II SA/Ke 240/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. II SA/Ke 240/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej też jako "Kolegium") uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] r. znak: [...] odmawiającą A. W. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacja wapieni i gez jurajskich ze złoża "[...] " realizowanego na działkach o nr ewid. [...], gm. Ł. i w to miejsce orzekło o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja złoża wapieni i gez jurajskich [...] gm. Ł., powiat kielecki, województwo świętokrzyskie realizowanego na działkach o nr ewidencyjnym [...] obręb G., gm. Ł.. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium podniosło, że A. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Polskie Górnictwo Skalne "[...]" A. W. z siedzibą w K. wystąpił do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja złoża wapieni i gez Maćkowa" G. gm. Ł., powiat kielecki, województwo świętokrzyskie, realizowanego na działkach o nr [...] obręb G., gm. Ł.. Planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405). Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (dalej też jako "RDOŚ") uzgodnił realizację i określił warunki realizacji przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji wapieni i gez jurajskich ze złoża "[...] ", proponowany obszar i teren górniczy obejmuje obr. G., gm. Ł. oraz obr. W., gm. M., realizowanego przez [...] z siedzibą w K.. Z postanowienia RDOŚ sprostowanego postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. wynika, iż "Planowane przedsięwzięcie polega na kontynuacji eksploatacji wapieni i gez jurajskich ze złoża "[...] " położonego na działkach o nr ewid. [...], obr. G., gm. Ł., poprzez nieznaczne poszerzenie przybierek i pogłębienie jego wydobycia o ok. 10 m tj. do rzędnej 220 m n.p.m. Teren tych działek znajduje się w granicach istniejącego obszaru górniczego "[...] " o powierzchni 10,81 ha, usytuowanego w obrębie działek o nr ewid. [...] obr. W., gm. M.. W związku z planowanym pogłębieniem eksploatacji, jak ustalono w postanowieniu, złoża "[...] " granice ww. istniejącego obszaru górniczego nie ulegną zmianie. Powierzchnia projektowanego terenu górniczego złoża "[...] " zmieni się ze względu na planowane odwadnianie kopalni i wynosić będzie ok. 99,5 ha. Organ I instancji ww. decyzją z dnia 29 września 2017 r. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, stwierdzając jego sprzeczność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., od której to decyzji A. W. wywiódł odwołanie. Jak wyjaśniło Kolegium, w wyniku rozpoznania tego odwołania, organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań może wydać decyzję negatywną, nie udzielić zgody na realizację przedsięwzięcia przy spełnieniu określonych warunków. Musi to jednak szczegółowo uzasadnić, odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego. Organ odwoławczy wskazał więc na art. 80 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Organ wskazał na regulacje zawarte w art. 3 pkt 13 ustawy środowiskowej i art. 6 Prawa geologicznego i górniczego i podniósł, że teren górniczy winien być objęty decyzją środowiskową. Organ II instancji podniósł, że prace wydobywcze w Kopalni "[...] " prowadzone są na podstawie koncesji nr [...] Wojewody Kieleckiego z dnia 25 maja 1993 r. wraz ze zmianą z dnia 19 kwietnia 1995 r. znak: [...] i decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] r. znak: [...] oraz z dnia 20 grudnia 2002 r. znak: [...]. Dotychczasowy teren górniczy "[...] " ma powierzchnię 78,77 ha. Obecnie eksploatacja złoża w ww. granicach obszaru górniczego dobiega już końca, powstało suche wyrobisko eksploatacyjne z trzema poziomami usytuowanymi na rzędnych: 251 m n.p.m., 244 m n.p.m. i 230 m n.p.m. Przedmiotowe złoże zostało natomiast udokumentowane do poziomu 215 m n.p.m. tj. w warstwie zawodnionej. We wniosku strona wskazała także, iż planowane przedsięwzięcie ma umożliwić prowadzenie wydobycia poniżej pierwotnego poziomu, co wiązać się będzie z koniecznością pogłębienia eksploatacji o ok. 10 m tj. do rzędnej 220 m n.p.m., co będzie wiązać się z koniecznością nieznacznego poszerzenia przybierek, przy czym jak ustalił RDOŚ, eksploatacja będzie odbywać się w granicach istniejącego obszaru górniczego "[...] " o powierzchni ok. 10,81 ha. Z treści wniosku inwestora wynika także, jak wyjaśniło Kolegium, że wydobycie złoża w oparciu o wnioskowaną decyzję będzie prowadzone metodą odkrywkową w obrębie części złoża o powierzchni 5,05 ha, zajętej prawie w całości przez wyrobisko. Planowane przedsięwzięcie, polegające na obniżeniu rzędnej eksploatacji złoża według wniosku, planowane jest na działkach nr ewid. [...] obręb 13 G., gm. Ł.. Z kolei według ustaleń RDOŚ wydobycie złoża następować będzie w granicach istniejącego obszaru górniczego "[...] " o powierzchni ok. 10,81 ha, a jedynie nastąpi pogłębienie jego wydobycia o ok. 10 m tj. do rzędnej 220 m n.p.m. Z ustaleń tego organu i ustaleń dokonanych na podstawie m.in. raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnień wynika zaś, że na skutek pogłębienia wydobycia złoża zwiększeniu ulegnie powierzchnia terenu górniczego do ok. 99,5 ha z istniejącego obecnie 78,811 ha. Organ odwoławczy wskazał, że wobec stanowiska skarżącego, że pogłębienie wydobycia nie spowoduje poszerzenia terenu górniczego i z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter sprawy dot. wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo - wodne i przyrodnicze, Wójt Gminy Ł. wystąpił do dr P. H. celem uzyskania opinii hydrogeologicznej dotyczącej możliwego wpływu projektowanego odwodnienia złoża "[...] " na warunki pracy ujęcia wodociągowego w G.ch. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że dr P. H. posiada uprawnienia geologiczne klasy V, których zakresie określa art. 50 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2126 ze zm.). Dalej organ odwoławczy zważył, że autor opinii przeprowadził analizę przekazanych materiałów, dokonując oceny zastosowanej w nich metodyki obliczeń parametrów hydrogeologicznych górnojurajskiego poziomu wodonośnego, interpretacji uzyskanych wyników i wyprowadzonych na ich podstawie wniosków, dotyczących wydatku odwadniania wyrobiska i zasięgu wywołanego tym obniżenia zwierciadła wody. Z opinii biegłego wynika, że dokumentacja hydrogeologiczna określająca warunki hydrogeologiczne w związku z projektowaniem odwodnienia dla wydobycia wapieni jurajskich ze złoża "[...] " jest obarczona błędami metodycznymi, prowadzącymi do 10-krotnego zaniżenia wartości współczynnika filtracji górnojuraiskiego poziomu wodonośnymi i w konsekwencji podobnego zaniżenia wydatku planowanego odwodnienia oraz zasięgu leja depresji, wywołanego takim odwodnieniem oraz stwierdzenia braku wpływu odwadniania na warunki pracy ujęcia w G.ch i na stan obszarów chronionych ekosystemów. Jak wyjaśnił organ w oparciu o treść opinii, przeprowadzone w opinii obliczenia wydatku odwadniania pogłębianego wyrobiska kopalni "[...] " - oparte o zweryfikowane wartości parametrów hydrogeologicznych i wykorzystujące wzory na dopływ nieustalony do wyrobiska kopalni jako wielkiej studni w warunkach dwustronnego ograniczenia poziomu wodonośnego - określiły dopływ o wartości rzędu 3-5 tys. m3/dobę w warunkach eksploatacji na poziomie 220 m n.p.m. oraz 4-7 tys. m3/dobę na poziomie 215 m n.p.m. Są to wartości 6-krotnie wyższe od wyznaczonych w dokumentacji hydrogeologicznej i powtórzone w Raporcie oraz w uzupełnieniach. Wyniki obliczeń wartości obniżenia zwierciadła wody poziomu górnojurajskiego w rejonie studni ujęcia G. wykazały więc możliwość obniżenia statycznego lustra wody w studni pompowanej z dotychczasowym poborem o 2,8-3,5m w warunkach odwadniania poziomu eksploatacyjnego 220 m n.p.m. w wyrobisku kopalni "[...] " oraz o 4,2-5,2m w warunkach odwadniania poziomu eksploatacyjnego 215 m n.p.m. Na podstawie opinii biegłego organ odwoławczy podkreślił, że zapewnienie bezawaryjnej pracy pompy w studni ujęcia w G.ch wymaga utrzymania kilkumetrowego słupa wody nad pompą, zabezpieczającego przed odsłanianiem jej korpusu i kosza ssawnego. Optymalna praca studni wymaga również zatopienia pompy w obrębie rury nadfiltrowej na takiej głębokości, aby nie wytwarzała ona przez filtr ciśnienia ssącego na ścianki otworu, zagrażającego "wyrywaniem drobnych cząsteczkę skały" z poziomu wodonośnego i "zwiększeniem mętności wody", co miało miejsce w warunkach pompowania próbnego tej studni z pompą zapuszczoną do części filtrowej, wykonywanego w ramach dokumentowania jej zasobów eksploatacyjnych. Zagrożenie takie może wystąpić, gdy podczas odwadniania poziomu eksploatacyjnego 220 m n.p.m. w wyrobisku ww. kopalni nastąpi opuszczenie pompy, co spowoduje, że znajdzie się ona w obrębie części roboczej filtru. Zabezpieczenie przed zagrożeniem awarią pompy i mętnieniem wody będzie wymagało dokonania rekonstrukcji studni, obejmującej wymianę obecnej kolumny filtrowej na taką, w której strefa zafiltrowania będzie położona w otworze około 5-7 m niżej niż aktualnie. Spowodowane tym około 33-44% skrócenie części filtrowej może skutkować spadkiem sprawności hydraulicznej studni, wyrażające się jej pracą z większą depresją eksploatacyjną. W warunkach odwadniania poziomu eksploatacyjnego 220 m n.p.m. obniżenie zwierciadła wody w poziomie górnojurajskim może wynieść odpowiednio od 0,7-1,5 m, zaś w warunkach odwadniania poziomu 215 m n.p.m. obniżenie to może osiągnąć 1,0-2,3 m. W oparciu o ww. opinię biegłego Kolegium stwierdziło, że obliczenia wydatku odwadniania i zasięgu jego wpływu na położenie zwierciadła wody w poziomie górnojurajskim zostały przeprowadzone wzorami analitycznymi stosowanymi zgodnie z wymogami metodycznymi dla takich obliczeń oraz odpowiednimi dla warunków hydrogeologicznych panujących w rejonie wyrobiska kopalni "[...] " i studni ujęcia wodociągowego w G.ch. Uzyskane wyniki – mimo przybliżonego charakteru - wskazują na realne zagrożenia dla bezpiecznej pracy studni przy jej aktualnej konstrukcji. Zasięg obniżenia zwierciadła wody w gómojurajskim poziomie wodonośnym, wywołanego planowanym odwodnieniem wyrobiska "[...] " przy poziomie 220 m n.p.m. wyraźnie wykracza poza granice terenu górniczego utworzonego w 1995 r. w koncesji [...] . Zasięg istotnego obniżenia zwierciadła wody w górnojurajskim poziomie wodonośnym, wywołanego planowanym odwodnieniem wyrobiska kopalni "[...] " przy poziomie 220 m n.p.m. i kwalifikującego go do objęcia terenem górniczym kopalni, określony w opinii hydrogeologicznej, obejmuje tereny Gm. Ł. i Gm. M.. Planowane odwodnienie wyraźnie wykracza więc poza granice terenu górniczego określonego w koncesji [...] zarówno na terenie gm. Ł. jak i gm. M.. Na terenie gm. Ł. swym zasięgiem obejmie m.in. "Zorawski Ług", a na terenie gm. M. - miejscowość W.. Kolegium wyjaśniło, że dało wiarę opinii biegłego dr P. H. w całości. Opinia, zdaniem tego organu, była szczegółowa, podparta obszernym materiałem dowodowym, sporządzona przez specjalistę w swojej dziedzinie i z tych względów wiarygodna. Opinia biegłego wraz z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. zatwierdzonego uchwałą Nr 26/236/06 Rady Miejskiej w M. z dnia 21 kwietnia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2006r. Nr 163 poz. 1942), stosownie do zapisów § 7 ust. 3 Planu, została poddana analizie autorów miejscowego planu. Z opinii urbanistycznej i opinii uzupełniającej do tej opinii wynika, że projektowane zamierzenie inwestycyjne w kontekście ustaleń powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. (część północno-wschodnia), jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego Planu. Planowane odwodnienie będzie bowiem wykraczać poza granice dotychczasowego terenu górniczego określonego w koncesji [...] zarówno na terenie gm. Ł. jak i gm. M.. Tymczasem graniczną możliwością rozwoju kopalni w kontekście obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. (część północno-wschodnia) jest zasięg granic terenu górniczego kopalni W.. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że dał wiarę opinii urbanistycznej i opinii urbanistycznej uzupełniającej w całości, gdyż były szczegółowe sporządzone przez specjalistę w swojej dziedzinie i z tych względów wiarygodne. Za prawidłowością opinii biegłego przemawia również fakt, że z porównania opinii biegłego dr P. H. z wyrysem z ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że poszerzone granice terenu górniczego obejmą również nieruchomości, który zostały w tym Planie oznaczone symbolem 5.R. Tereny te są przeznaczone pod uprawy rolne, ogrodnicze i sadownicze, oznaczone symbolem R (§ 6 tiret 19). W rozdziale III, w ramach ustaleń szczegółowych, teren oznaczony symbolem 5.R został opisany jako teren gruntów rolnych. Brak jest zatem możliwości prowadzenia działalności górniczej na terenie przeznaczonym pod uprawy rolne, ogrodnicze i sadownicze. Przedmiotem analizy Kolegium, jak wyjaśnił ten organ, była również prywatna opina hydrogeologiczna opracowana przez dr hab. inż. M. C.. Opinia stanowiła odniesienie do opracowania autorstwa dr P. H.. Kolegium nie podzieliło jednak ustaleń dr M. C. zawartych w jego opinii prywatnej, albowiem biegły powołany przez organ w sposób przekonywujący wyjaśnił, dlaczego w przedmiotowej sprawie brak było merytorycznych podstaw dla stosowania wzoru Sichardta do obliczeń zasięgu wpływu odwadniania kopalni odkrywkowej i pompowania studni oraz odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego m.in. raportu i jego uzupełnień. Ponadto biegły w przeciwieństwie do dr M. C. posiada uprawnienia geologiczne klasy V. Końcowo organ wskazał, że przepisy Kodeksy postępowania administracyjnego, w przeciwieństwie do ustawy - Ordynacja podatkowa, nie nakładają na organ powinności wydania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Niemniej jednak niewątpliwie powołanie biegłego w przedmiotowym postępowaniu było świadomym aktem organu, co wynika z akt sprawy (pismo organu do biegłego) oraz treści uzasadniania decyzji. Zatem niewydanie stosownego postanowienia w przedmiocie powołania biegłego organ odwoławczy uznał za nieistotne przeoczenie organu. Ponadto za uzasadniony Kolegium uznało zarzut, że organ orzekł w przedmiocie nie objętym żądaniem strony, dlatego też, jak wyjaśniło, odpowiednio zreformowało kwestionowaną decyzję. A. W. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zaskarżając powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzania pełnego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w tym poprzez ich niezgromadzenie i nieprzeprowadzenie dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy i niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, także poprzez orzekanie w oparciu o okoliczności, co do których skarżący nie mógł się wypowiedzieć oraz w oparciu o selektywnie dobierany materiał dowodowy; ponadto naruszenie to polegało na niewyjaśnieniu w sposób wyczerpujący wątpliwości i zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę w trybie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; - art. 8 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń i wniosków strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, tj. nieodniesienie się do wyjaśnień i argumentów przytoczonych w opinii hydrologicznej AGH z sierpnia 2017 r. autorstwa dr hab. M. C., a jednocześnie bezkrytyczne powtarzanie stanowiska dr P. H., występującego już wcześniej jako ekspert w przedmiotowym postępowaniu środowiskowym na etapie uzgadniania realizacji planowanego przedsięwzięcia; - art. 10 k.p.a. mające wpływ na wynik postępowania poprzez niezapewnienie stronnie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w postaci "Opinii uzupełniającej do opracowania" dr P. H. z dnia 22 września 2017 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu wydania przez ten organ decyzji; - art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ II instancji kierował się przy rozstrzyganiu sprawy, w tym zaniechanie uzasadnienia, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej Raportowi o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia z października 2013 r., postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 15 stycznia 2016 r. i z dnia 15 marca 2016 r. oraz opinii hydrologicznej AGH sporządzonej przez dr hab. M. C. z sierpnia 2017 r.; - art. 63 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie treści żądania strony i orzekanie co do działek nieobjętych zakresem planowanego przedsięwzięcia; - art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 15 stycznia 2016 r. i z dnia 15 marca 2016 r. oraz opinii hydrologicznej AGH sporządzonej przez dr hab. M. C. z sierpnia 2017 r. i dokonanie oceny na podstawie wybiórczo traktowanego materiału dowodowego, - art. 80 w zw. z art. 84 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne, arbitralne przyjęcie, że opinia dr P. H. posiada walor opinii biegłego oraz że lokalizacja przedsięwzięcia strony będzie wykraczać poza granicę terenu górniczego dla wyrobiska "[...] " przy poziomie 220 m n.p.m., a także przyjęcie, że walor opinii posiada stanowisko B. G., która uznała, że bez specjalistycznych opracowań branżowych jednoznacznie stwierdzających o skutkach inwestycji nie może zająć merytorycznego stanowiska, a swoją opinię uzupełniającą oparła wyłącznie na twierdzeniach zawartych w opinii P. H.a; - art. 84 § 1 i art. 123 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego P. H. bez wydania w tym przedmiocie stosownego postanowienia dowodowego o zleceniu opinii uzupełniającej P. H., a strona skarżąca powzięła wiedzę już po opracowaniu przez biegłego tej opinii, bez możliwości wcześniejszego wypowiedzenia się co do biegłego P. H. jednoznacznie negatywnie nastawionego do żądania strony, wypowiadającego się przeciwko uzgodnieniu realizowanego przedsięwzięcia oraz wydaniu decyzji środowiskowej jeszcze na etapie uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., a zgłoszenie zarzutów co do powołania biegłego P. H. przed zleceniem mu sporządzenia opinii mogło spowodować dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, niezaangażowanego wcześniej w prowadzone postępowanie środowiskowe; zgłoszenie tychże zarzutów nie było możliwe bez wydania i doręczenia stosownego postanowienia; - art. 84 § 2 w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewyłączenie biegłego P. H. od udziału w postępowaniu z uwagi na jego wcześniejszy udział jako eksperta w postępowaniu o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz prezentowane przez niego wówczas negatywne stanowisko co do uzgodnienia warunków realizacji tego przedsięwzięcia, co nasuwało uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu, - art. 107 § 3 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego organ II instancji nie dał wiary opinii hydrogeologicznej Akademii Górniczo-Hutniczej sporządzonej przez dr hab. inż. M. C., stanowisku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wyrażonym w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2016 r. oraz Raportowi o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji, a dał wiarę opinii dr P. H. mając na uwadze, że organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do innych dowodów niż opinia P. H.a i uzasadnienie swojej decyzji zastąpił oceną materiału dowodowego przeprowadzoną przez P. H.. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci pisma – "Uwagi do uzupełnień Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja wapieni i gez jurajskich ze złoża "[...] " w G.ch, gm. Ł., pow. Kielecki z dnia 13 sierpnia 2015 r. autorstwa dr P. H. oraz pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. z dnia 10 grudnia 2014 r., obu na okoliczność występowania przesłanek do wyłączenia P. H. od udziału w niniejszym postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z jego wcześniejszym udziałem jako eksperta w postępowaniu o uzgodnienie realizacji ww. przedsięwzięcia oraz prezentowanym przez niego negatywnym stanowiskiem względem planowanego przedsięwzięcia wywołującym wątpliwości co do bezstronności dr P. H., a także o dopuszczenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci opinii Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie z lutego 2018 r., na okoliczność oczywistej wadliwości i nierzetelności opinii dr P. H. oraz stanowiska organu II instancji co do kształtowania się granic terenu górniczego dla wyrobiska "[...] " przy poziomie 220 m n.p.m. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ administracji publicznej powołuje biegłego w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, a w którym organ administracji publicznej powinien szczegółowo i precyzyjnie określić zakres i przedmiot opinii. Jednakże zarówno organ I, jak i II instancji nie dostrzegły konieczności wydania stosowanego postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego. Brak postanowienia o dopuszczeniu tak istotnego środka dowodowego pozbawia stronę możliwości wypowiedzenia się co do danego biegłego, zakresu jego specjalizacji, przedmiotu i zakresu opinii (tez dowodowych) czy ewentualnych przeszkód w udziale biegłego w postępowaniu. Dodatkowo na skutek wydania i doręczenia postanowienia strona otrzymuje odpowiedni czas na przygotowanie się do przeprowadzenia czynności dowodowych. W niniejszej sprawie strona skarżąca powzięła wiedzę o powołaniu biegłego dopiero na etapie zapoznawania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Strona nie może być tylko poinformowana o treści tej opinii, nawet w sytuacji, gdy organ administracyjny nie wziął pod uwagę negatywnej dla strony opinii biegłego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w ogóle nie została poinformowana o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Strona skarżąca nie mogła zatem aktywnie uczestniczyć w fazie postępowania wyjaśniającego i wnioskować o przeprowadzenie dowodów z dokumentów i ekspertyz hydrologicznych, a także wypowiedzieć się co do biegłego powoływanego przez organ I instancji i wnioskować o powołanie innego biegłego, gwarantującego wymaganą bezstronność. Zdaniem strony, organ I instancji wyraźnie sygnalizował biegłemu swoje negatywne stanowisko co do wnioskowanej przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie wskazując jednak na problem zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M.. Sposób sformułowania zapytania do biegłego P. H. budzi poważne wątpliwości co do celu, jakiemu zlecana opinia miała służyć. Organ II instancji, tak jak i organ I instancji, posiadał wiedzę o udziale P. H. w postępowaniu o uzgodnienie realizacji planowanego przedsięwzięcia, a tym samym o jego negatywnym stanowisku na tle stanowisk innych ekspertów występujących z ramienia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K.. Ponadto w żaden sposób organ I instancji nie odniósł się do dowodu w postaci postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o uzgodnieniu warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Stwierdzenie wadliwości zajętych pozytywnych stanowisk (opinii, uzgodnień) wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów. W uzasadnieniu swojego postanowienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. za prawidłowe i uzasadnione uznał stanowisko, metodologię badawczą i obliczenia dr hab. M. C. przedstawione w uzupełnieniu do Raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie można doszukać się jakiegokolwiek rzeczowego odniesienia się do uzasadnienia stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Wątpliwości organu wynikające z poważnych rozbieżności pomiędzy prywatnymi opiniami dr P. H. a opinią AGH autorstwa dr hab. M. C. i stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., winny być rozstrzygnięte przez przeprowadzenie dowodu z opinii innego eksperta jako biegłego zgodnie z art. 84 k.p.a. Tymczasem strona skarżąca została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do opinii uzupełniającej P. H. z dnia 22 września 2017 r. w drodze czynności procesowych. Dr P. H. działał na zlecenie Wójta Gminy P., przy czym zarówno Wójt Gminy P., jak i P. H. zajmowali negatywne stanowisko wobec planowanej inwestycji, a intencja organu I instancji została wyraźnie zakomunikowana biegłemu w piśmie z dnia 14 lutego 2017 r., stanowisko P. H. nie zostało podzielone przez ekspertów Regionalnej Komisji do Spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko powołaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., a w konsekwencji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Organ odwoławczy, jak zarzuciła strona, nie kwestionuje wiedzy specjalistycznej M. C. z uwagi na brak ku temu uprawnień, ale nie wyjaśnił również, w jaki sposób wskazywane uprawnienia geologiczne klasy V P. H. uzasadniają słuszność jego stanowiska. Dlatego też organ II instancji zobowiązany był przynajmniej wyjaśnić rozbieżności płynące z treści stanowiska strony skarżącej oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z wnioskami swojego eksperta, w oparciu o opinię którego ustalił stan faktyczny. Z uwagi na brak możliwości zapoznania się przez stronę skarżącą z opinią uzupełniającą P. H. z dnia 22 września 2016 r. na skutek niepowiadomienia strony o uzupełnieniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji administracyjnej przez organ I instancji, a także przez wzgląd na okoliczność, że dowód ten jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie skarżący wniósł o uwzględnienie wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci opinii Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie z lutego 2018 r., aby sąd załączoną prywatną opinię biegłego rozważył w kontekście uzasadnienia zarzutów skargi, a w wyroku wyjaśnił, dlaczego stanowisko strony oparte na prywatnej opinii biegłego uważa za trafne bądź nie. Końcowo strona zarzuciła, że organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję co do działek nieobjętych zakresem planowanej inwestycji, tj. nr [...]. Zgodnie z żądaniem wniosku strony zamierzone przedsięwzięcie nie będzie dotyczyć ww. działki. Stąd też organ II instancji orzekł ponad żądanie wniosku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Pełnomocnik skarżącego poparł skargę, wyjaśniając, że na etapie postępowania administracyjnego strona skarżąca nie składała wniosku o wyłączenie biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga A. W. nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutów natury procesowej, które determinują możliwość oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego. W tym zakresie konieczne staje się przedstawienie następujących kwestii. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405, powoływana dalej jako "ustawa środowiskowa"), jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Stosownie do art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W świetle tych regulacji nie może być wątpliwości, że nawet w sytuacji uzgodnienia wnioskowanego przez inwestora przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może odmówić wydania takiej decyzji w sytuacji stwierdzenia, że lokalizacja przedsięwzięcia jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku wydania decyzji negatywnej w sprawie środowiskowych uwarunkowań organ właściwy, wydając taką decyzję, zobligowany jest szczegółowo uzasadnić swoje rozstrzygnięcie, w tym odnosząc się do Raportu o oddziaływaniu na środowisko i postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzgadniającego realizację tego przedsięwzięcia. Jak słusznie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uwzględniając to, że ustawa środowiskowa "przedsięwzięcie" definiuje jako zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin (art. 3 pkt 13 tej ustawy), a przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego to teren górniczy (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2126 ze zm.), ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia poprzedzać musiała analiza lokalizacji tego przedsięwzięcia w kontekście zasięgu jego oddziaływania na środowisko tj. czy to oddziaływanie będzie odbywać się w granicach terenu górniczego określonego koncesją, czy też powierzchnia terenu górniczego ulegnie zwiększeniu. Zdaniem skarżącego, z powodu planowanego pogłębienia wydobycia złoża do rzędnej 220 m n.p.m. w obrębie działek wskazanych we wniosku oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko obejmie teren górniczy określony w koncesji. Trudno zarzucić organom administracji orzekającym w tej sprawie, że takiego ustalenia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie można było podzielić. Otóż z dokumentu stanowiącego uzupełnienie raportu o oddziaływaniu na środowisko z czerwca 2014 r. przedłożonego przez inwestora, a opracowanego przez zespół, który sporządził raport, a następnie z ustaleń, które legły u podstaw wydania postanowienia uzgadniającego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wynika, że realizacja przedsięwzięcia określonego we wniosku polegającego na pogłębieniu wydobycia wapieni i gez jurajskich o ok. 10 m na wskazanych we wniosku działkach spowoduje zwiększenie projektowanego terenu górniczego do ok. 99,5 ha, a więc poza teren górniczy określony w koncesji. Stąd, dodatkowo uwzględniając okoliczność, że obszar górniczy "[...] " - a więc także teren górniczy określony w koncesji - obejmuje swoim zasięgiem teren gminy M. (działki ewidencyjne położone w obrębie W.), to w świetle powołanych na wstępie przepisów prawa, obowiązkiem organu I instancji było ustalenie, czy i w jakim zakresie poszerzenie terenu górniczego obejmie teren gminy M., gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia 21 kwietnia 2006 r. nr 26/236/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M.. Plan ten określa zakres prowadzonej działalności zakładu górniczego "[...] " z odniesieniem się do warunków formalnych i prawnych, w tym tych wynikających z koncesji i wskazuje obszar górniczy (10 ha 811 m2) i teren górniczy (78,7724 m2), okres eksploatacji, miejsce i sposób urabiania kopaliny, poziomy wydobywcze, w tym graniczny poziom wydobywczy sięgający 230 m n.p.m. Powyższych ustaleń organ I instancji nie mógł poczynić bez specjalistycznej opinii hydrogeologicznej, skoro nie było kwestionowane to, że pogłębienie eksploatacji złoża w ramach wnioskowanego przedsięwzięcia wywoła konieczność odwodnienia kopalni, ponieważ rzędna zwierciadła wody w obrębie wyrobiska wynosi 227,47 m n.p.m. Planowane prace wydobywcze spowodują zaś oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne i przyrodnicze. Zasięg tego oddziaływania miał dla organu o tyle istotne znaczenie, że projektowane odwodnienie kopalni mogło mieć wpływ na warunki pracy ujęcia wodociągowego w G.ch. Stąd, w świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, zasadnym było zasięgnięcie przez organ I instancji opinii biegłego z zakresu hydrogeologii. W związku z zarzutami skargi dotyczącymi powołania biegłego i wydanej przez niego opinii należy wskazać w tym miejscu, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie obligują organu prowadzącego postępowanie administracyjne do wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, w każdym razie niewydanie takiego postanowienia w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy z uwagi na poniższe okoliczności. O konieczności zasięgnięcia opinii hydrogeologa organ I instancji poinformował bowiem skarżącego pismem z dnia 16 lutego 2017 r., w którym wyjaśnił przyczyny dopuszczenia omawianego dowodu. Następnie organ ten doręczył wnioskodawcy zawiadomienie o konieczności skonsultowania opinii hydrogeologicznej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. (pismo z dnia 27 kwietnia 2018 r.). W dniu 11 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami postępowania, a następnie inwestor złożył do tej opinii zarzuty w postaci opinii hydrogeologicznej akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie opracowanej pod kierownictwem dr M. C. (sierpień 2017 r.). Zatem strona była zawiadomiona o powołaniu biegłego, sporządzeniu przez biegłego opinii hydrogeologicznej. Miała możliwość zapoznana się z jej treścią i ustosunkowania się do opinii biegłego, z którego to prawa skorzystała. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa procesowego z tej przyczyny, że organ zlecił sporządzenie opinii hydrogeologicznej dr P. H. w sytuacji, gdy był on ekspertem opiniującym dla Komisji ds. oceny oddziaływania na środowisko powołanej w toku postępowania przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K.. Po pierwsze, Komisja ta swoje stanowisko – w efekcie pozytywne dla skarżącego – wydała w oparciu nie tylko o opinię ekspercką dr P. H., ale również stanowisko dr M. C. (który opracował uzupełnienie do raportu oddziaływania na środowisko przedłożone przez wnioskodawcę – wrzesień 2015 r.). Zarzucanie więc organowi Instancji dokonanie wyboru biegłego w osobie dr P. H. przy jednoczesnym domaganiu się przez skarżącego uwzględnienia wniosków płynących z dokumentów opracowanych przez dr M. C., stanowi więc o braku konsekwencji strony. Po drugie, pomimo negatywnego, zdaniem strony, stanowiska biegłego dr P. H. wobec wnioskowanego przedsięwzięcia, a to wyrażonego w toku postępowania uzgodnieniowego prowadzonego przez RDOŚ, organ ten jednak uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, posiłkując się zarówno wiedzą ekspercką dr P. H., jak i dokumentami przygotowanymi przez skarżącego, w szczególności raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniami, w tym również tym opracowanym przez dr M. C. Odpierając dalej zarzuty skargi dotyczące powołania biegłego i jego stronniczości, trzeba wskazać, że na etapie postępowania administracyjnego skarżący nie składał wniosku o wyłączenie tego biegłego od opiniowana w sprawie. W odwołaniu strona podnosiła jedynie zarzuty dotyczące niezachowania wymaganej procedury powołania biegłego (tj. niewydania postanowienia w tym przedmiocie przez organ I instancji). Zarzut wydania opinii przez biegłego, który nie jest - w ocenie skarżącego - bezstronny, a raczej negatywnie nastawiony do projektowanego przedsięwzięcia, został sformułowany dopiero w skardze. Z tej przyczyny trudno skutecznie postawić organom administracji zarzut, że dokonywały oceny kwestionowanego dowodu z opinii biegłego z punktu widzenia treści opinii i jej wniosków oraz kwalifikacji biegłego, nie oceniając prawdopodobieństwa jego stronniczości, zwłaszcza w kontekście udziału tego biegłego w postępowaniu przed RDOŚ. W konsekwencji nie można zarzucić organom obu instancji, że oceniając wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, dokonywały kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o opinię hydrogeologiczną sporządzoną przez dr P. H.. Została sporządzona przez specjalistę o wysokich kwalifikacjach, a organy administracji oceniając dowody i korzystając z zasady swobodnej oceny dowodów mogły ustaleń w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie poczynić w oparciu o dokumenty przygotowane na zlecenie skarżącego, skoro w uzasadnieniu wydanych decyzji wyjaśniły motywy takiej oceny. W efekcie organ I instancji, co zaaprobował organ odwoławczy, ustalił, że zasięg szkodliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wykroczy poza teren górniczy w gminie M. określony w koncesji, a Sąd nie znalazł podstaw by te ustalenia zakwestionować. W dalszej kolejności - w oparciu dodatkowo o dowód z opinii urbanistycznej i jej uzupełnienia - organ I instancji ustalił, że projektowane zamierzenie inwestycyjne z uwagi na wydobycie złoża z poziomu 220 m n.p.m. będzie sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M.. Przy czym wbrew zarzutom skargi, wnioski opinii urbanistycznej wraz z jej uzupełnieniem, są kategoryczne i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Trudno zresztą uznać za niewłaściwe, że opiniujący urbanista oparł swoje wnioski o twierdzenia zawarte w opinii biegłego dr P. H., skoro, jak wynika z akt sprawy, takie było zlecenie organu. Ten zarzut mógłby okazać się skuteczny, gdyby wykazać, że opinia hydrogeologiczna dr P. H. nie zasługiwała na obdarzenie jej przymiotem wiarygodności, tak się jednak w tej sprawie nie stało. Organy obu instancji dały wiarę opinii hydrogeologicznej opracowanej przez biegłego i wyjaśniły tego przyczyny, zwłaszcza organ II instancji - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie tej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. i wyjaśnia szczegółowo motywy, dla których odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższych rozważań stwierdzić należy więc że zasadnie Wójt Gminy Ł. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach projektowanego przedsięwzięcia, a odmowa ta znajduje swoje uzasadnienie w art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do opinii uzupełniającej dr P. H. z dnia 22 września 2017 r., która wpłynęła do organu I instancji w dniu wydania przez ten organ decyzji w sprawie tj. 29 września 2017 r., stwierdzić trzeba, że pomimo naruszenia tego przepisu zarzut ten nie mógł prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z obrotu prawnego, bo naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Do wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. doszło bowiem w dniu 15 stycznia 2018 r. Skarżący miał więc możliwość w toku postępowania odwoławczego zapoznania się z tym dowodem i złożenia własnych zastrzeżeń, wniosków, przedstawienia dodatkowych opinii, ale z tego prawa nie skorzystał. Dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego strona skarżąca przedstawiła opinię Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie z lutego 2018 r. Organ odwoławczy nie mógł więc włączyć tego dokumentu w poczet materiału dowodowego sprawy. Również Sąd administracyjny, oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na datę jej wydania, a nadto nie posiadając wiedzy specjalistycznej, nie mógł omawianego dokumentu dopuścić jako dowodu w sprawie na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. Na podstawie tego przepisu prawa w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Z regulacji tej wynika więc, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest jedynie uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok WSA w K. z dnia 24 aja 2018 r., II SA/Ke 249/18, Lex nr 2510570 i tam pow. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, Lex 558886). W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dokonuje się bowiem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Dwóch pozostałych wniosków dowodowych Sąd nie uwzględnił, ponieważ dokumenty, które jako dowód zawnioskował autor skargi, znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, a ponadto w formie załączonej do skargi tj. kserokopii dokumentu z dnia 13 sierpnia 2015 r. oraz kserokopii tylko pierwszej strony pisma z dnia 10 grudnia 2014 r. nie mogłyby one stanowić źródła wiarygodnych ustaleń. Nie można także skutecznie postawić zaskarżonej decyzji zarzutu, że organy orzekające w sprawie nie uwzględniły stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wyrażonego w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2016 r., skoro wynik uzgodnień tego organu nie miał wpływu na wynik sprawy wobec stwierdzenia sprzeczności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie gminy M.. Raport o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnienia, w tym opinia hydrogeologiczna dr M. C., w aspekcie procesowym są dokumentami prywatnymi i podlegały ocenie organów I i II instancji wespół z innymi dowodami w sprawie. W ramach swobodnej oceny dowodów organy administracji są uprawnione swoje ustalenia poczynić tylko o niektóre dowody, a innym odmówić wiary, o ile w uzasadnieniu podjętych decyzji wyjaśnią motywy takiej oceny i nie są one sprzeczne z prawem, zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie, jak już wyżej podniesiono organy sprostały tym wymaganiom. Przy czym wyjaśnić należy, że organy orzekające w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie polemizowały z ustaleniami i argumentacją RDOŚ w K. przedstawionymi w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2016 r. (sprostowanym dnia 15 marca 2016 r.), a nawet dokonały w oparciu o to postanowienie ustalenia, że teren górniczy na skutek realizacji projektowanego przedsięwzięcia ulegnie zwiększeniu. Zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga jednak poczynienia dodatkowych ustaleń w zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej). Z tych wszystkich powodów Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności tych wskazanych w skardze, ani naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Natomiast błąd w sentencji decyzji w zakresie działki nr ewid. [...] , co do której Kolegium wskazało w sentencji decyzji na nr ewid. [...], Sąd ocenił jako oczywistą omyłkę pisarską, skoro z uzasadnienia tej decyzji, sentencji organu I instancji (utrzymanej przez organ II instancji w mocy w całości), treści wniosku i całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie ma być realizowane na działce nr ewid. [...] nie zaś na działce nr ewid. [...]. Stąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.