II SA/Ke 131/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013r. sprawy ze skargi Ł. N. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia Ł. N. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...], odmawiające przeprowadzenia dowodu z przesłuchania W. O. oraz umożliwienia zadawania pytań pracownikom prowadzącym postępowanie w przedmiocie wymeldowania Ł. N. z pobytu stałego z lokalu położonego w K. przy ul. S., wskazując jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 79 § 1 i 2 kpa, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że słusznie organ I instancji uznał, że brak jest podstaw prawnych do przesłuchiwania pracowników organu, prowadzących postępowanie administracyjne, co się zaś tyczy wniosku o przesłuchania W. O., stosownie do art. 78 i art. 77 § 1 kpa, to na organie ciąży obowiązek określenia, które dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na to postanowienie Ł. N. zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i 80 kpa oraz wskazał, dlaczego jego zdaniem organ powinien przeprowadzić zawnioskowane przez niego dowody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), dalej określanej w skrócie P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując zaś takiej kontroli, stosownie do art. 134 P.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę w ramach tak określonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia prawa, skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, albowiem zostało ono wydane bez podstawy prawnej. Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu, który przewidywałby możliwość złożenia zażalenia na postanowienie odmawiające przeprowadzenia dowodu w sprawie. Takie zaś postanowienie zostało wydane przez Prezydenta Miasta w dniu [...] i następnie zaskarżone zażaleniem przez Ł. N., zgodne z otrzymanym pouczeniem. Zauważyć należy, że nieprawidłowe pouczenie zawarte w postanowieniu organu I instancji nie otwierało drogi do merytorycznego orzekania o jego prawidłowości przez organ II instancji na podstawie art. 141 kpa. Organ odwoławczy powinien był stwierdzić na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 144 kpa niedopuszczalność zażalenia (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r. sygn. II OSK 1499/09, dostępny w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). Postanowienie, na które przepisy kpa nie przewidują możliwości złożenia zażalenia strona może zakwestionować tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 kpa). Wojewoda rozpoznając merytorycznie zażalenie na postanowienie odmawiające przeprowadzenia dowodów w sprawie, wydał zaskarżone postanowienie bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), w związku z czym należało stwierdzić nieważność tego postanowienia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.