II SA/Ke 227/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu S. K. od decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2022 r., [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2022 r., [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. i W. P. od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2021 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., co., elektryczną i gazową na działce nr ewid. [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w K., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji zostało przeprowadzone przez Prezydenta Miasta K. na wniosek S. K. i J. K. złożony 17 września 2021 r. Analizowana inwestycja zlokalizowana jest na działce nr ewid. [...] obręb 0021 w K., o szerokości od 8 m do 17 m z usytuowaniem budynku: ścianą bez otworów - bezpośrednio przy granicy z niezabudowaną działką nr ewid. [...] (od strony zachodniej), ścianą bez otworów w odległości od 1,5 m do 3,60 m od granicy z działką nr ewid.[...] (od strony wschodniej) zabudowaną budynkiem mieszkalnym oraz ścianami z otworami – w odległości 4,20 m od granicy z działką drogową nr ewid.[...] (ul. F., od strony południowej) i w odległości 7,80 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. Malachitowa, od strony północnej), z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy wyznaczonych w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] i w odległości 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...]. Zgodnie z zapisami projektu budowlanego i ustaleniami organu I instancji stronami w przedmiotowej sprawie są: inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści działek znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego budynku jednorodzinnego, obejmującym teren inwestycji (działkę nr ewid. [...]) oraz sąsiednie nieruchomości (działki nr ewid. [...] i 241). Organ odwoławczy podniósł, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego planowaną inwestycją, inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy z 11 sierpnia 2020 r. W ustępie 6 tej decyzji znajduje się wymóg: "W przypadku występowania kolizji planowanej inwestycji z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej, w tym z regionalną siecią szerokopasmową, której lokalizację w drodze decyzji określił Wojewoda na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2410) projekt budowlany należy uzgodnić z właściwym zarządcą sieci". Wojewoda podkreślił, że w aktach sprawy organu I instancji nie doszukano się materiału świadczącego o analizie ww. ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Dalej Wojewoda zacytował § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem ws. warunków technicznych" i stwierdził, że: 1. na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, 2. działka inwestycyjna nr ewid. [...] jest działką budowlaną o nieregularnym kształcie i szerokości do 17 m (długość granicy z działką drogową nr ewid.[...] - od strony południowej). W związku z powyższym organ odwoławczy ocenił, że w analizowanej sprawie usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego bezpośrednio przy granicy działki (od strony zachodniej - działki nr ewid. [...]) oraz w odległości 1,5 m do 3,0 m od granicy działki (od strony wschodniej - działki nr ewid.[...]), narusza przepisy techniczno-budowlane - § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Wojewoda uznał, że wnioskowana lokalizacja budynku, nieprzewidziana przepisami rozporządzenia ws. warunków technicznych, wymaga uzyskania przez inwestora zgody na odstępstwo od warunków technicznych w trybie art. 9 ustawy Prawo budowlane. Z analizowanych akt organu I instancji i dokumentacji projektowej nie wynika, aby inwestor taką zgodę uzyskał. Organ także dodał, że w każdym przypadku udzielania pozwolenia na usytuowanie budynku w granicy, organ powinien je ocenić m.in. pod względem zgodności z wymogami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. Następnie organu II instancji zwrócił uwagę, że w projekcie budowlanym oznaczono zewnętrzną ścianę budynku (bez otworów) usytuowaną bezpośrednio przy zachodniej granicy działki nr [...] jako ścianę oddzielenia pożarowego. Ściana ta o długości 10,90 m i wysokości do 9,28 m oraz grubości 25 cm, spełnia wymagania przywołanych przepisów techniczno-budowlanych. Jednak nie na wszystkich rysunkach jest zaznaczona ściana ppoż. Trzeba więc ujednolicić wymiary ściany zachodniej (ściany ppoż.) na rysunkach projektu budowlanego. Ponadto z analizowanego projektu wynika, że ściana wschodnia, usytuowana w odległości od 1,5 m do 3,0 m (mniejszej niż określona w § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych), nie spełnia wymogów określonych w § 235 tego rozporządzenia. Wojewoda także podniósł, ze w ramach ocenianej inwestycji zaprojektowano garaż w przyziemiu budynku. Niemniej z projektu budowlanego nie wynika spełnienie § 102 pkt 4 rozporządzenia ws. warunków technicznych stanowiącego, że garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, powinien mieć zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108. Kończąc organ odwoławczy zauważył, że kopie uprawnień budowlanych nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez sporządzającego projekt. Dodał również, że w ponownym postępowaniu organu I instancji należy doprowadzić do zgodności z § 6 rozporządzenie Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (Dz.U. 2020 r. poz. 1609), poprzez uzupełnienie niekompletnej numeracji stron projektu budowlanego. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sprzeciwie od powyższej decyzji, S. K. nie zgodził się z zarzutem naruszenia przez organ I instancji § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Wskazał, że działka nr [...] ma nieregularny kształt. Szerokość terenu inwestycji wynosi około 8 m od strony ul. [...] i rozszerza się w kierunku ul. [...], osiągając wzdłuż południowej granicy z pasem drogowym (dz. nr [...]), która przebiega pod kątem, niespełna 17 m. Wnoszący sprzeciw zauważył, że szerokość działki budowlanej od strony ul. [...], mierzona prostopadle do granic z działkami sąsiednimi wynosi około 15 m. Ponadto na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym planowana inwestycja może być realizowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Prezydent Miasta K. na potrzeby tej inwestycji ustalił wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji tej ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy. Wyznaczone one zostały w odległości 8,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] oraz w odległości 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], pomiędzy którymi powstała część działki przeznaczona do zabudowy. Wyznaczone linie zabudowy wyłączyły z zabudowy części działki zlokalizowane wzdłuż przyległych ulic, ograniczyły w znacznym stopniu teren przeznaczony do zabudowy, na którym może być zaprojektowany i wzniesiony budynek. Szerokość działki budowlanej w wyznaczonym miejscu przeznaczonym do zabudowy wynosi od 8 m od strony ul. [...] do 15 m od strony ul. [...], tj. poniżej 16 m. Zatem wnioskowana lokalizacja budynku w granicy z działką nr [...] oraz w odległości od 1,5 m do około 3 m od granicy z działką nr [...] nie narusza § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych i dlatego też nie wymaga uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Odnosząc się do zastrzeżenia dotyczącego wymiany powietrza w garażu, autor sprzeciwu podniósł, że zapewniona ona zostanie poprzez zastosowanie wentylacji naturalnej, przez przewietrzanie otworami wentylacyjnymi umieszczonymi we wrotach garażowych, które montowane są systemowo przez wyspecjalizowanego producenta wrót. Z kolei co do zastrzeżenia dotyczącego braku analizy ewentualnego wystąpienia kolizji planowanej inwestycji z sieciami infrastruktury technicznej, w tym z regionalną siecią szerokopasmową wskazał, że jak wynika z treści mapy do celów projektowych sporządzonej przez uprawnionego geodetę, na działce nr [...] kolizja taka nie występuje, w związku z powyższym projekt nie został uzgodniony przez projektanta z zarządcami sieci. Ponadto wnoszący sprzeciw podkreślił, że zastrzeżenia dotyczące niekompletnej numeracji stron projektu budowlanego oraz potwierdzenia załączonych kopii uprawnień budowlanych za zgodność z oryginałem przez projektanta sporządzającego projekt - zostaną niezwłocznie uzupełnione na wezwanie organu. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zakres kontroli decyzji wydanej w trybie tego przepisu określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Z przepisu tego wynika, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny. Powyższa regulacja w sposób istotny ogranicza zastosowanie w sprawie art. 134 § 1 oraz 145 P.p.s.a. Tożsamy wniosek wynika również z art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu innych naruszeń prawa, niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W świetle tej regulacji stwierdzić należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Tak więc dokonując oceny zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej sąd powinien wziąć pod uwagę, czy w danej sprawie możliwe było uzupełnienie materiału dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a., a więc czy zakres przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ II instancji w konkretnym przypadku był na tyle szeroki, że jego przeprowadzenie przez ten organ wykraczałoby poza dodatkowy charakter tego postępowania, a co za tym idzie naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2017, str. 448). W ocenie Sądu kwestionowana decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a., a zakres koniecznego uzupełnienia postępowania dowodowego przekracza zakres możliwości zastosowania w sprawie art. 136 k.p.a. Jak to już wyżej stwierdzono, przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postepowaniu była decyzja, którą Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że stwierdzone przez Wojewodę naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania dotyczyło: - uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowy o zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w trybie art. 9 ustawy Prawo budowlane, w związku z naruszeniem § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych, wobec usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy i w zbliżeniu do granicy działki o szerokości do 17 m (Wojewoda uznał, że nie można określić szerokości działki nr ewid. [...] jako 16 m lub mniej) w sytuacji, gdy na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 102 pkt 4 rozporządzenia ws. warunków technicznych w związku z niewykazaniem zapewnienia wymiany powietrza w garażu, zgodnie z § 108 tego rozporządzenia; doprowadzenia do zgodności z § 6 rozporządzenie Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), poprzez uzupełnienie niekompletnej numeracji stron projektu budowlanego; doprowadzenia do zgodności z art. 34 ust. 3d pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez potwierdzenie załączonych do kopi uprawnień budowlanych za zgodność z oryginałem przez sporządzającego projekt; - poddanie analizie, czy w sprawie znajduje zastosowanie wymóg opisany w ust. 6 decyzji o warunkach zabudowy z 11 sierpnia 2020 r., a w przypadku występowania kolizji planowanej inwestycji z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej, w tym z regionalną siecią szerokopasmową, uzgodnienie projektu budowlanego z właściwym zarządcą sieci. Zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy było pierwsze z wymienionych wyżej naruszeń, ponieważ uzupełnienie dokumentacji projektowej o zgodę na odstępstwo od warunków technicznych, miało istotny wpływ na wynik sprawy i nie było możliwe do uzupełnienia w toku postępowania przed organem II instancji na podstawie art. 136 k.p.a. Wynika to z faktu, że konieczność uzyskania powyższej zgody, była konsekwencją wyrażenia przez organ odwoławczy poglądu, że usytuowanie spornego budynku mieszkalnego jednorodzinnego bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości 1,5 m do 3,0 m od granicy działki nr ewid.[...], w sytuacji, gdy nie można określić szerokości działki nr ewid. [...] jako 16 m lub mniej i na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, narusza § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych, który stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Powyższy pogląd kwestionuje jednak wnoszący sprzeciw, który podnosi, że w decyzji o warunkach zabudowy Prezydent Miasta K. z [...] sierpnia 2020 r. wyznaczył nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 8,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] oraz w odległości 10,0, od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], pomiędzy którymi powstała część działki przeznaczona do zabudowy. Takie wyznaczenie linii zabudowy spowodowało, że szerokość działki budowlanej w wyznaczonym miejscu przeznaczonym do zabudowy wynosi od około 8 m od strony ul. [...] do około 15 m od strony ul. [...], czyli poniżej 16 m. Zatem, zdaniem strony, w sprawie może mieć zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Odnosząc się do takiego poglądu należy zauważyć, że odmienne zapatrywanie organu II nie mogło być przedmiotem materialnoprawnej, wiążącej oceny Sądu w niniejszej sprawie, ze względu na wyjaśniony wyżej, ograniczony zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w trybie art. 64a i n. p.p.s.a., a także wynikły ze specyfiki postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym na skutek sprzeciwu, brak udziału innych niż wnoszący sprzeciw i organ, stron postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonanie przez sąd administracyjny materialnoprawnej oceny poglądu wyrażonego w sprawie przez organ II instancji, pozbawiłoby podmioty mające interes prawny w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a nie mogące brać udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się na skutek sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, możliwości kwestionowania oceny prawnej na temat wykładni prawa materialnego oraz wskazań co do dalszego postępowania przyjętych przez sąd administracyjny, które zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że zaprezentowany przez Wojewodę pogląd prawny na temat niedopuszczalności stosowania w niniejszej sprawie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych, a w konsekwencji konieczności uzyskania przez inwestorów zgody na odstępstwo od warunków technicznych, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia stosownego postępowania, o jakim mowa w art. 9 Prawa budowlanego. To natomiast świadczy w wystarczającym stopniu o spełnieniu w niniejszej sprawie określonych w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanek wydania decyzji kasacyjnej. Przeprowadzenie wspomnianego postępowania, o jakim mowa w art. 9 Prawa budowlanego i dokonanie stosownych ustaleń przez organ II instancji niewątpliwie naruszałoby przy tym zasadę dwuinstancyjności postępowania, przez co nie było możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego przez ten organ w trybie art. 136 § 1 K.p.a. Dalsze przedstawione przez organ II instancji naruszenia przepisów postępowania dodatkowo uzasadniają trafność wydania zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Należy podkreślić, że podstawowym zadaniem organu I instancji w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę było, stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, skontrolowanie przedłożonej przez inwestorów dokumentacji projektowej pod kątem zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem organ I instancji nie dokonał analizy, czy planowana inwestycja może kolidować z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej, w tym z regionalną siecią szerokopasmową, pomimo że taki wymóg był zawarty w ustępie 6 decyzji o warunkach zabudowy z 11 sierpnia 2020 r. Słusznie więc Wojewoda nakazał organowi I instancji przeprowadzenie takiej analizy, a w przypadku uznania, że taka kolizja występuje, uzgodnienie projektu budowlanego z właściwym zarządcą sieci. Niewątpliwie nie jest rolą organu odwoławczego zastępowanie organu I instancji w dokonywaniu takich ustaleń, a także wzywanie na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do uzupełnienia złożonej dokumentacji projektowej. Na podstaw tego samego przepisu organ I instancji powinien wezwać inwestorów do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 102 pkt 4 rozporządzenia ws. warunków technicznych w związku z niewykazaniem zapewnienia wymiany powietrza w garażu, zgodnie z § 108 tego rozporządzenia. Zasadnym jest zaznaczenie, że wentylacja garażu musi wynikać z projektu budowlanego, dlatego nie ma znaczenia, że w sprzeciwie jego autor przedstawił, jak ten proces będzie przebiegał. Należy także podkreślić, że konieczność wezwania z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej, nawet co do nieistotnych wad. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 marca 2022 r., II OSK 391/22 (dostępnym na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), którego tezy Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania strony do usunięcia naruszenia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, daje organowi odwoławczemu podstawę do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wypada także dodać, że tryb postępowania uregulowany w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane powinien być wyczerpany przed organem I instancji, ponieważ postanowienie wydane na podstawie tego przepisu nie podlega odrębnemu zaskarżeniu i jest kontrolowane wraz z decyzją I instancji, w razie wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie pozwolenie na budowę. Z uwagi na zasadę dwuinstancyjności ustanowioną w art. 15 k.p.a., rozstrzygnięcia, które nie były jeszcze przedmiotem orzekania w pierwszej instancji, nie powinny być po raz pierwszy i ostatecznie podejmowane w postępowaniu odwoławczym. Nie stanowiły natomiast wystarczającej podstawy do wydania decyzji kasacyjnej pozostałe zastrzeżenia organu II instancji, co jednak, z uwagi na wskazane wyżej uchybienia nie mogło wpłynąć na wynik sprawy. Mając to wszystko na uwadze, Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.