II SA/Ke 165/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi J. R. i I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz I. O. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata Ł. B. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] położonej w S.-K. przy ulicy [...], dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - jednej małej elektrowni wiatrowej, zainstalowanej na maszcie stalowym wraz z budową linii energetycznej. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił na wniosek A.Ż. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej na wstępie inwestycji. W decyzji tej podkreślono, że projektowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej zainstalowanej na maszcie stalowym o wysokości 21m, o całkowitej wysokości elektrowni do 29,90m i podziemnej linii energetycznej nie jest ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W związku z tym nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, czyli uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. W decyzji organu I instancji określono, że dojazd do projektowanej elektrowni wiatrowej odbywać się będzie od istniejącej ulicy [...]. Przyłącze energetyczne będzie z istniejącej sieci energetycznej na przedmiotowym terenie. Określono także, że przy opracowaniu projektu budowlanego projektant zobowiązany będzie zachować wymagania ujęte w obowiązujących ustawach i innych przepisach odrębnych tak, aby zabezpieczony był interes osób trzecich, m.in. bezpieczeństwo i mienie właścicieli działek sąsiednich, dojazd do sąsiednich posesji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że powyższa inwestycja jest zaliczana do urządzeń infrastruktury technicznej, wobec czego na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwolniona jest od określenia warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla tego typu inwestycji. Projekt decyzji został uzgodniony przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...], ponieważ działka, na której będzie realizowana inwestycja przylega do drogi krajowej (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ponadto projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą postanowieniem z dnia [...] oraz Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych postanowieniem z dnia [...] (art. 53 ust. 4 pkt 6 cyt. ustawy), gdyż przedmiotowa nieruchomość stanowi grunt orny oraz teren budowlany na roli. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez I.O., J.Rz., A.O., J.K., I.M. i J.M., SKO wyjaśniło, że wobec braku planu miejscowego dla terenu objętego wnioskiem inwestorskim wymagane jest wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , - lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, - sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Stosownie do art. 2 pkt 5 cyt. ustawy przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami – Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm. Przepis art. 6 ust. 2 stanowi, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, poszukiwanie, rozpoznanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Pojęcia energii elektrycznej i jej przesyłania zostały zdefiniowane w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2006r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). Energia elektryczna to energia przetworzona w dowolnej postaci (art. 3 pkt 1), a zatem także energia z dowolnej elektrowni wiatrowej, a przesyłanie to transport energii elektrycznej sieciami przesyłowymi w celu jej dostarczenia do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych (art. 3 pkt 4 lit. a). Organ odwoławczy wskazał, że sama elektrownia wiatrowa nie mieści się w tych definicjach, a żaden przepis Prawa energetycznego nie kwalifikuje elektrowni wiatrowej jako celu publicznego. Zatem wzniesienie elektrowni wiatrowej (instalacji obsługującej pojedyncze gospodarstwo, czy też tzw. farmy wiatrowej dostarczającej energię do sieci) nie jest inwestycją celu publicznego, ponieważ cel, który nie mieści się w art. 6 pkt 1-9b ustawy o gospodarce nieruchomościami, musiałby być w jakiejś ustawie wyraźnie uznany za cel publiczny, aby mieścił się w art. 6 pkt 10 tej ustawy. Wobec tego, skoro projektowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie urządzenia służącego do wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii (wiatru) nie jest inwestycją celu publicznego, to organ I instancji zasadnie wydał decyzję o warunkach zabudowy, a nie decyzję o lokalizacji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło po dokonaniu analizy części opisowej i graficznej wniosku, że odpowiada on wymaganiom określonym w art. 52 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, projekt decyzji został uzgodniony z odpowiednimi organami: Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z dnia 18.I.2008r.), Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych (postanowienie z dnia [...]) oraz Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad (postanowienie z dnia [...]). Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że planowana inwestycja – elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Cechą charakterystyczną urządzeń infrastruktury sensu stricto (sieci elektrycznej, gazowej wodociągowej) jest to, że występują na danym terenie ze względu na konieczność zapewnienia dostaw mediów, nie nadają terenowi dodatkowych walorów estetycznych, ale ze względu na konieczność występowania i swoisty charakter nie jest możliwe, ani konieczne harmonizowanie ich wyglądu z otoczeniem. Zatem elektrownia wiatrowa jest specyficzną inwestycją, która nie nadaje terenowi dodatkowych walorów estetycznych, a ze względu na charakter nie można mówić o zastosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej. Przeciwna ocena charakteru tej inwestycji prowadziłaby do wniosku, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej jest możliwe wówczas, gdy co najmniej jedna sąsiednia działka dostępna z tej samej drogi publicznej jest zainwestowana w taki właśnie sposób. Skoro stosownie do art. 61 ust. 3 cyt. ustawy przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie było uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Kolegium Odwoławcze podzieliło także stanowisko organu I instancji w zakresie nie zaliczenia projektowanego zamierzenia inwestycyjnego do przedsięwzięć wpływających na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być nałożony w drodze postanowienia. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia polegające na budowie instalacji wykorzystujących siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30m, nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5. We wniosku inwestorskim podano, że całkowita wysokość obiektu ma wynosić 29,90m, a zatem poniżej 30m. Projektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczone do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obowiązkowe lub określone w drodze postanowienia zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) i wobec tego stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym we wniosku inwestorskim określono charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Decyzja ustalająca warunki zabudowy odpowiada wymaganiom określonym w art. 64 pkt 1 i 3, gdyż określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności ustalenia w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 1), ustalenia dotyczące ochrony środowiska (pkt 2), wymagania dotyczące ochrony osób trzecich (pkt 7). W treści decyzji zostało stwierdzone, iż linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały w załączniku graficznym nr 1 decyzji. Z powyższych względów organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ odwoławczy wskazał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rozstrzyga o konkretnym usytuowaniu projektowanej do realizacji elektrowni (obiektu infrastruktury technicznej), określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie stanowiącej graficzną część decyzji. Z tego względu zarzut nadmiernej emisji hałasu jest przedwczesny, skoro decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o usytuowaniu projektowanego obiektu, a w konsekwencji nie można dokonać oceny, w którym punkcie działki położone będzie źródło emisji hałasu. Organ odwoławczy wskazał jednak, że z zawartej w piśmie inwestorki z dnia 27 marca 2008r. charakterystyki inwestycji wynika, że mała elektrownia wiatrowa emituje do środowiska hałas o maksymalnym poziomie do 40 dB w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni, zaś zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841) dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej wynosi 55 dB, a w dziennej 45 dB. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosły I.O. i J.Rz., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono: - naruszenia przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na "niepełnym ustaleniu przez organy obu instancji stanu faktycznego, a w konsekwencji na braku w materiale procesowym danych na temat mocy nominalnej przedmiotowej elektrowni, co – w świetle § 2 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) – uniemożliwia dokonanie oceny prawnej pod kątem wyłączenia stosowania w niniejszej sprawie przypadku przepisów tego rozporządzenia, przy czym należy wziąć pod uwagę łączną moc nominalną wszystkich tzw. małych elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na działce o nr ewid. [...] położonej w S.-K. przy ul. [...]a". W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w postępowaniu administracyjnym nie ustalono mocy nominalnej elektrowni wiatrowej, podczas gdy przepis § 2 ust. 1 pkt 5 cyt. rozporządzenia stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje planowane na lądzie wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100MW, lub instalacje planowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii. Ponadto, zdaniem skarżących należy wziąć pod uwagę moc nominalną wszystkich planowanych elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na jednej działce, jako że one będą tworzyć funkcjonalną całość. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podniósł, że we wniosku inwestorskim określona została maksymalna moc elektrowni – 75 kW oraz wysokość masztu stalowego – 21m, a także całkowita wysokość elektrowni – 29,90m. Dane zawarte we wniosku pozwoliły w sposób jednoznaczny określić, iż projektowana inwestycja nie jest zaliczona do inwestycji wykazanych w § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, ani w § 3 ust. 1 pkt 6. Bezzasadny jest zarzut dotyczący nie wzięcia pod uwagę łącznej mocy nominalnej wszystkich elektrowni zlokalizowanych na działce nr [...], ponieważ działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, nie istnieje na niej żadna elektrownia wiatrowa. Skarżące same przyznały, że decyzja ustalająca na wniosek A.Ż. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie małej elektrowni została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13.XII.2007r., zatem od tej daty w obrocie prawnym decyzja ta nie funkcjonuje. Wyrokiem z dnia 30 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie II SA/Ke 343/08 oddalił skargę, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ II instancji i nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji żadnego naruszenia prawa. Na skutek skargi kasacyjnej I. O. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. uchylił wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 października 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia NSA zauważył, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na maszcie stalowym wraz z linią energetyczną, na działce przy ulicy [...] o nr ewid. [...] w S.-K., toczyło się postępowanie w wyniku uchylenia wyrokiem z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 574/07 przez WSA w Kielcach, po rozpoznaniu skargi I.O. i J.R., decyzji SKO z [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta z [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na maszcie stalowym wraz z linią energetyczną, na działce przy ulicy [...] o nr ewid. [...] w S.-K. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 429/08 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej SKO od wyroku WSA w Kielcach z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 574/04 w sprawie ze skargi I.O. i J.Rz. na decyzję SKO z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, oddalił skargę kasacyjną. Organy I i II instancji decyzją z dnia [...] i [...] podjęły postępowanie administracyjne, rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę, która była przedmiotem postępowania administracyjnego w toku. Stanowi to obejście art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyznacza tożsamość sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania. Na sprawę administracyjną składają się dwa aspekty – podmiotowy i przedmiotowy. Aspekt podmiotowy to jednostka oznaczona indywidualnie ubiegająca się o przyznanie uprawnienia prawnego lub wobec której organ prowadzi postępowanie o nałożenie obowiązku prawnego. Aspekt podmiotowy to zatem tożsamość jednostki, która w danej sprawie spełnia przesłanki określone w art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Według art. 63 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), "W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości". Art. 63 ust. 1 dopuszcza możliwość prawną w odniesieniu do tego samego terenu wydania decyzji o warunkach zabudowy więcej niż jednemu wnioskodawcy. Nie powoduje to jednak możliwości prawnej występowania jednostki z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w sprawie, co do której występuje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy będącej w toku rozpoznania. Przesądzający zatem jest aspekt przedmiotowy sprawy, która jest rozpoznawana i rozstrzygana w toku postępowania administracyjnego. Zmiana podmiotowa sprawy przez złożenie żądania przez jednostkę, która jest stroną sprawy w toku rozpoznania, nie prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. W razie gdy sąd administracyjny uchylił decyzję administracyjną, tak jak to się stało w sprawie, w której SKO wydało decyzję z dnia [...], jest obejściem prawa rozpoznawanie i rozstrzyganie przez organ administracji publicznej sprawy administracyjnej, która była rozstrzygnięta decyzją uchyloną przez sąd administracyjny, a co do której nastąpiła pozorna zmiana podmiotowa. Stanowi to naruszenie art. 153 p.p.s.a. Organ administracji publicznej narusza przepisy prawa prowadząc postępowanie w sprawie administracyjnej, co do której toczy się postępowanie administracyjne w wyniku uchylenia decyzji przez sąd administracyjny. W toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uczestnik A.Ż. złożył pismo, w którym wyjaśnił, że po uchyleniu przez WSA w Kielcach wydanej na jego wniosek decyzji Prezydenta Miasta z [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na maszcie stalowym wraz z linią energetyczną, na działce przy ulicy [...] o nr ewid. [...] w S.-K. uznał, że decyzja ta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Dlatego za radą pracowników organu I instancji jego żona A.Ż., która jest jedyną właścicielką działki, na której przewidywana jest realizacja inwestycji, złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy, aby móc zrealizować zaplanowaną inwestycję. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. strony podtrzymały swoje żądania. Pełnomocnik organu podniósł dodatkowo, że ponieważ decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] w trybie art. 63 ust. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przeniesiono decyzję ustalającą warunki zabudowy dotyczące przedmiotowej inwestycji wydane dla A.Ż. - na rzecz A.Ż., to decyzja organu I instancji z dnia [...] nie funkcjonowała już w obrocie prawnym w dacie wydawania wyroku przez NSA. Przyznała natomiast, że zaskarżona decyzja SKO zarówno w tej dacie jak i obecnie pozostaje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowo- administracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż brak jest przesłanek, które dopuszczałyby odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania dotyczące legalności zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko, jakie Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w sprawie II OSK 225/09. Z niespornych ustaleń poczynionych przez organy administracji, a także z treści wyroku NSA z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 429/08 przytoczonego w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 225/09 wynika, że w tej samej sprawie wszczętej na podstawie wniosku A.Ż. z dnia 18 stycznia 2007 r. o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] położonej w S.-K. przy ulicy [...], dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - jednej małej elektrowni wiatrowej, zainstalowanej na maszcie stalowym wraz z budową linii energetycznej, zostało dwukrotnie przeprowadzone postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem dwóch decyzji administracyjnych ustalających wnioskowane warunki zabudowy. Pierwsze z tych postępowań zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] położonej w S.-K. przy ulicy [...], dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - jednej małej elektrowni wiatrowej, zainstalowanej na maszcie stalowym wraz z budową linii energetycznej. Jednak na skutek skargi złożonej przez I.O. i J. Rz. na wskazaną decyzję SKO, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r., (który uprawomocnił się w dniu 13 marca 2009 r. na skutek oddalenia skargi kasacyjnej wniesionej przez organ) uchylił decyzję SKO z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd polecił przy tym w wiążących organy administracji i Sąd wskazaniach (art. 153 p.p.s.a.), aby Prezydent Miasta ponownie rozpatrzył wniosek inwestora A.Ż. o ustalenie warunków zabudowy z wyeliminowaniem wytkniętych przez Sąd błędów. Mimo tego organ ten, po złożeniu przez A.Ż., żonę A.Ż. w dniu 19 grudnia 2007 r. drugiego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla tej samej inwestycji (o czym oprócz treści obu wniosków świadczy treść pisma A.Ż. z dnia 18 kwietnia 2010 r. skierowanego do WSA w Kielcach – k. 207), nie czekając na uprawomocnienie się wyroku WSA w Kielcach z dnia 13 grudnia 2007 r., przeprowadził ponowne postępowanie administracyjne w tej samej sprawie i wydał decyzję z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] położonej w S.-K. przy ulicy [...], dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - jednej małej elektrowni wiatrowej, zainstalowanej na maszcie stalowym wraz z budową linii energetycznej. Popełnionego przez organ I instancji naruszenia prawa polegającego na niewykonaniu wiążących wskazań (art. 153 p.p.s.a.) zawartych w wyroku WSA w Kielcach z dnia 13 grudnia 2007 r. oraz na przeprowadzeniu ponownego postępowania administracyjnego i wydaniu decyzji w sprawie, która była w toku – nie dostrzegł organ II instancji, a także Sąd rozpatrujący skargę od decyzji SKO z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. W konsekwencji również organ II instancji dopuścił się wskazanego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że wniosek A.Ż. z dnia 19 grudnia 2007 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, świadczył o pozornej tylko zmianie podmiotowej w już toczącej się sprawie administracyjnej dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla tej samej inwestycji, na tej samej nieruchomości, toczącej się na skutek wniosku A.Ż. z dnia 18 stycznia 2007 r. Ponieważ w istocie były to te same sprawy administracyjne, to przewidziana w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80/03 poz. 717 ze zm.) możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy tego samego terenu więcej niż jednemu wnioskodawcy, nie miała w sprawie zastosowania. Pozorna zmiana podmiotowa sprawy przez złożenie żądania przez jednostkę, która jest stroną sprawy w toku rozpoznawania, nie prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Ponieważ więc WSA w Kielcach w prawomocnym wyroku z dnia 13 grudnia 2007 r. uchylił decyzję w sprawie z wniosku A.Ż. i polecił ponowne rozpatrzenie wniosku tego inwestora, to wskazanie takie stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. wiąże i organy administracji i sąd administracyjny. Dlatego organy nie mogły rozpatrywać późniejszego wniosku A.Ż. z dnia 19 grudnia 2007 r. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] położonej w S.-K. przy ulicy [...], dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - jednej małej elektrowni wiatrowej, zainstalowanej na maszcie stalowym wraz z budową linii energetycznej, organ administracji I instancji będzie pamiętać, że może w tej sprawie prowadzić tylko jedno postępowanie, gdyż jest to w istocie tylko jedna sprawa administracyjna. Organ ten będzie miał przy tym na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa. Ze względu na wskazane przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, niemożliwe było rozstrzyganie przez Sąd o merytorycznej zasadności zaskarżonej decyzji i odnoszenie się do zarzutów skargi. Odnosząc się jedynie do twierdzenia organu dotyczącego domniemanego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] na skutek przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy dotyczące przedmiotowej inwestycji, wydane dla A.Ż. - na rzecz A.Ż., co miało uzasadniać oddalenie skargi - należy wyjaśnić, że możliwość wydania decyzji przewidzianej w art. 63 ust. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wywołuje dla przeniesionej decyzji ustalającej warunki zabudowy skutku, jaki dostrzegł organ. Merytoryczna treść decyzji przeniesionej na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest bowiem identyczna, zawiera te same warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy terenu, o których mowa w art. 54 tej ustawy. Następuje tylko zmiana podmiotowa. Świadczy to o tym, że przeniesiona decyzja w istocie w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym, co umożliwiało Sądowi wydanie orzeczenia również co do tej decyzji. Ponadto należy zauważyć, że w rozpatrywanej przez Sąd sprawie oceniana była przede wszystkim legalność decyzji organu II instancji, która do daty orzekania nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zasadą jest bowiem, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na decyzje wydawane w II instancji, a jedynie w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 135 p.p.s.a. może również zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do innych aktów wydanych w wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Ze wskazanych przyczyn nie było w sprawie podstaw do wnioskowanego przez SKO oddalenia skargi. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej I.O. reprezentowanej w sprawie przez adwokata z wyboru kwotę 257 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Orzeczenie zawarte w pkt IV wyroku wydano na podstawie § 2 ust. 3 i § 18 ust.1 pkt 1 lit. c). rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm.) oraz na podstawie art. 250 p.p.s.a.