II SA/Ke 139/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2010r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [..] w przedmiocie prawa do zasiłku aktywizacyjnego oddala skargę. II SA/Ke 139/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 48 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania D.P., utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty w dniu [...], odmawiającą skarżącemu prawa do zasiłku aktywizacyjnego. Organ odwoławczy ustalił, że D.P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w w dniu 29 października 2009r., a dnia 2 listopada 2009r. podjął pracę w "[...]"-W.G. w P. W dniu 6 listopada 2009r. do PUP wpłynął wniosek strony o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Organ I-szej instancji decyzją z dnia [...] orzekł o uznaniu D.P. za osobę bezrobotną od 29 października 2009r. i o pozbawieniu go tego statusu od 2 listopada 2009r. w związku z podjęciem zatrudnienia. Przytaczając treść art. 48 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewoda stwierdził, że D.P. przysługiwałoby prawo do zasiłku po upływie 7 dni od dnia rejestracji, pod warunkiem, że nie zaszłyby okoliczności skutkujące utratą statusu osoby bezrobotnej. Zainteresowany przed upływem tego terminu podjął pracę i utracił status bezrobotnego, a tym samym w dniu 2 listopada 2009r. nie był osobą posiadającą prawo do zasiłku i warunek z art. 48 ust.1 ustawy nie został spełniony. Skargę od powyższego rozstrzygnięcia złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D.P. wnosząc o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że skarżącemu przysługuje w niniejszej sprawie dodatek aktywizacyjny." W uzasadnieniu D.P. powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005r., sygn. akt II SA/Wa 1855/04, w którym Sąd orzekł, że bezrobotny nabywa prawo do zasiłku w dniu rejestracji w urzędzie pracy. Jedynie realizacja tego uprawnienia następuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania. W związku z powyższym w ocenie skarżącego nie jest zasadne stanowisko organów, że w dniu 2 listopada 2009r. nie posiadał prawa do zasiłku, a tym samym nie przysługiwał mu dodatek aktywizacyjny. Skarżący wskazał, że celem przepisu art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest pobudzenie aktywności zawodowej bezrobotnych między innymi przez wspieranie w początkowej fazie zatrudnienia tych osób, które samodzielnie poszukują pracy i w konsekwencji podejmują ją z własnej inicjatywy. Stanowisko takie prezentuje także Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. W ocenie skarżącego, zaskarżoną decyzją został ukarany za szybkie znalezienie pracy i wysiłek jaki w to włożył, a dodatek aktywizacyjny, który miał stanowić zachętę i nagrodę w szybkim znalezieniu zatrudnienia stał się dla niego instrumentem dezaktywizacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Ustalony przez organy stan faktyczny jest bezsporny i znajduje potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Nie ulega wątpliwości, że D.P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia 29 października 2009r. i z tym dniem uznany został za osobę bezrobotną decyzją Starosty z dnia [...]. Od dnia 2 listopada 2009r. podjął z własnej inicjatywy pracę w [...] – W.G. w P., a dnia 4 listopada 2009r. złożył wniosek i przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia tego wniosku stanowi przepis art. 48 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., nr 69 poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Organy obu instancji przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy skarżącemu nie przysługuje dodatek aktywizacyjny uregulowany w powyższym przepisie, gdyż w dacie podjęcia zatrudnienia nie posiadał zasiłku. Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela. Zgodnie z art. 71 ust.1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 (nie mającym w sprawie zastosowania). Już z samego brzemienia zacytowanego przepisu wynika, że prawo do zasiłku nie przysługuje od dnia zarejestrowania, lecz po 7 dniach od tej daty. Inna interpretacja pozostaje w sprzeczności z przytoczonym wyżej zapisem ustawy, który jest na tyle jasny i czytelny, że nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. D.P. prawo do zasiłku nie przysługiwało, gdyż przed upływem 7 dni od zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy podjął pracę. Tym samym nie spełnił wymogów art. 48 ustawy i nie było podstaw do przyznania mu dodatku aktywizacyjnego. W nawiązaniu do argumentów skargi podkreślić należy, iż powoływany przez D.P. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005r., sygn. akt II SA/Ke 1855/04 podjęty został w innym stanie faktycznym i prawnym, a stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia nie wiąże Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Podobnie należy ocenić interpretację art. 48 ustawy przedstawioną przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, na którą powołuje się skarżący. Jeśli zaś chodzi o pozostałe zarzuty, to podkreślenia wymaga, że celem przepisu art. 48 ust.1 ustawy jest istotnie aktywizacja osób bezrobotnych – posiadających prawo do zasiłku, która ma służyć zmniejszeniu bezrobocia jako zjawiska społecznego i promować postawę aktywności zawodowej. Niezależnie od przedstawionego wyżej poglądu, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą prawem przewidziane przesłanki do przyznania skarżącemu dodatku aktywizacyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że D.P. podjął zatrudnienie już po 2 dniach od zarejestrowania w PUP i w tej sytuacji trudno przyjąć, że jest osobą bezrobotną potrzebującą aktywizacji, przewidzianej w art. 48. Nie można się zatem zgodzić ze skarżącym, że w jego przypadku cel przewidziany w powyższym przepisie nie został zrealizowany, skoro w rzeczywistości – z uwagi na zatrudnienie bezpośrednio po zarejestrowaniu – przepis ten nie ma po prostu zastosowania. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.