II SA/Ke 139/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego Z.T. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Ke 139/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego , po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Starosty K. z dnia [...] orzekającej o wprowadzeniu z urzędu zmiany w operacie ewidencji gruntów miasta C. obręb 01 polegającej na dokonaniu zmiany powierzchni działki nr 401 z dotychczasowej powierzchni 0,1391 ha na powierzchnię 0,1357 ha obliczoną ze współrzędnych na podstawie danych ze szkicu polowego sporządzonego przy scaleniu gruntów zatwierdzonego decyzją Wojewody K. z dnia [...] Nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Starosty K. z dnia [...] znak [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że pismami z dnia 22 i 23 października 2007 r K. P. zwróciła się do Starosty K. o podjęcie działań w celu aktualizacji numeru i powierzchni działki w ewidencji gruntów będącej jej własnością. Organ I instancji potraktował je jako wniosek o doprowadzenie do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków miasta C., ze stanem wynikającym z aktu notarialnego z dnia 4 października 1983 r. i zlecił wykonanie pomiaru kontrolnego przedmiotowej nieruchomości. Dokumentacja geodezyjna została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i była podstawą wydania decyzji z dnia [...] w której organ I instancji orzekł jednocześnie o odmowie wprowadzenia żądanych przez K. P. zmian i wprowadził z urzędu zmiany w operacie ewidencji gruntów miasta C. obręb 01 polegającej na dokonaniu zmiany powierzchni działki nr 401 z dotychczasowej powierzchni 0,1391 ha na powierzchnię 0,1357 ha. Od decyzji tej wniosła odwołanie K. P.. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty K. zawiera błąd proceduralny albowiem została wydana w postępowaniu prowadzonym na wniosek K. P. i jednocześnie rozstrzygała o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków z urzędu, w związku z tym organ uznał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisu 61 § 1 kpa i uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że operat techniczny zawiera błędy, które należało wyjaśnić i sprostować. Rozpoznając sprawę ponownie w trybie odwoławczym w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prowadząc postępowanie na wniosek K. P., którego przedmiotem było wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta C. 01 polegającej na zmianie numeru i powierzchni działki nr 401, pismem z dnia 11 października 2010 r. zawiadomił wnioskodawczynię o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta C. 01 zmiany powierzchni działki nr 401. Organ odwoławczy stwierdził, że od tej chwili Starosta K. prowadził równolegle dwa postępowania administracyjne w tym samym przedmiocie. W wyniku ponownego rozpoznawania sprawy z wniosku K. P. organ I decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów miasta C. obręb 01 polegającej na zmianie numeru i powierzchni działki nr 401, zgodnie z żądaniem wnioskodawczyni. Natomiast w dniu [...] organ I instancji w prowadzonym postępowaniu z urzędu orzekł o wprowadzeniu zmiany w ewidencji gruntów miasta C. obręb 01, polegającej na dokonaniu zmiany powierzchni działki nr 401 z dotychczasowej powierzchni 0,1391 ha na powierzchnię 0,1357 ha. Organ odwoławczy powołując art. 61 § 1 kpa wskazał, że postępowanie administracyjne może się toczyć albo na wniosek strony albo z urzędu. Oznacza to zdaniem organu odwoławczego nie tylko to, że nie można jedną decyzją rozstrzygać sprawy prowadzonej z urzędu i na wniosek, ale również, ze nie można prowadzić równolegle dwóch postępowań administracyjnych w tym samym przedmiocie z tego powodu, że jedno zostało wszczęte na wniosek, a drugie z urzędu. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że sprawa prowadzona z urzędu przez Starostę K. zakończona wydaniem decyzji z dnia [...] była bezprzedmiotowa w chwili wydania tej decyzji, a zatem decyzja została wydana nieprawidłowo i zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ uchylił decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła K. P.. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy "niczego nie zrobiły do dnia dzisiejszego nie naprawił błędów w dokumentach i domaga się przywrócenia nr działki 323 i powierzchni 0,1476 ha tak jak ma w akcie notarialnym". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że w związku z wnioskiem K. P. Starosta K. prowadził postępowania zakończone decyzją z dnia [...] znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak [...]. Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej nie popierał skargi, oświadczając, iż jest ona prawidłowa ale nie cofnął skargi albowiem mocodawczyni nie wyraziła na to zgody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy). Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, ze stosownie do treści art. 61 § 1 kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Takie określenie dwóch różnych form wszczęcia postępowania oznacz, że jeżeli postępowania administracyjne zostało wszczęte poprzez złożenie wniosku (art. 61 § 3 kpa), to taki charakter musi mieć do końca. W postępowaniu wszczętym na wniosek, to sama strona zakreśla granice rozpoznawanej sprawy, a rozstrzygnięcie organu musi odnosić się wprost do jej żądania i nie może zawierać orzeczenia w przedmiocie, co do którego strona wniosku nie złożyła. W postępowaniu z urzędu, ramy i granice rozpoznawanej sprawy określa natomiast organ administracji. Oczywistym jest, że nie mogą być prowadzone równolegle dwa postępowania administracyjne w tym samym przedmiocie z tego powodu, że jedno zostało wszczęte na wniosek, a drugie z urzędu. Należy wskazać, że przepis art.61 § 1 kpa nie wyklucza możliwości przeprowadzenia postępowania z urzędu, jeśli w trakcie postępowania prowadzonego na wniosek, organ zgromadził dowody i materiały uzasadniające potrzebę wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków wynikającą z § 44 pkt 2 rozporządzenia z dnia 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), nakładającego na starostę obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Postępowanie takie w niniejszej sprawie winno być wszczęte dopiero po zakończeniu postępowania prowadzonego na wniosek strony. Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy. Orzeczenie o przyznaniu ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej uzasadnia § 18 ust.1c, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr. 163, poz. 1349 ze zm.)