowanie w lokalu jest więc czynnością materialno-techniczną organu administracji publicznej opartą na stanie faktycznym, która może być dokonana tylko wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, w istniejącym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu osób i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2006r. sygn. akt II OSK 561/05). Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne przeprowadzono zgodnie z regułami i zasadami postępowania przewidzianymi w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. Organ prawidłowo ustalił, że małoletni P. S. nie przebywa w lokalu, w którym M. Ł. zgłosiła jego zameldowanie. Okoliczność ta wynika zarówno z zeznań świadków przesłuchanych przez organ, informacji Policji oraz Samorządowych Zakładów Opieki Zdrowotnej w B. i w P., które zostały omówione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i które podzielił organ odwoławczy. Nie bez znaczenia jest również fakt podniesiony w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w S. w sprawie o sygn. akt [...], że opiekun prawny P. S. – M. Ł. pod adresem S. gmina B., nie zamieszkuje. Zarzuty skarżącej, co do błędnego ustalenia stanu faktycznego (miejsca pobytu P. Sz.) w świetle zebranego materiału dowodowego i doświadczenia życiowego nie zasługują na uwzględnienie. Organy dokonując ustaleń i oceny dowodów prawidłowo odmówiły wiary twierdzeniom skarżącej uznając je za niespójne i sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Opieka de jure jest instytucją prawa mającą na celu zapewnienie podopiecznemu reprezentacji w szerokim znaczeniu we wszystkich sprawach do czasu uzyskania pełnej zdolności do czynności cywilnoprawnych. Art. 94 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że opiekuna prawnego ustanawia się m.in. w przypadku, gdy rodzice nie mają pełnej zdolności do czynności prawnych, a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Nie oznacza to równocześnie pozbawienia rodziców dziecka praw rodzicielskich i nie uchyla obowiązku sprawowania bieżącej pieczy nad dzieckiem i jego wychowywania (art. 158 k.r. i o.). Skarżąca nie kwestionuje, iż sprawowaniem całodziennej opieki zajmuje się matka dziecka, która zamieszkuje w W. 20 gmina P. Opieka ta z oczywistych względów łączy się z przebywaniem dziecka razem z matką, a miejsce jej zamieszkania stanowi centrum życiowe dla niespełna rocznego dziecka w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 1 ustawy. Podkreślić ponadto należy, iż ustanowienie skarżącej opiekunem prawnym małoletniego P. S. nie stanowi innej, szczególnej, wynikającej z przepisów prawa przesłanki do zameldowania podopiecznego w miejscu pobytu opiekuna, albowiem przesłanki takie musiałyby wynikać z przepisów rangi ustawowej lub z ustalenia przez Sąd miejsca pobytu małoletniego dziecka. Żadne inne przepisy poza art. 6 ust. 1 ustawy takich przesłanek nie określają. W przedstawionym stanie faktycznym uznać należy, że wobec braku przesłanek zameldowania określonych w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy, wydana w sprawie decyzja jest prawidłowa. Z podniesionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.