II SA/Ke 226/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [....] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych ponad kwotę 220 zł już uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi i opłaty kancelaryjnej, II. ustanowić dla H. S. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach. Wyrokiem z dnia 30 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Skarżący złożył formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca ma 64 lata, pozostaje we wspólnym w gospodarstwie domowym z żoną i dorosłą córką. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga miesięczny dochód w wysokości 700 zł, jego żona pobiera emeryturę w wysokości 1120 zł netto miesięcznie, córka jest bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie osiąga własnego dochodu. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz mieszkania wielkości 62 m kw o wartości około 150 000 zł i dwunastoletniego busa o wartości 80000 zł do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Skarżący podał następujące stałe wydatki miesięczne: czynsz za mieszkanie – 550 zł, opłaty za prąd i gaz – 120zł, koszty leczenia jego samego i żony 350 zł - 400 zł. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpatrywanej sprawie, przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżącego, w tym wysokość dochodu przypadającego na trzy dorosłe osoby w rodzinie, duże wydatki na leczenie, brak majątku poza mieszkaniem i starym samochodem, a także już uiszczone opłaty sądowe w sprawie sygn. akt II SA/Ke 226/16 (220 zł) i II SA/Ke 25/16 (320 zł). Mając na uwadze powyższe okoliczności, uznano, że wnioskodawca obecnie nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania kasacyjnego. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych występujących na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego i ustanowienia adwokata z urzędu, niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej, zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.