II SA/Ke 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 roku sprawy ze skargi T.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze 1. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw oraz myjni samochodowej na działce nr 754 położonej przy ul. I. w S. wraz z konieczną przebudową układu komunikacyjnego (budowa części ronda przy skrzyżowaniu ul. I. i D.) – w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla koniecznej przebudowy układu komunikacyjnego i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji – w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., 2. w pozostałej części utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. ustalił – na wniosek Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego "A." S. C. w O. – warunki zabudowy dla w/w inwestycji, z tym że przebudowa układu komunikacyjnego obejmowała działki nr 146 i 209. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania T. W., uchyliło w całości w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zakwestionowano ustalenie przez organ I instancji warunków zabudowy dla działek nr 146 i nr 209, dla których prawdopodobnie obowiązuje plan miejscowy – czego nie wyjaśniono jednoznacznie w toku postępowania. Ponadto w aktach sprawy brak było stosownych wypisów i wyrysów z planów miejscowych, granice obszaru analizowanego wyznaczono z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), a sporządzona w sprawie analiza była zbyt ogólna. Pismem z dnia 13.07.2010r. inwestor zmienił swój wniosek, wskazując jako teren inwestycji wyłącznie działkę nr 754, przy pozostawieniu bez zmian zakresu planowanej inwestycji. Organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w wyniku którego do akt administracyjnych dołączono decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wypisy i wyrysy z dwóch planów miejscowych obowiązujących dla terenu bezpośrednio przyległego do terenu inwestycji. Sporządzono także szczegółową analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia [...] organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz z myjnią samochodową na działce nr 754 przy ul. I. w S. wraz z konieczną przebudową układu komunikacyjnego (budowa części ronda przy skrzyżowaniu ul. I. i D.). W pkt 1-3 decyzji określono warunki dotyczące zabudowy oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. Stwierdzono przy tym, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono literami ABCGEF-A na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. W punkcie 4 decyzji w części dotyczącej obsługi komunikacyjnej powołano się na ustalenia wynikające z pisma Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 28.08.2009r. Wyjazd i zjazd na teren stacji z ul. I. ustalono przez planowane rondo, którego fragment zlokalizowano w liniach rozgraniczających teren inwestycji, a pozostałą część w granicach objętych obowiązującymi planami miejscowymi. Stosownie do wyników przeprowadzonej analizy określono dla wnioskowanej inwestycji wymagania w zakresie linii zabudowy, powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Organ uznał, że nowa zabudowa nie będzie naruszała istniejącego ładu przestrzennego. W podstawie prawnej powołano art. 59 oraz art. 60 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W odwołaniu od w/w decyzji T. W. podniosła, ze nie wyraża zgody na realizację planowanej inwestycji, wskazując jednocześnie, że organ I instancji winien określić dokładny zakres oddziaływania planowanej inwestycji na bliższe i dalsze sąsiedztwo. Zdaniem strony również dalsi sąsiedzi winni brać udział w tym postępowaniu i mieć zapewnioną możliwość wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu przywołanej na wstępie decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dla działki nr 754 nie obowiązuje żaden plan miejscowy, wobec czego zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 59 ust. 1 w/w ustawy. Skoro inwestor, zmieniając granice terenu inwestycji nie zmienił jej zakresu, jak również sama treść zaskarżonej decyzji wskazuje, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji paliw wraz z myjnią wyłącznie na działce nr 754 wraz z budową części ronda, które w pozostałej części realizowane jest przy skrzyżowaniu ul. I. i D. to ustalenie warunków zabudowy dla "koniecznej przebudowy układu komunikacyjnego, w tym budowy ronda przy skrzyżowaniu dwóch ulic I. i D." jest, zdaniem organu, niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Istniejący obecnie układ komunikacyjny u zbiegu ulic powiatowych D. i I., wskazany w decyzji z dnia [...] do przebudowy w związku z budową ronda, znajduje się bowiem na terenie objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, położonego między ulicami I., N. i D. na obszarze miasta S., uchwalonego przez Radę Miejską w S. uchwałą nr XII/5/97 z dnia 22.12.1997r. (Dz. Urz. Województwa nr 4, poz. 17 z dnia 18.02.1998r.) Tym samym z uwagi na dyspozycję art. 59 ust. 1 w/w ustawy nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy skrzyżowania wyżej wymienionych ulic, co przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla koniecznej przebudowy układu komunikacyjnego i umorzenia prowadzonego w tym zakresie postępowania organu I instancji. W pozostałym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zasadami zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalone zaskarżoną decyzją warunki zabudowy uwzględniają bowiem zasadę kontynuacji cech architektoniczno-urbanistycznych zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a jej zarządca pozytywnie zaopiniował wnioskowane przedsięwzięcie. Ponadto rozstrzygnięcie to spełnia wymagania zawarte w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 w związku z art. 64 ust. 1 w/w ustawy, gdyż określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Przytaczając § 3 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia z dnia 25 sierpnia 2003r. organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego, na którym występuje zabudowa wolnostojąca o funkcji usługowej i handlowej. Wskazano przy tym na właściwie przeprowadzoną analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o jaką prawidłowo ustalono parametry dla nowej zabudowy – na podstawie § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, 2 oraz § 6 ust. 1, 2, § 7 oraz § 8 w/w rozporządzenia. Odnosząc się do załączonej do akt decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia uznano, że rozstrzygnięcie to zostało w całości uwzględnione w decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. W. powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, domagając się uchylenia wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Skarżąca wskazała nadto, że w decyzji organu I instancji nie określono, jaki charakter będzie miała planowana inwestycja i które budynki będą pełnić funkcję usługową, a które handlową. Zdaniem skarżącej planowana inwestycja spowoduje, że dotychczas czysta ekologicznie i piękna okolica zabudowy mieszkaniowej stanie się w przyszłości terenem niebezpiecznym, hałaśliwym, nie pozwalającym na normalny wypoczynek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Na wstępie godzi się podnieść, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organu odwoławczego co do braku obowiązywania na terenie działki nr 754 przy ul. I. w S. – na której inwestor planuje lokalizację stacji paliw oraz myjni – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ma to kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, ponieważ w takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 59 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Pismem z dnia 14.12.2009r. (k. 5 akt administracyjnych) Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne "A." S. C. w O. wniosło o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw oraz myjni samochodowej na działce nr 754 przy ul. I. w S. wraz z konieczną przebudową układu komunikacyjnego, polegającą na budowie części ronda przy skrzyżowaniu ul. I. i D. na działkach o nr ewid. 146 i 209. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że pismem z dnia 13.07.2010r. (k. 720 akt administracyjnych) inwestor zmienił pierwotny wniosek o wydanie warunków zabudowy, wskazując jako teren inwestycji wyłącznie działkę nr 754, przy czym zakres planowanej inwestycji pozostawiono bez zmian, w dalszym ciągu obejmując nią opisaną powyżej przebudowę układu komunikacyjnego, uwidocznioną na k. 7 akt administracyjnych, polegającą na przebudowie istniejącego obecnie skrzyżowania ul. I. i D. (uwidocznionym na k. 6 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga, że z akt administracyjnych (k. 891) wynika, że istniejący w tym miejscu układ komunikacyjny znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego między ulicami I. – N. – D. uchwalonego przez Radę Miejską w S. uchwałą nr XII/5/97 z dnia 22.12.1997r. (Dz. Urz. Województwa Kieleckiego nr 4, poz. 17 z dnia 18.02.1198r.). Z tego też względu ustalenie przez organ I instancji warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie przebudowy istniejącego układu komunikacyjnego nastąpiło z uchybieniem art. 59 ust. 1 ustawy. W rezultacie zaskarżoną decyzją zasadnie uchylono rozstrzygnięcie organu I instancji w tej części i umorzono prowadzone w tym zakresie postępowanie organu I instancji – wobec jego bezprzedmiotowości – w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się z kolei do decyzji organu I instancji w części utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw oraz myjni samochodowej na działce nr 754 położonej przy ul. I. w S. – przytoczyć trzeba regulację art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do przepisów art. 54 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 niezbędnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie: 1) rodzaju inwestycji; 2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów stwierdzić trzeba, że decyzja organu I instancji z dnia [...] (k. 859 akt administracyjnych) odpowiada stawianym przez nie wymogom. Rozstrzygnięcie to wymienia bowiem szczegółowo – wbrew zarzutom skargi – rodzaj inwestycji i zabudowy, funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu (pozycja 1), określając jednocześnie warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pozycja 2) – ustalone po analizie przeprowadzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem. Szczegółowo określono przy tym wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pozycja 3), wskazując na brak występowania zabytków, które wymagałyby ochrony. Pod pozycją 4 organ zawarł warunki dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, pod pozycją 5 ustalając wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wskazano przy tym linie rozgraniczające teren inwestycji poprzez stwierdzenie, że oznaczono je literami A,B,C,D,E,F-A na kopii mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Stosownie do art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że na gruncie niniejszej sprawy w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw oraz myjni samochodowej na działce nr 754 w S. zostały spełnione wszystkie w/w przesłanki, co prawidłowo stwierdziły organy administracji publicznej. Podkreślenia wymaga, że teren inwestycji położony jest na obszarze, gdzie oprócz zabudowy mieszkaniowej występują również budynki o funkcji usługowej i handlowej – lokal handlowy w budynku na działce nr 788, lokal handlowy (sprzedaż mebli) na działkach nr 398 i 397, sklep w budynku usługowo-mieszkalnym (sprzedaż artykułów chemicznych) na działce nr 403, lokal handlowy (sprzedaż artykułów tytoniowych) na działce nr 806, usługi kamieniarskie na działce nr 1424, Inkubator Przedsiębiorstw na działce nr 1426. Z tego też względu nie może budzić wątpliwości wymagana przez w/w przepisy kontynuacja funkcji przez przedmiotową inwestycję, polegającą na budowie stacji paliw oraz myjni samochodowej, posiadających także dostęp do drogi publicznej oraz odpowiednich sieci przesyłowych (uzbrojenie). W tym miejscu przytoczyć trzeba § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Treść materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy dowodzi, że poprawnie wyznaczono granice obszaru analizowanego na kopii odpowiedniej mapy (załącznik nr 2 – część graficzna decyzji – k. 855). Natomiast parametry dla planowanej inwestycji (zawarte w pozycji 2 decyzji z dnia [...]) ustalono w oparciu o dane działek sąsiednich (linia zabudowy) i z obszaru analizowanego (wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu). Linię nowej zabudowy ustalono bowiem jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy budynku na działce nr 788 – zgodnie z § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia. Z kolei wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr 754 został oparty na średnim wskaźniku zabudowy dla działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, wynoszącym 0,25, w związku z czym planowana inwestycja nie może przekroczyć tej wartości – zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Mając na uwadze § 6 ust. 2 rozporządzenia, dopuszczającego możliwość wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej, niż średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym (30 m), jak również wyniki przeprowadzonej analizy oraz treść wniosku inwestora organ I instancji prawidłowo ustalił ten parametr – do 45 m. Ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oparto się na średniej wysokości z obszaru analizowanego (8 m) – z uwagi na zróżnicowanie wysokości przedmiotowego parametru w tym obszarze – od 3,5 m do 12 m (§ 7 rozporządzenia). Z kolei geometrię dachu – zwieńczenie dachem wielospadowym o kącie nachylenia do 40 stopni lub dachem płaskim –prawidłowo ustalono w oparciu o geometrię dachów występujących na obszarze analizowanym – płaskich, dwuspadowych i wielospadowych o kącie nachylenia od 15 do 40 stopni – zgodnie z § 8 rozporządzenia. Wskazania także wymaga, że Prezydent Miasta S. dokonał wymaganego przepisem art. 53 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy w związku z art. 64 ust. 1 uzgodnienia – z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (k. 825). Ponadto decyzja o ustaleniu warunków zabudowy uwzględnia wymagania, jakie przedmiotowej inwestycji stawia ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji, w której określono, jakie konkretne rozwiązania chroniące środowisko mają znaleźć zastosowane przy projektowanej stacji paliw (k. 902). Odnosząc się do zarzutów skargi o pogorszeniu walorów ekologicznych najbliższego otoczenia planowanej stacji paliw wskazać trzeba, że w ostatniej z wymienionych decyzji nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (pkt 6), uznając, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia obowiązujących standardów środowiska na sąsiednich terenach (pkt 5). Podkreślenia wymaga, że roboty budowlane związane z przedmiotowym przedsięwzięciem inwestor będzie mógł rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207 poz. 2016 ze zm.). Dopiero zatem w tym postępowaniu znajdzie pełną konkretyzację ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich . Natomiast na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ochrona interesów tych osób jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. W przeciwnym wypadku uprzednie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów tych osób pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest bowiem jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do podnoszonego przez stronę skarżącą argumentu o braku zapewnienia przez organy udziału w postępowaniu wszystkim stronom stwierdzić należy, że zarzut taki może odnieść skutek wyłącznie wtedy, gdy podnosi go strona wobec której dopuszczono się naruszenia art. 10 k.p.a., wykazująca jednocześnie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 16.10.2007r., sygn. akt: I OSK 1192/06, LEX nr 427561). Osobą taką nie jest skarżąca, której prawidłowo zapewniono udział w prowadzonym postępowaniu, doręczając wydane w sprawie decyzje oraz zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.