II SA/Ke 150/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez H. K., W. Z., M. Z. i W. S., reprezentowanego przez opiekuna prawnego J. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] znak: [...] w sprawie ustalenia na wniosek M. K. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz budynku gospodarczego na działce nr 767, obręb 0023, przy ul. Z. w K., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] znak: [...] o oczywistej omyłce. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta K. po rozpoznaniu wniosku M. K. z dnia 7.12.2009r., uzupełnionego pismem z dnia 21.12.2009r., wydał opisaną na wstępie decyzję znak: [...]. W odwołaniu od tej decyzji odwołujący zarzucili organowi I instancji zawyżenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, brak oznaczenia drugiej linii zabudowy na załączniku graficznym Nr 1, nieuwzględnienie uwag wnoszonych w toku postępowania. Podniesiono, iż powstanie wewnętrznej drogi dojazdowej spowoduje hałas i drgania, zaś realizacja inwestycji doprowadzi do zacienienia sąsiedniej działki, naruszając chroniony prawem interes osób trzecich. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji sprostował oczywistą pomyłkę w decyzji z dnia [...] poprzez wrysowanie na załącznikach graficznych Nr 1 i Nr 2 dwóch ustalonych w decyzji linii zabudowy zamiast wrysowanej jednej nieprzekraczalnej linii zabudowy tj.: dla 2 budynków mieszkalnych oraz budynku gospodarczego - w odległości 10 m od osi pasa drogowego ul. Z. oraz nieprzekraczalną drugą linię zabudowy dla 2 budynków mieszkalnych - w odległości 27,5 m od osi pasa drogowego ul. Z.. Rozpatrując odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wniosek inwestora odpowiada wszystkim wymaganiom określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W części tekstowej wniosku opisano dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu inwestycji, w tym istniejący budynek mieszkalny i gospodarczy przeznaczone do wyburzenia oraz planowaną budowę 4 budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej oraz budynku gospodarczego. W charakterystyce planowanej zabudowy określono szczegółowo parametry nowych budynków i przedstawiono planowany sposób zagospodarowania terenu inwestycji. Wydanie decyzji było również dopuszczalne w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, gdyż co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W celu ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wokół objętej wnioskiem działki wyznaczono granice obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszej niż 50 m, przy czym za front działki uznano granicę terenu inwestycji przylegającą bezpośrednio do pasa drogowego ul. Z. Ponieważ przedmiotowy teren położony jest na obszarze zabudowanym, organ uznał, że obszar ten był wystarczający dla przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Z analizy tej wynika, że na wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą i garażową. Stan ten uzasadnia przyjęcie przesłanki kontynuacji funkcji dla projektowanej inwestycji, którą jest budowa 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz budynku gospodarczego. W ocenie Kolegium ustalenie nieprzekraczalnej pierwszej linii zabudowy w odległości 10 m od pasa drogowego ul. Z. nie narusza prawa. Określenie zaś drugiej nieprzekraczalnej linii zabudowy organ uznał za zbędne z uwagi na ustalenie już zgodnie z § 4 rozporządzenia linii zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego, wzajemne odległości pomiędzy budynkami na działce inwestora regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu podkreślono, iż przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie obligują organu do wyznaczania dwóch lub więcej linii zabudowy. Powyższa okoliczność nie narusza jednak porządku prawnego. Wyniki przeprowadzonej stosownie do treści § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej potwierdzają, że w obszarze analizowanym wskaźnik intensywności zabudowy jest zróżnicowany i wynosi od 0,06 do 0,48. Średni wskaźnik wynosi 0,21. W analizie zwrócono uwagę na tendencję do stopniowej intensyfikacji zabudowy na obszarze wokół terenu inwestycji. Mając na względzie dynamiczny proces "dogęszczania" zabudowy, "walor ekonomiczny przestrzeni" (art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy) oraz zakres przedmiotowy wniosku inwestora, ekonomiczne wykorzystanie terenu, zachowanie ładu przestrzennego, racjonalne kształtowanie cech, w tym parametrów nowej zabudowy, a także nieograniczanie możliwości zabudowy terenu przyjęto, w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia, wskaźnik do 0,35 jako umożliwiający realizację wnioskowanego zamierzenia a jednocześnie nie burzący ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium gabaryty i forma architektoniczna planowanego zamierzenia inwestycyjnego pozwala na zachowanie ładu przestrzennego. Szerokość elewacji frontowej określono na podstawie § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia przyjmując, że w obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych wynosi 11,95 m, zaś budynków gospodarczych i garażowych 5,60m. Również ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku gospodarczego w wysokości 3 m z tolerancją 20% znajduje uzasadnienie w analizie. Odnosząc się do wskaźnika wysokości nowej zabudowy stwierdzono, że wysokość okapu/górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym waha się od 3,5m do 7m, w tym dla zabudowy gospodarczej i garażowej od 2m do 3,5m. Przyjmując z analizy obszaru średnią wysokość 5,70m dla budynków mieszkalnych i 2,65 m dla budynków gospodarczych i garażowych, za celowe uznano ustalenie tego wskaźnika w oparciu o § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia, czyli jako zbliżonej do średnich wielkości występujących w obszarze analizowanym tj. 6,20m, dla projektowanych budynków mieszkalnych, która jednocześnie nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego, a umożliwi realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem. Dla budynku gospodarczego ustalono wysokość do 2,60 m, zgodnie z ust. 2 § 7. Na podstawie § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia ustalono geometrię dachów, w oparciu o analizę zabudowy na obszarze analizowanym. Kolegium wyjaśniło, iż decyzja o warunkach zabudowy zawiera jedynie warunki brzegowe dla planowanej inwestycji, wynikające z przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Decyzja ta nie przesądza ostatecznie o sposobie zabudowy objętej wnioskiem działki, albowiem nie odnosi się do żadnej konkretnej propozycji projektowej. Uwidoczniona na załączniku graficznym propozycja usytuowania budynku ma charakter wyłącznie postulatywny. W decyzji tej nie przesądzono ostatecznie gabarytów projektowanego obiektu. Planowane zamierzenie inwestycyjne zostanie ostatecznie uściślone na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów w kwestii zacienienia i pogorszenia warunków użytkowych wskazano, iż dotyczą one warunków techniczno-budowlanych, określanych w pozwoleniu na budowę i z tego względu nie mogły one stanowić przedmiotu rozważań Kolegium. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła w imieniu W. S. opiekun prawny J. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze zakwestionowano wskaźnik zabudowy na poziomie 0,35 zarzucając organom błędne ustalenie, iż nowa zabudowa nie będzie różnić się od zabudowy istniejącej ani pod względem gabarytów ani pod względem funkcji, w sytuacji, gdy samo podwyższenie wskaźnika zabudowy wskazuje, iż planowana zabudowa będzie odbiegała od sąsiedniej. W okolicy występują bowiem domy wolnostojące, a inwestor planuje budowę 4 domów w zabudowie bliźniaczej. Autorka skargi nie zgodziła się z twierdzeniem organu o przedwczesności zarzutu ograniczenia korzystania z nieruchomości stanowiących własność skarżącego podnosząc, że w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy zostanie sporządzony projekt inwestycji. Jej zdaniem, zaskarżona decyzja ma wpływ na przyszłą inwestycję i może ograniczyć korzystanie z działki. Z tych samych względów błędne jest ustalenie, że kwestie dotyczące zacienienia i pogorszenia warunków użytkowych nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż dotyczą kwestii nie będących przedmiotem rozstrzygnięcia. Wyraziła obawę, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę argumentem będzie zgodność projektu z warunkami zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z szeregu decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Posiada charakter wstępny i ogólny, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy objęta wnioskiem inwestycja jest w ogóle możliwa do realizacji na danym terenie. Decyzja o warunkach zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie terenu pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., cytowanej dalej jako: u.p.z.p.). I tak ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), cytowanym dalej jako rozporządzenie. Rozporządzenie to w § 1 określa wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy cytowanego rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego, jak wynika z ustępu 2 § 3 rozporządzenia, wyznacza się na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, obszar analizowany został wyznaczony w sposób odpowiadający wymogom określonym we wskazanych przepisach, czego nie kwestionuje również autorka skargi. Wbrew zarzutom skargi uznać należy, że planowana inwestycja 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz budynku gospodarczego stanowi kontynuację i uzupełnienie istniejącej zabudowy, spełniając kryteria ustawowe art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury. Podkreślić należy, iż celem zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, który we wskazanym przepisie konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Zgodnie zaś z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego "ze względu na interes publiczny, literalna redakcja art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy u.p.z.p. nie może prowadzić do automatycznego prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności. Jest to pogląd uzasadniony konstytucyjną zasadą działania w ramach wymogów demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Pamiętać również należy o wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zasadzie wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (por. wyrok z dnia 5 sierpnia 2008r. sygn. akt II OSK 967/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2009r., sygn. akt IV SA/Po 323/09, Lex 574092, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2008r., sygn. akt II SA/Po 628/08, Lex 519023). W rozpoznawanej sprawie zasada dobrego sąsiedztwa została spełniona, zważywszy, że na prawidłowo wyznaczonym terenie analizowanym wokół działek inwestora istnieją obiekty realizujące funkcje mieszkaniowe jednorodzinne z zabudową jej towarzyszącą (budynkami garażowymi i gospodarczymi). Nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym w skardze, iż budowa objętych wnioskiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych naruszy zasadę kontynuacji funkcji tylko z tego powodu, że zostanie zrealizowana w zabudowie bliźniaczej, podczas gdy w okolicy występuje zabudowa wolnostojąca. Nadal jest to bowiem ta sama funkcja (mieszkaniowa z zabudową jej towarzyszącą). Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego w kwestii wadliwego ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ustawodawca jednak przewidział możliwość przyjęcia odmiennych rozwiązań dopuszczając w ust. 2 § 5 wyznaczenie we wskazanym zakresie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Uwzględniając zróżnicowanie wskaźnika intensywności zabudowy dla obszaru analizowanego (od 0,06 do 0,48) oraz z uwagi na tendencję do stopniowej intensyfikacji zabudowy w tym obszarze, ustalenie dla planowanej inwestycji wskaźnika powierzchni nowej zabudowy na poziomie 0,35 nie narusza przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia. Podniesiony w skardze zarzut dotyczący możliwości ograniczenia, wskutek wydania zaskarżonej decyzji, korzystania z nieruchomości skarżącego, rozpatrywać należy, w ocenie Sądu, w świetle regulacji mających na celu ochronę interesów osób trzecich. Organ I instancji w decyzji z dnia [...] w pkt 2.5 zawarł wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zastrzegł mianowicie, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonanie ich prawa własności. Nakazał projektowanie inwestycji w sposób nie powodujący ograniczeń w dostępie do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz w sposób zapewniający ochronę przed uciążliwościami hałasu, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Wskazał, że gwarancją nienaruszalności praw osób trzecich jest sporządzenie projektu budowlanego z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 5 ustawy Prawo budowlane. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał obawy o ograniczenie korzystania z nieruchomości stanowiących własność odwołujących się za przedwczesne. Zarzuty w tym zakresie nie znajdują oparcia w materiale sprawy i nie mogą skutecznie wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji. Na tym etapie organ zabezpieczył interesy osób trzecich w sposób, jaki wyznacza dyspozycja art. 54 pkt 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty skargi dotyczące ewentualnego zacienienia oraz pogorszenia warunków użytkowych nie mogą, z uwagi na wskazany powyżej charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy, dotyczyć tego etapu procesu inwestycyjnego. Zarzuty strony, aby mogły wywołać pożądany przez nią skutek, winny zostać podniesione na kolejnym etapie, tj. po złożeniu przez inwestora projektu budowlanego i wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestie dotyczące usytuowania obiektów budowlanych, zacienienia, czy pogorszenia warunków użytkowych działek sąsiednich uregulowane są w przepisach prawa budowlanego. Projekt budowlany będzie musiał zatem odpowiadać nie tylko wymogom wynikającym z decyzji ustalającej warunki zabudowy, lecz także wymogom wynikającym z przepisów prawa budowlanego. W ocenie Sądu ustalone przez organ I instancji i zaakceptowane przez organ odwoławczy pozostałe warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały ustalone z zachowaniem zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Pozostająca w sąsiedztwie inwestycji zabudowa odpowiada charakterystyce urbanistycznej w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy planowanej. Godzi się tylko podnieść, iż Sąd nie podziela stanowiska Kolegium odnośnie braku potrzeby określania drugiej linii zabudowy dla projektowanych budynków w zabudowie bliźniaczej. Kwestia ta bowiem należy do ustalania wymagań co do nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, (a więc znaczenie ma istniejący ład przestrzenny), nie zaś do warunków technicznych określonych powołanym wyżej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Druga linia zabudowy dla dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej została określona w odległości 27,50m od osi pasa drogowego ul. Z., z uwzględnieniem istniejącego budynku mieszkalnego, położonego przy tej samej ulicy, na działce nr 765/4. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.