II SA/Ke 182/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2011r. sprawy ze skargi C.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. II SA/Ke 182/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Cz.B., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] orzekającą o odmowie wymeldowania C. B. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości W. przy ul. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło po dwukrotnym uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokami z dnia 8 maja 2008 r. i 17 września 2009 r. ostatecznych decyzji Wojewody: z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu C.B. z pobytu stałego w opisanym wyżej lokalu oraz decyzji z dnia [...] o odmowie wymeldowania C.B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytaczając treść przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazał, że za udowodniony należało uznać fakt, że C.B. zamieszkuje w spornym lokalu, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach Z.B. (matki) oraz jego siostry, a także potwierdziły to wyniki oględzin przeprowadzonych w dniu 17 lutego 2009 r., podczas których stwierdzono, że w lokalu znajdują się rzeczy codziennego użytku należące do C.B. Organ II instancji podkreślił, że nie bez znaczenia były również zeznania świadków - sąsiadów, którzy wprawdzie wskazali, że trudno jest im jednoznacznie ocenić, czy C.B. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, jednakże podali, że często go tam widują, co w kontekście zeznań matki i siostry stanowi dodatkowe potwierdzenie braku spełnienia przesłanki trwałego opuszczenia miejsca zameldowania na pobyt stały. Wojewoda podniósł, że jedynymi osobami, które kategorycznie stwierdziły, że C.B. nie zamieszkuje w W. przy ul. [...] byli jego ojciec Cz.B. oraz brat T.B. Zeznania te jednak w przekonaniu organu nie zasługują na uwzględnienie, gdyż żaden z mężczyzn nie zamieszkuje w tym lokalu. Ponadto zeznania Cz.B. nie są spójne, gdyż z jednej strony kategorycznie twierdzi, że syn opuścił miejsce zameldowania, zaś innym razem, podaje, że nie jest on wpuszczany przez żonę, córkę i syna C., co pośrednio pozwala wywieść, że C.B. zamieszkuje w spornym lokalu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Cz.B. Skarżący wskazał, że nie jest prawdą, iż C.B. zamieszkuje w lokalu położonym w W. przy ul. [..]. Skarżący podał, że jego syn ożenił się w 1991 r., odbywał wówczas służbę wojskową, którą zakończył w styczniu 1992 r., od tego czasu do chwili obecnej zamieszkuje u żony przy ul. [...] w W. Aktualnie w budynku przy ul. [...] mieszka jedynie żona Z. B. Autor skargi podkreślił, że codziennie przebywa na terenie posesji, dlatego wie, kto tam zamieszkuje. Wiedzę w tym zakresie posiada również jego syn T., który dysponuje kluczami do budynku przy ul. [...] i posiada tam własny pokój i rzeczy. Cz.B. podniósł, że C.B. opuścił lokal dobrowolnie i trwale, przy czym to, że w lokalu znajdują się jego rzeczy osobiste nie ma nic wspólnego z zameldowaniem. Skarżący zarzucił, że jego syn przechowuje w lokalu przy ul. [...] stare rzeczy, w wyborach samorządowych startuje natomiast z listy "ulica [...]", a co więcej autor skargi widuje go rano, gdy od ulicy [...] jedzie do pracy. Cz.B. podkreślił, że życie jego syna skoncentrowane jest w lokalu przy ul. [...], natomiast samo pojawianie się w lokalu przy ul. [...] nie przesądza o fakcie zamieszkiwania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił na wstępie, czy organy wykonały wszystkie wytyczne i zalecenia zawarte w poprzednich wyrokach sądowych. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu są wiążące dla organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniach obu wyroków z dnia 8 maja 2008r. i 17 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwracał uwagę na potrzebę przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie, czy C.B. dobrowolnie i trwale opuścił miejsce pobytu stałego przy ul. [...] w W. Zalecenia Sądu w wyroku z dnia 17 września 2009r. dotyczyły potrzeby przeprowadzenia dowodów: z przesłuchania w charakterze strony C.B., z oględzin domniemanego miejsca jego zamieszkania przy ul. [...], przesłuchania w charakterze świadków sąsiadów tamtej posesji, podobnie jak sąsiadów lokalu przy ul. [...]. Sąd wskazał także na celowość wyjaśnienia wzajemnych relacji w rodzinie B., gdyż z akt sprawy wynika, że panuje w niej głęboki konflikt pomiędzy skarżącym, jego byłą żoną Z. i synem C., który być może przeniósł się na pozostałych członków tej rodziny. Bez wyjaśnienia wzajemnej relacji pomiędzy wskazanymi osobami, do ich oświadczeń należy podchodzić z dużą ostrożnością. Zadaniem Sądu przy obecnie dokonywanej kontroli była zatem ocena, czy organy administracji zebrały cały, niezbędny do rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy stosownie do zaleceń zawartych w poprzednich wyrokach sądowych, a następnie czy przeprowadzona analiza tego materiału odpowiadała zasadzie określonej w art. 80 kpa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadził w dniu 16 lutego 2010r. rozprawę administracyjną, na której przesłuchał w charakterze stron C. B. i Cz.B. oraz świadka T.B. Przeprowadził także dowód z przesłuchania świadków: Z.S. (sąsiada z ul. [...]), K.W. (sąsiada z ul. [...]) oraz odebrał pisemne oświadczenia pozostałych sąsiadów, którzy nie mogli osobiście stawić się celem złożenia zeznań: L.J., Z.K., A.H. oraz R.B. Organ dysponował także notatką policyjną z dnia 1 marca 2010 r. Wprawdzie - mimo podejmowanych wielokrotnie prób - organ nie przeprowadził ostatecznie oględzin lokalu przy ul. [...] oraz oględzin lokalu przy ul. [...], jednak pozostałe przeprowadzone dowody były wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonych dowodów przeprowadzona została prawidłowo i bez naruszenia zasady swobody, określonej w art. 80 kpa. Wnioski, jakie zostały na jej podstawie wysnute są logiczne, przekonujące i nie pozostają w kolizji z zasadami doświadczenia życiowego. Wszystkie zostały poprzedzone rzeczową argumentacją, której trudno odmówić racji. W szczególności, prawidłowo organy podkreśliły, że w sprawie nie zostało wykazane, aby C.B. nie zamieszkiwał przy ul. [...] w W., a tylko w oparciu o takie ustalenie wniosek o wymeldowanie mógłby zostać uwzględniony. Wyłącznie Cz. B. i T.B. twierdzili, że C.B. po ślubie wyprowadził się do żony na ul. [...], a lokal przy ul. [...] opuścił w sposób dobrowolny i trwały, przy czym należy się w pełni zgodzić z argumentacją organu I instancji, że stanowisko powyższe nie może być oceniane w oderwaniu od faktu, że skarżący pozostaje skonfliktowany ze swoja żoną i synem C. Z kolei z zeznań C.B. –potwierdzonych przez M.Sz., Z.B. i M.B.- wynika, że zamieszkuje on w spornym lokalu przy ul. [...], posiada klucze do domu i ma tam swój pokój. Prawidłowo także organy uznały, że do wyjaśnienia niniejszej sprawy nie przyczyniły się zeznania sąsiada Z.S., który przyznał wprawdzie, że kilka razy widział C.B. na terenie posesji przy ul. [...], jednakże nie jest w stanie jednoznacznie określić, czy tam zamieszkuje; niewiele także wniosły oświadczenia złożone przez sąsiadów – L.J. oraz Z.K., gdyż nie mieli oni wiadomości, czy C.B. zamieszkuje pod wskazanym wyżej adresem. Trafnie również organ uznał, że na podstawie zgromadzonych dowodów nie ma podstaw do ustalenia, że C.B. zamieszkuje u żony przy ul. [...] w W. Przesłuchany w charakterze świadka sąsiad K.W. przyznał, że nie może tego stwierdzić. Stosownie do treści art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wszystkie elementy, o jakich mowa wyżej znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ logicznie i przekonująco uzasadnił dokonaną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, a zatem nie ma podstaw aby skutecznie zarzucić mu naruszenie prawa procesowego. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Wojewoda trafnie zastosował przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Odmawiając wymeldowania C.B. Wojewoda prawidłowo zinterpretował i zastosował przepis art. 15 ust. 2 ustawy, wobec czego nie można mu zarzucić jakiegokolwiek naruszenia prawa materialnego. Sąd podziela również przeprowadzoną przez organy ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne wskazujące na to, że przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie, niezbędne do wymeldowania, nie mają miejsca. Dowody te były wystarczające do wyjaśnienia, czy C.B. opuścił lokal przy ul. [...] we W., a zatem należało uznać, że organy wykonały wytyczne zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 maja 2008 i 17 września 2009 r. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone wnikliwie, a zebrany materiał dowodowy był kompletny, co czyniło wiarygodne ustalenia faktyczne organów odnośnie faktu zamieszkiwania C. B. w spornym lokalu. Podkreślenia także wymaga, że zarzuty skargi sprowadzają się faktycznie do zakwestionowania przeprowadzonej przez organy oceny dowodów i przedstawianiu własnej wersji ustaleń, co wobec braku naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, a to art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji objętej skargą. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.