II SA/Ke 141/09

II SA/Ke 141/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na uchwałę Rady Powiatu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie działań Starosty w sprawie tartaku w R. postanawia odrzucić skargę. II SA/Ke 141/09 UZASADNIENIE Rada Powiatu uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. w sprawie skargi S. C. na działanie Starosty w sprawie uciążliwej działalności tartaku w R., na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /t. j. Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm./ i art. 229 pkt 4 kpa, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Komisji Bezpieczeństwa, Rolnictwa i Rozwoju Gospodarczego Rady Powiatu w w/w sprawie, skargę w części dotyczącej działań Starosty uznała za bezzasadną, a w części dotyczącej spraw związanych z działalnością tartaków przekazała Staroście jako wnioski o wszczęcie postępowań administracyjnych. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uzyskanych informacji i wyjaśnień oraz analizy otrzymanej przez w/w Komisję korespondencji wynika, że skarga S. C. dotyczyła dwóch odrębnych spraw: emisji hałasu przenikającego do atmosfery z firmy Kupno i Przerób Drewna A. W., innych funkcjonujących w miejscowość R. zakładów prowadzących działalność w zakresie przecierania i przeróbki drewna. Organ podał, że sprawę emisji hałasu przenikającego do środowiska z firmy Kupno i Przerób Drewna A. W., Starosta rozpatrywał na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Wojewódzka Inspekcja Ochrony Środowiska w dniach 27 i 29 sierpnia 2007r. przeprowadziła pomiar hałasu przenikającego do środowiska z w/w firmy. Wyniki tych pomiarów wskazały na naruszenie dopuszczalnych norm określonych przepisami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku / Dz. U. Nr 120, poz. 826/. W związku z powyższym Starosta, jako organ właściwy do oceny środowiska akustycznego, wydał w dniu 11 grudnia 2007r. decyzję ustalając dopuszczalne poziomy hałasu dla w/w firmy. Decyzja ta stała się ostateczna dnia 28 grudnia 2007r. Rada podała, że S. C. nie była stroną tego postępowania, gdyż w myśl art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. Jednak w związku z jej wystąpieniem z dnia 12 czerwca 2008r. została przesłana jej kserokopia decyzji z dnia 11 grudnia 2007r. O toku postępowania w sprawie nie informowano skarżącej wcześniej, gdyż prowadzący postępowanie nie miał żadnej wiedzy o osobach wnioskujących o dokonanie pomiaru emisji hałasu. W związku z powyższym Rada podała, że bezpodstawny jest zarzut, iż Starosta prowadząc postępowanie administracyjne w powyższej sprawie nie przestrzegał przepisów kpa i skargę w tej części uznała za bezzasadną. Co do kwestii działalności innych tartaków organ wskazał, że badająca sprawę Komisja uznała, że nie były one dotychczas znane organowi wykonawczemu powiatu, w związku z czym należy je potraktować jako wnioski o wszczęcie postępowań administracyjnych i w tej części skargę przekazać do załatwienia Staroście. W skardze na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. C. przede wszystkim domagała się umieszczenia w internecie w całości jej skargi na działanie Starosty oraz uciążliwej działalności tartaku w R. wskazując, że Rada Powiatu opublikowała ją tylko skrótowo i w zmienionej treści. Ponadto zgłosiła szereg krytycznych uwag i zastrzeżeń, co do sposobu załatwienia jej skargi przez organ. W dniu 17 lutego 2009r. skarżąca uzupełniła powyższą skargę domagając się przedstawienia w internecie w całości jej skargi do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2007r. Zarzuciła również, że nie upoważniła Rady do ujawnienia jej danych osobowych w internecie, również Rada nie zwróciła się do niej o zgodę na ich publikację. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o jej odrzucenie, argumentując, że na uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa, będącej czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, skarga do sądu administracyjnego nie służy, a uchwały podjęte w tym trybie nie są uchwałami w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Ponadto organ wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, to skarżący nie wezwał Rady do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z w/w przepisem, zatem nie spełnił warunku wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu. Organ dodał, że w Internecie zostało umieszczone tylko nazwisko i imię skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /t. j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm./ każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowo - administracyjnego, uchwała rady powiatu podjęta w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa nie jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cytowanego przepisu, gdyż uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w tym trybie są faktycznie czynnością informującą o sposobie jej załatwienia. Na taką czynność skarga do sądu administracyjnego nie służy /por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 maja 2005r., sygn. akt II SA/Bk 276/05, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2006r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002r. sygn. akt II SA/Wr 3121/01/. Zgodnie z art. 227 kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Na okoliczności tego właśnie rodzaju powoływała się skarżąca w skargach, na skutek których została podjęta zaskarżona uchwała, gdyż w skardze z dnia [...] lipca 2008r. skierowanej do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a następnie przekazanej według właściwości Radzie Powiatu, S. C. zarzucała opieszałość i nieobiektywną pracę pracowników administracji państwowych i samorządowych. Z kolei w skardze z dniu [...] lipca 2008r. skierowanej bezpośrednio do Rady Powiatu skarżąca wskazywała na bezprawie, opieszałość i nieobiektywną pracę Starosty Powiatowego. W związku z powyższym Rada Powiatu, która zgodnie z art. 229 pkt 4 kpa jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności starosty, prawidłowo potraktowała pisma skarżącej jako skargi obywatelskie, a następnie podjęła stosowną uchwałę. Jak zaś już wcześniej wskazano, na uchwałę podjętą w wyniku skargi złożonej w trybie przepisów art. 227 i następnych kpa, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Na marginesie należy wskazać, że sąd administracyjny nie jest właściwy do, jak chce tego skarżącą, zainteresowania się sprawą opublikowania przez Radę Powiatu jej danych osobowych w internecie. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz. U. tj. z 2002r. nr 101 poz. 926/ w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Mając to wszystko na uwadze, wniesioną przez S. C. skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U nr 153 poz. 1270 ze zm./.