II SA/Ke 210/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary administracyjnej za usunięcie drzew bez zezwolenia p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 27 marca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie kary administracyjnej za usunięcie drzew bez zezwolenia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano na wniesienie skargi z 1 – dniowym uchybieniem ustawowego terminu do jej złożenia. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2013r. D. Z. domaga się przywrócenia terminu do wniesienia skargi, wskazując że doszło do tego bez jej winy. W uzasadnieniu strona powołała się na swój wiek (80 lat), kłopoty z chodzeniem oraz brak urzędu pocztowego w miejscowości, gdzie mieszka. Z tych też względów strona podniosła, że poprosiła syna o złożenie skargi bezpośrednio w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 13 lutego 2013r. Skarżąca podkreśliła, że syn zapewnił ją o złożeniu skargi w tym dniu. W załączeniu strona przedstawiła oświadczenie S. Z., że w dniu 13 lutego 2013r. w siedzibie tut. Sądu został pouczony, iż skargę należy złożyć za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z uwagi na fakt, że nie zdążył doręczyć skargi do Kolegium w tym samym dniu, skargę złożył w dniu następnym, zatajając tą informację przed swoją chorą matką. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd na wniosek strony przywraca termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 87 § 4 ustawy P.p.s.a. stanowi, że równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z powyższym, jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005r. o sygn. akt II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). Ponadto w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że choroba (nawet wykazana zwolnieniem lekarskim) nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminowi. Niekoniecznie bowiem musi ono wykluczać możność dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma na poczcie osobiście lub przez domownika (wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998r. o sygn. akt III SA 1243/97, LEX nr 36902). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r. o sygn. akt V SA 793/02, LEX nr 55832, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r. o sygn. akt I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Wina w uchybieniu terminu to również wina osób trzecich upoważnionych przez danego uczestnika postępowania do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2012r. o sygn. akt II FZ 823/12, LEX nr 1221341). Stwierdzić zatem trzeba, że zaniedbania osoby, którymi posługuje się skarżąca nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Oceniając wniosek D. Z. stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie dopełniono obowiązku wykazania należytej staranności w zachowaniu terminu do wniesienia skargi. Nie ma przy tym znaczenia, że do uchybienia terminowi doszło wskutek spóźnionego złożenia tego pisma przez syna skarżącej. Jak to wykazano powyżej zaniedbania osób trzecich (pełnomocników, domowników itp.), którymi strona posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych obciążają bowiem tę stronę. Podkreślenia wymaga, że do uchybienia terminowi do złożenia skargi doszło wyłącznie wskutek braku należytej staranności S. Z.– co w żadnym przypadku nie może stanowić podstawy do jego przywrócenia. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że w ostatnim dniu do wniesienia skargi syn skarżącej stawił się wraz z tym pismem w siedzibie tut. Sądu. W zaskarżonej decyzji zawarto bowiem prawidłowe pouczenie o tym, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego– w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji – na co zwrócił uwagę S. Z. pracownik Sądu w dniu 13 lutego 2013r. Pomimo świadomości powyższych okoliczności syn skarżącej nie wniósł w tym samym dniu skargi za pośrednictwem organu odwoławczego. Nie ma przy tym znaczenia, że S. Z. nie zdążył na czas do siedziby Kolegium. Nic nie stało bowiem na przeszkodzie, aby skarga została nadana w dniu 13 lutego 2013r. za pośrednictwem poczty – przy zachowaniu 30 – dniowego terminu do jej wniesienia. Jak wynika bowiem z art. 83 § 3 ustawy P.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Końcowo należy wyjaśnić stronie, że przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2011r. o sygn. akt I OZ 402/11, LEX nr 821331). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a.