II SA/Ke 162/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.I. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych w Kielcach postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić P. I. wpis sądowy od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. Rada Miejska w K. podjęła w dniu [...] uchwałę nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych w K. W dniu 8 grudnia 2011 r. do Rady Miejskiej w K. wpłynęło wezwanie (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 5 grudnia 2011 r. w R.) P.I. do usunięcia naruszenia prawa w przedmiotowej uchwale. Rada Miejska w K. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. W dniu 6 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym w R.) P.I. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powołaną wyżej uchwałę. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o jej oddalenie wskazując na niezasadność podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oznacza, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że uchwała w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych w K. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 t.j.) dalej p.p.s.a. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt: II OPS 2/07 publ. ONSAiWSA 2007 nr 3 poz. 60 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Z uchwały tej wynika, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. W art. 53 § 1 p.p.s.a. określony został trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. odnoszący się do sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, statuuje natomiast sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, przy czym w sprawie wezwania stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 35 k.p.a.). Przepis art. 35 k.p.a. przewiduje natomiast, że organy administracji mają obowiązek załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, sprawa wymagająca postępowania wyjaśniającego powinna być załatwiona nie później, niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowana nie później niż w ciągi dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca. Z tak sformułowanych przepisów wynika, że organ gminy powinien załatwić wezwanie bezzwłocznie, ewentualnie nie później niż w terminie określonym w art. 35 k.p.a., przy czym ustawa o samorządzie gminnym nie wiąże wniesienia skargi z terminem do załatwienia wezwania. Oznacza to, że skarżący nie musi wyczekiwać na odpowiedź właściwego organu, tzn. ma prawo wezwać organ do usunięcia naruszenia i wkrótce potem wnieść skargę do sądu, a skarga taka nie będzie skargą przedwczesną. Istotne jest jedynie to, by przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia, a wezwanie to ma być bezskuteczne. O bezskuteczności wezwania natomiast można mówić zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi – bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy. Jeśli skarżący po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia otrzyma odpowiedź na wezwanie i stwierdzi, że nie jest ono skuteczne, to wówczas może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Ów termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczyna biec tylko wówczas, gdy doręczenie odpowiedzi na wezwanie nastąpi przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, chyba że skarżący już wcześniej nie czekając na odpowiedź złoży skargę. Jeśli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, a skarżący wyczekuje na stanowisko organu, to powinien wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący wezwał Radę Miejską w K. do usunięcia naruszenia prawa pismem z 28 listopada 2003 r., które zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w R. dniu 5 grudnia 2011 r. Rada nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Zatem w dniu 5 grudnia 2011 r. rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin ten upłynął w dniu 3 lutego 2012 r., tymczasem skargę datowaną na dzień 3 lutego 2012 r. wniesiono w dniu 6 lutego 2012 r., a więc z 3 dniowym uchybieniem terminu. Za dzień wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia, a w konsekwencji za dzień rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał dzień nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, kierując się analogią do art. 83 § 3 p.p.s.a. zgodnie, z którym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Za takim rozwiązaniem przemawia również i to, że taki sposób obliczania terminu do złożenia skargi umożliwia skarżącemu kontrolę upływu sześćdziesięciodniowego terminu i w konsekwencji jego zachowanie, co byłoby utrudnione, gdyby przyjąć, że bieg terminu do złożenia skargi rozpoczyna się w dniu wpłynięcia wezwania do usunięcia naruszenia do siedziby organu. Skarżący bowiem zazwyczaj nie ma wiadomości, kiedy jego przesyłka została doręczona organowi. W tym stanie rzeczy skarga jako wniesiona po upływie terminu, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.