II SA/Ke 192/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach, protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 6 lutego 2025 r. znak: IR.I.7840.14.25.2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z 6.02.2025 r. znak: IR.I.7840.14.25.2024 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania A. D. (zwanej też dalej "stroną", bądź "inwestorem") od decyzji Prezydenta Miasta Kielce nr 302/2024 z 20.09.2024 r., znak: IA-V.6740.1.18.2024.AG (UA-IV.6740.1.205.2024.AG) o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla A Sp. z o.o. (zwanej dalej "Spółką"), obejmujące: budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr ewid. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 11.06.2023 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla ww. inwestycji, załączając m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pismo wyjaśniające kwestię posiadania tego prawa na podstawie umowy najmu z 27.06.2022 r. pomiędzy inwestorem i G. D. (jedynym właścicielem nieruchomości - działki nr [...] w dacie umowy najmu), która niezmiennie obowiązuje, pomimo przepisania w dniu 16.01.2023 r. przez G. D. na rzecz A. D. (małżonki) części tej nieruchomości (1/10) na zasadzie umowy darowizny. Postanowieniem z 6.08.2024 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", Prezydent Miasta Kielce nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia wyszczególnionych nieprawidłowości w złożonej dokumentacji projektowej – które to braki zostały w wyznaczonym terminie usunięte – przy piśmie z 12.09.2024 r., zawierającym również wyjaśnienia co do pkt 1 lit. c ww. postanowienia (dotyczącego analizy oddziaływania dla każdej anteny ww. stacji bazowej). Wojewoda Świętokrzyski, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt. 1, 2, 3 i 9, art. 35 ust. 1, 3, 5 ustawy podkreślając, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy. Analizując ww. postanowienie z 6.08.2024 r. stwierdzono zasadność nałożonych na inwestora obowiązków, dotyczących usunięcia nieprawidłowości występujących w złożonym projekcie budowlanym. Odnosząc się z kolei do przedstawionego przez Spółkę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wymaganego przez art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy), organ stwierdził że podstawą prawną do dysponowania przez Spółkę nieruchomością na cele budowlane jest stosunek zobowiązaniowy wynikający z umowy najmu nr [...] z 27.06.2022r. zawartej z G. D. (wynajmującym). Przedmiotem umowy jest najem części działki nr ewid. [...], obręb z przeznaczeniem na budowę infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym wieży telekomunikacyjnej/masztu wolnostojącego. Umowa najmu weszła w życie z dniem podpisania (§ 15 ust. 3 umowy), zawarta została na okres 10 lat (§ 4 ust. 1 umowy) i zgodnie z zapisem w § 2 ust. 5 umowy - "Niezależnie od pozostałych postanowień Umowy, w szczególności dotyczących terminu wydania Przedmiotu Najmu, Strony potwierdzają, że od dnia zawarcia Umowy Najemca posiada prawo do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane". W okresie między datą podpisania umowy (27.06.2022 r.) a datą złożenia wniosku o pozwolenie na budowę (11.06.2024 r.) G. D. przepisał w dniu 16.01.2023 r. na mocy umowy darowizny 1/10 część nieruchomości (działki nr ewid. [...]) na rzecz A. D. (małżonki). Dla nieruchomości obejmującej między innymi działkę nr [...] założono księgę wieczystą, której treść z 1.06.2022 r. oraz z 8.10.2024 r. potwierdza, że działka nr [...] stanowiła własność G. D. (1/1), natomiast w dacie 08.10.2024 r. stanowiła współwłasność G. D. (9/10) i A. D. (1/10). Swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor wywodzi z zapisu § 2 ust. 5 umowy, cyt. "już od momentu zawarcia umowy, do której przystąpiła Współwłaścicielka", jego zdaniem "nie istnieją przeszkody prawne do wystąpienia ze stosownym wnioskiem o pozwolenie na budowę". Inwestor wyjaśnił w piśmie z 11.06.2024 r. załączonym do wniosku, że nie otrzymał wypowiedzenia umowy najmu nr [...] – w związku z czym jego zdaniem "doszło do przystąpienia Obdarowanej do Umowy w trybie art. 678 § 1 K.c.". Zgodnie z art. 678 § 1 Kodeks cywilny - w razie zbycia rzeczy najętej w czasie trwania najmu nabywca wstępuje w stosunek najmu na miejsce zbywcy; może jednak wypowiedzieć najem z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia. W tym zakresie strona odwołała się od decyzji organu I instancji, zarzucając że inwestorowi nie przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ jako współwłaścicielka przedmiotowej nieruchomości nie wyrażała i nie wyraża na to zgody. W odpowiedzi na wezwanie Wojewody Świętokrzyskiego z 22.11.2024 r. o przedłożenie dokumentu, z którego wynika skuteczne rozwiązanie przedmiotowej umowy strona w piśmie z 2.12.2024 r. podniosła, że organ odwoławczy nie ma podstaw do przyjęcia, że prawa i obowiązki umowy najmu nr [...] przeszły na nią, ponieważ stosunek najmu nie trwał w chwili zbycia i nie trwa w chwili obecnej (przedmiot najmu nie został przekazany), a na stronę przeszła nie cała nieruchomość lecz tylko jej część ułamkowa (1/10). W odniesieniu do powyższego zagadnienia Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, że: - w czasie obowiązywania umowy najmu strona wstąpiła w stosunek najmu i w przypadku braku zgody na przedmiotową inwestycję przysługuje jej uprawnienie do wypowiedzenia najmu, zgodnie z przepisem art. 678 § 1 K.c., - z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby umowa najmu została skutecznie rozwiązana przez którąś ze stron, wobec czego należało uznać, że umowa najmu obowiązywała w dacie wniosku (oraz nadal obowiązuje w obrocie prawnym), uprawniając inwestora do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pomimo zgłaszania obecnie przez stronę braku wyrażenia zgody na dysponowanie przez Spółkę działką nr [...] [...] na cele budowlane. W pozostałym zakresie organ odwoławczy wskazał, że Spółka załączyła do wniosku o pozwolenie na budowę, uzupełnionego 12.09.2024 r.: projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz decyzję Prezydenta Miasta Kielce nr 1/2023 z 5.01.2023 r. znak: UA-II.3733.73.2022.BT o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oświadczenie projektanta posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym inwestor spełnił wymogi art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 9 ustawy. Załączony projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji sporządzony został na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera pozytywnie zweryfikowany operat techniczny (identyfikator zgłoszenia prac geodezyjnych: G-ll.6440.1128.2022). Ponadto projekt zagospodarowania terenu zawiera informację o obszarze oddziaływania inwestycji, który mieści się w całości na działce nr ewid. [...], na której inwestycja została zaprojektowana. Planowana instalacja radiokomunikacyjna przewiduje montaż na wieży 2 anten radioliniowych na wysokości 51,5 m n.p.t. oraz 9 anten sektorowych na wysokości 54,0 m n.p.t. Anteny będą źródłem emisji pola elektromagnetycznego. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego (tj. stacji bazowej) został wyznaczony na podstawie sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż graniczny, które występują na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten i przedstawione zostały w opracowaniu "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru oddziaływania" (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, Dz.U. z 2019, poz. 2448). Obszar oddziaływania obiektu zlokalizowany jest na poziomie +50,2 do +54 m n.p.t. w zasięgu do 7,8m od miejsca zawieszenia anten, czyli powyżej poziomu dostępnego dla ludności. Mając na uwadze powyższe Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa: - jest obiektem infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 604 ze zm.); - jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu gminnym z zakresu łączności publicznej, lokalizowaną na podstawie ww. decyzji nr 1/2023 z 5.01.2023 r. znak: UA-II.3733.73.2022.BT o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 11.05.2023 r. znak: SKO.PZ-71/1789/103/2023. W ww. decyzji z 5.01.2023 r. ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla ww. inwestycji (której dotyczy udzielone pozwolenie), polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], w granicach oznaczonych na załączniku graficznym, w tym m.in.: 1. rodzaj zabudowy: obiekt infrastruktury technicznej, 2. funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu: - planowana inwestycja będzie się składała z wieży telekomunikacyjnej o wysokości 56,95 m n.p.t. (wraz z instalacją odgromową), anten sektorowych (9 szt.), anten radiolinii (2 szt.), wewnętrznej linii zasilającej, systemu antenowego wraz z okablowaniem łączącym wszystkie elementy oraz kanalizacji teletechnicznej na potrzeby przyłącza światłowodowego; u podnóża wieży zostaną umieszczone urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze, - współrzędne geograficzne środka wieży: [...], które to wymogi zostały – zdaniem organu II instancji – spełnione w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym. W rezultacie, w ocenie Wojewody Świętokrzyskiego, projektowana stacja bazowa sieci [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr ewid. [...] jest zgodna z ww. decyzją z 5.01.2023 r., przy czym lokalizacja inwestycji mieści się w granicach obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi na załączniku graficznym do ww. decyzji. Ponadto organ zauważył, że na skutek zmiany wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5.05.2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) stacje bazowe telefonii komórkowej nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2019 poz. 1839) i nie wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.05.2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2023 poz. 1040). Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany zostały sporządzone i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym, na dzień sporządzenia projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji są kompletne, zawierając: - zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego ważne w dacie projektu, dla projektanta i projektanta sprawdzającego (art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego); - decyzje o nadaniu projektantowi i projektantowi sprawdzającemu uprawnień budowlanych w odpowiedniej specjalności (art. 34 ust. 3d pkt 1 Prawa budowlanego); - oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (art. 14 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego); - oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt. 3 oraz ust. 3e Prawa budowlanego); - wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w tym: ww. decyzje z 5.01.2023 r., decyzję SKO w Kielcach z 11.05.2023 r., informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, opinię geotechniczną, opracowanie "dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru oddziaływania", pismo Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 17.08.2022r. (o akceptacji lokalizacji ww. wieży telekomunikacyjnej), postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z 28.10.2022 r o nienakładaniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 [...] dla przedmiotowej stacji bazowej). Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewoda Świętokrzyski ocenił, że organ I instancji zasadnie stwierdził spełnienie przez inwestora wymogów przepisów art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i w konsekwencji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy, negując zasadność podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisu art. 10 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem terminów, w których strona mogła się wypowiedzieć co do zebranych dowodów i materiałów i zgłosić wnioski dowodowe (co miało uniemożliwić stronie złożenie wniosków dowodowych wykazujących, że inwestor nie dysponuje prawem do wykorzystania nieruchomości na cele budowlane), wyjaśnił że strona wiedziała o toczącym się postępowaniu od 9.07.2024 r., w którym otrzymała zawiadomienie Prezydenta Miasta Kielce z 3.07.2024 r. o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowej stacji bazowej i od 9.07.2024 r. do wydania zaskarżonej decyzji z 20.09.2024 r. miała możliwość zapoznania się ze sprawą, wypowiedzenia się i wniesienia uwag. Z prawa tego strona nie skorzystała także na etapie postępowania odwoławczego, po zawiadomieniach Wojewody Świętokrzyskiego z 22.11.2024 r. i 19.12.2024 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. D. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów: 1. postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 1 pkt 8 w zw. z art. 14 § 1a w zw. z art. 39³ K.p.a. polegające na niepodpisaniu doręczonej stronie zaskarżonej decyzji, co stanowi określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. podstawę stwierdzenia nieważności tej decyzji w związku z rażącym naruszeniem prawa; 2. postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 1 pkt 8 w zw. z art. 14 § 1a w zw. z art. 39³ K.p.a., polegające na niepodpisaniu doręczonej stronie zaskarżonej decyzji, co stanowi określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. podstawę stwierdzenia nieważności tej decyzji w związku z rażącym naruszeniem prawa; 3. postępowania mające wpływ na wynik sprawy a to art. 77 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 86 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ wnioskowanego przez skarżącą dowodu w postaci przesłuchania stron, a co za tym idzie, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie; takie postępowanie organu odwoławczego doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i art. 8 K.p.a.; 4. postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art 10 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca miała możliwość czynnego udziału w sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana jeszcze w terminie, w którym to strona miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz mogła złożyć ewentualne zastrzeżenia, wnioski i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów; takie postępowanie organu doprowadziło do naruszenia zasady wyrażonej w. art. 8 K.p.a., a więc zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 5. postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy powinien na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie; 6. prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie przez organ, że Spółka posiadała prawo do dysponowania nieruchomością położoną na działce nr ewid. [...] na cele budowlane, podczas gdy podmiot ten nie dysponował takim prawem zarówno w chwili złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, jak i w chwili wydania decyzji organu I instancji oraz nadal nie dysponuje takim prawem; 7. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 678 § 1 K.c. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że skarżąca: a) wstąpiła w stosunek najmu na podstawie umowy łączącej skarżącego i Spółkę; b) mogła – nawet przy założeniu, że stosunek najmu na podstawie umowy zawartej pomiędzy inwestorem a G. D. byłby dla niej wiążący – złożyć skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku najmu, skoro stosunek najmu dotyczy nieruchomości, której skarżąca stała się współwłaścicielką, a czynności prawne dotyczące tej nieruchomości (będące czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd) wymagają zgody wszystkich współwłaścicieli – której nie było; jednocześnie nie jest możliwe wypowiedzenie najmu w odniesieniu do części ułamkowej w prawie własności do przedmiotu najmu, ponieważ stosunek najmu – z natury rzeczy – dotyczy nieruchomości (jako rzeczy), nie zaś części ułamkowej w prawie własności tej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu I instancji w całości na podstawie art. 135 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Jako niezasadny Wojewoda ocenił zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, polegający na niepodpisaniu doręczonej decyzji. W tym zakresie wyjaśnił, że organ odwoławczy przekazał w dniu 7.02.2025 r. do Poczty Polskiej S.A. decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 6.02.2025r. w wersji elektronicznej, podpisaną z upoważnienia przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Rozwoju: M. B. Zgodnie z informacją operatora wyznaczonego – Poczty Polskiej S.A. – doręczony w dniu 21.02.2025 r. dokument stanowi "integralne odzwierciedlenie treści dokumentu przekazanego w wersji elektronicznej do Poczty Polskiej S.A. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zintegrowanego z systemem teleinformatycznym Poczty Polskiej S.A. zgodnie z art. 58 ust. 4 ustawy z dnia 18.11.2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320). Integralność oraz pochodzenie dokumentu elektronicznego od podmiotu publicznego zostały zapewnione z wykorzystaniem środka identyfikacji elektronicznej. Dokument elektroniczny został przekształcony na wersję papierową zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 18.11.2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320)". Organ odwołał się także do treści art. 46 ust. 1 i 3 przywołanej ustawy. Na rozprawie sądowej 26.06.2025 r. uczestnik G. D. poparł skargę i wyjaśnił, że jego małżonka A. D. nie była poinformowana o istnieniu umowy najmu, nie było o tym również wzmianki w umowie darowizny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu o charakterze formalnym, tj. dotyczącego niepodpisania decyzji, która została doręczona skarżącej, należy podnieść, że zgodnie z art. 39 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Stosownie zaś do § 2 art. 39 K.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W rozpatrywanym przypadku, wobec braku możliwości zastosowania przez organ co do osoby skarżącej A. D. treści art. 39 § 1 K.p.a., tj. doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, doręczenie miało miejsce na podstawie art. 39 § 2 pkt 1 K.p.a., a więc przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.), zwanej dalej "u.d.e.". Ten ostatni przepis definiuje publiczną usługę hybrydową, przez którą należy rozumieć usługę pocztową, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, świadczoną przez operatora wyznaczonego, jeżeli nadawcą przesyłki listowej jest podmiot publiczny. Jak stanowi art. 46 ust. 1 u.d.e. operator wyznaczony, świadcząc publiczną usługę hybrydową, przekształca dokument elektroniczny nadany przez podmiot publiczny z adresu do doręczeń elektronicznych w przesyłkę listową w celu doręczenia korespondencji do adresata. Przekształcenie odbywa się w sposób zautomatyzowany, zapewniający ochronę tajemnicy pocztowej na każdym etapie realizacji usługi. Stosownie do art. 46 ust. 2 u.d.e. operator wyznaczony zapewnia potwierdzenie daty i czasu wykonania czynności przekształcenia dokumentu elektronicznego. Z kolei zgodnie z ust. 3 art. 46 tej samej ustawy do zawartości przesyłki listowej, o której mowa w ust. 1, operator wyznaczony dołącza wydruk dokumentu zawierającego wynik weryfikacji podpisu lub pieczęci elektronicznej albo potwierdzenie, że integralność oraz pochodzenie dokumentu elektronicznego od podmiotu publicznego zostały zapewnione z wykorzystaniem środka identyfikacji elektronicznej. Jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, zaskarżoną decyzję przekazał w dniu 7.02.2025 r. do Poczty Polskiej S.A. (jako operatora wyznaczonego) w wersji elektronicznej, podpisaną z upoważnienia przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Rozwoju: M. B. Doręczony zaś w dniu 21.02.2025 r. dokument stanowi integralne odzwierciedlenie treści dokumentu przekazanego w wersji elektronicznej do Poczty Polskiej S.A. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zintegrowanego z systemem teleinformatycznym Poczty Polskiej S.A. zgodnie z art. 58 ust. 4 u.d.e. Integralność oraz pochodzenie dokumentu elektronicznego od podmiotu publicznego zostały zapewnione z wykorzystaniem środka identyfikacji elektronicznej. Dokument elektroniczny został przekształcony na wersję papierową zgodnie z art. 46 ust. 1 u.d.e. Należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w formie "tradycyjnej" i prawidłowo podpisana znajduje się w aktach administracyjnych. Z tego powodu nie znajdował w tym przypadku zastosowania powoływany w skardze art. 39³ K.p.a., który dotyczy pism wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Doręczenie nastąpiło w trybie przywołanych wyżej przepisów K.p.a. i u.d.e. Jeśli doszło do uchybienia w tym zakresie, np. poprzez niedołączenie wydruku dokumentu, o jakim mowa w art. 46 ust. 3 u.d.e., na co zresztą skarżąca nie wskazuje i czego nie wykazała, uchybienie takie należałoby ewentualnie traktować jako naruszenie przepisów procesowych o doręczeniach, co wymagałoby z kolei wykazania wpływu na treść rozstrzygnięcia czy naruszenia uprawnień skarżącej. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że skarżąca otrzymała treść decyzji, mogła zapoznać się z jej treścią i wnieść w związku z tym skargę do Sądu, co też uczyniła. Z całą pewnością nie można natomiast mówić o tym, by doszło do rażącego naruszenia prawa przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. też wyrok WSA we Wrocławiu z 31.08.2023 r., sygn. III SA/Wr 716/23). Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut braku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykazując istnienie tego prawa Spółka powołała się na stosunek zobowiązaniowy wynikający z umowy najmu nr [...] z 27.06.2022r. zawartej przez tę Spółkę z G. D. jako wynajmującym. Przedmiotem tej umowy jest najem części działki o nr ewid. [...] z przeznaczeniem na budowę infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym wieży telekomunikacyjnej/masztu wolnostojącego. Faktem bezspornym jest, że po podpisaniu tej umowy a przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, w dniu 16.01.2023 r. G. D. przeniósł na mocy umowy darowizny udział we współwłasności ww. nieruchomości w wysokości 1/10 na rzecz małżonki A. D. Po pierwsze nie można zgodzić się ze skarżącą, że stosunek najmu nie trwał w chwili zbycia i nie trwa w chwili obecnej, ponieważ przedmiot najmu nie został przekazany. Otóż umowa najmu jest umową konsensualną, a zatem taką, która dochodzi do skutku w sytuacji, gdy obie strony złożą oświadczenia woli. Skuteczność tej umowy nie zależy od wydania rzeczy najemcy. Nie przeczą temu w żaden sposób postanowienia zawarte w § 2 umowy. Zgodnie z § 15 ust. 3 tego aktu umowa wchodzi w życie z dniem podpisania. Co zaś istotne, jak wynika z § 2 ust. 5 umowy, który wprost odnosi się prawa najemcy (Spółki) do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, niezależnie od pozostałych postanowień umowy, w szczególności dotyczących terminu wydania przedmiotu najmu, strony potwierdzają, że od dnia zawarcia umowy najemca posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jak wynika z art. 678 § 1 K.c., w razie zbycia rzeczy najętej w czasie trwania najmu nabywca wstępuje w stosunek najmu na miejsce zbywcy; może jednak wypowiedzieć najem z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia. Niekwestionowanym jest fakt, że skarżąca takiego wypowiedzenia nie dokonała. Zarzuca przy tym organowi błędne przyjęcie, że mogła - nawet przy założeniu, iż stosunek najmu na podstawie umowy zawartej pomiędzy inwestorem a G. D. byłby dla niej wiążący, złożyć skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku najmu, skoro stosunek najmu dotyczy nieruchomości, której stała się współwłaścicielką, a czynności prawne dotyczące tej nieruchomości będące czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd wymagają zgody wszystkich współwłaścicieli, której nie było; jednocześnie nie jest możliwe – jak wywodzi skarżąca – wypowiedzenie najmu w odniesieniu do części ułamkowej w prawie własności do przedmiotu najmu ponieważ stosunek najmu – z natury rzeczy – dotyczy nieruchomości (jako rzeczy) a nie części ułamkowej w prawie własności tej nieruchomości. Powyższe twierdzenia skarżącej tym bardziej dowodzą, że nie mogła ona skutecznie wypowiedzieć stosunku najmu, co tylko potwierdza prawidłowość stanowiska organu. Jest ono słuszne również w razie przyjęcia, jak podnosi skarżąca, że w ogóle nie wstąpiła w stosunek najmu. Należy ponadto odnotować, że skoro inwestor wykazał się istniejącym stosunkiem obligacyjnym, to nie można do niniejszej sytuacji odnosić przywołanego przez skarżącą stanowiska o skuteczności sprzeciwu jednego ze współwłaścicieli wobec złożonego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z powyższych powodów w ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że inwestor prawidłowo wykazał istnienie tego prawa. Nie mógł odnieść skutku także zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., którego podstawy sprowadzały się do tego, że organ I instancji wydał decyzję jeszcze w terminie, w którym skarżąca miała jeszcze możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym sprawie oraz mogła złożyć tu ewentualne zastrzeżenia, wnioski i wypowiedzi co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżąca otrzymała bowiem w dniu 20 września 2024 r. pismo organu I instancji wskazujące, że został zgromadzony materiał dowodowy i zostanie wydana decyzja kończąca postępowanie, zaś strony mogą w ciągu 3 dni od daty otrzymania zawiadomienia zapoznać się z materiałem oraz złożyć tu ewentualne zastrzeżenia, wnioski i wypowiedzi. Organ I instancji wydał jednak decyzję w dniu 23 września 2024 r., a więc w czasie gdy skarżąca nadal miała możliwość składania zastrzeżeń i wniosków w sprawie, a także wypowiedzenia się. Otóż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 16.01.2025 r., sygn. I OSK 119/24). W niniejszym przypadku skarżąca nie wykazała wpływu wskazanego wyżej naruszenia na wynik sprawy, nie wskazała jakich istotnych czynności dowodowych nie mogła dokonać, tym bardziej że powyższe uchybienie dotyczy postępowania przed organem I instancji, a zatem ewentualne wnioski i stanowiska mogły być złożone na etapie postępowania odwoławczego. Skarżąca nie wykazała w szczególności jakie istotne znaczenie dla sprawy miałoby mieć opisane w zarzucie skargi przesłuchanie stron postępowania, który to dowód jej zdaniem organ niezasadnie pominął. Jak wynika z powyższych wywodów, kwestia prawa do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane mogła zostać rozstrzygnięta w dostateczny sposób na podstawie zgromadzonych dokumentów. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego także co do tego, że wnioskowana inwestycja spełnia pozostałe wymagania przewidziane w przepisach, jest zgodna z decyzją lokalizacyjną, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podobnie jak projekt architektoniczno-budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym, na dzień sporządzenia projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projekty te są kompletne i zawierają wskazane przez Wojewodę elementy. Wreszcie rację ma organ odwoławczy, że w wyniku zmiany wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5.05.2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022r. poz. 1071) stacje bazowe telefonii komórkowej nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 1839) i nie wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.