II SA/Ke 252/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2011 roku sprawy ze skargi W.P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania W. P., w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. z 2006r. Dz.U. Nr `122, poz. 851 ze zm.), § 1 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nie stwierdzającą u W. P. choroby zawodowej, tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, iż odwołanie jest niezasadne. Wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny po otrzymaniu w dniu 8 czerwca 2009r., dostarczonego osobiście przez W. P. podejrzenia choroby zawodowej wszczął postępowanie administracyjne, w trakcie którego ustalił strony postępowania, przebieg pracy i narażenie zawodowe wnioskującego. Organ ustalił, że ze sporządzonych w dniach 8 lipca 2009r. do 9 lipca 2009r. kart narażenia zawodowego wynika, że W. P. pracował w latach 1960 – 1983 w Zakładach [...] oraz w latach 1983 – 1989 w Zakładzie Maszyn [...] na stanowisku szlifierz-ostrzarz i w całym okresie zatrudnienia pracował w narażeniu na działanie hałasu stwarzającego możliwość postania choroby zawodowej narządu słuchu. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, do którego organ I instancji przekazał wyniki postępowania przeprowadził badania audiologiczne, obejmujące audiometrię tonalną, impedancyjną, pomiary potencjałów wywołanych w pnia mózgu ABR oraz fotoemisję akustyczną i wydał w dniu 22 stycznia 2010r. orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u W. P. choroby zawodowej, ponieważ rozpoznany niedosłuch nie spełniał kryteriów orzeczniczych, wynoszących 45 dB dla ucha lepiej słyszącego – prawego. W wyniku złożonego przez W. P. odwołania zostało przeprowadzone postępowanie diagnostyczno-orzecznicze w trybie odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Po przeprowadzeniu hospitalizacji (w okresie od 19 do 22 października 2010r.), obejmującej szereg specjalistycznych badań lekarskich wydano orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u W. P. choroby zawodowej, ponieważ stan narządu słuchu nie spełniał kryteriów orzeczniczych ubytku słuchu, wynoszącego 45 dB dla ucha lepiej słyszącego – prawego. Obydwie jednostki diagnostyczno-orzecznicze zauważyły także, że niezależnie od niespełnienia kryteriów orzeczniczych ubytku słuchu, nie został spełniony warunek okresu 2 lat, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. W przypadku W. P. okres ten wynosi 21 lat. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, oceniając postępowanie diagnostyczno-orzecznicze uznał, że zostało ono przeprowadzone przez organ I instancji prawidłowo, a wydane w sprawie orzeczenia lekarskie mające walor opinii biegłego, są zgodne w kwestii nie rozpoznania u W. P. choroby zawodowej oraz w sposób jasny i czytelny uzasadniają brak podstaw do jej rozpoznania. Organ jest związany treścią orzeczeń lekarskich w zakresie poczynionych w nich ustaleń, co oznacza, że nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej tych orzeczeń wydanych przez uprawnione do rozpoznania choroby zawodowej jednostki orzecznicze, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (wyrok NSA z 5 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06). Reasumując, Państwowy Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji i uznał, że organ ten w sposób wyczerpujący zebrał i prawidłowo ocenił cały materiał dowodowy, a tym samym nie naruszył zasad postępowania administracyjnego – klauzul generalnych zawartych w dyspozycji art. 7, 9, 10 i 11 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] W. P. wniósł o jej zmianę, ewentualnie uchylenie. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, a także niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, poprzez nie załączenie dokumentacji medycznej z "C." do "I.". Podniósł, że występował w związku z urazami oczu, z nowotworem złośliwym pęcherza moczowego, jak również utratą słuchu i wszystko to było załatwione odmownie. Skarżący kwestionował opinie lekarskie i wnosił o przeprowadzenie opinii sprawdzającej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dotycząca nie stwierdzenia u W. P. choroby zawodowej, tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Na wstępie podnieść należy, że postępowanie w sprawie niniejszej zostało wszczęte w dniu 22 czerwca 2009r. w trybie obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Jednak w dniu 3 lipca 2009r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych, wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia (z dnia 30 czerwca 2009r.), z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Zatem w sprawie niniejszej prawidłowo decyzje zostały wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). W sprawie niniejszej niesporne jest, że skarżący w latach 1960 – 1989 pracował na stanowisku szlifierz-ostrzarz w narażeniu na działanie hałasu, stwarzającego możliwość powstania choroby zawodowej narządu słuchu (w Zakładach w latach 1960-1983 i w Zakładzie Maszyn i w latach 1983 – 1989). W związku z tym został poddany badaniu właściwych jednostek orzeczniczych - początkowo I stopnia: w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, a następnie, po złożonym wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który przeprowadził ponowne badania. Żadna z wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Należy podkreślić, że nie ulega wątpliwości, że przeprowadzona aktualnie diagnostyka audiologiczna obejmująca audiometrię tonalną (2-krotna, powtarzalna) i impedancyja (obiektywna) wykazały u skarżącego obustronny niedosłuch odbiorczy o cechach lokalizacji ślimakowej, jednak w wyniku badania ABR, dotyczącego badania potencjałów wywołanych z pnia mózgu, które jest badaniem obiektywnym progi słuchowe wyznaczone na podstawie obecności fali V dla trzasku (2-4 kHz) wynoszą: dla ucha prawego – 35 dB nHL, dla ucha lewego – 45 dB nHL. Świadczy to o tym, że lepiej słyszące ucho (prawe) posiada ubytek słuchu o wielkości niższej niż przewiduje to rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009r. w poz. 21 wykazu chorób. Chorobą zawodową jest bowiem "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz". Należy podzielić stanowisko organu, że podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw jej stwierdzenia jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z 9 lipca 1998r., sygn. II SA 634/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006, sygn. VII SA/Wa 1221/04, LEX nr 221953, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2007r., sygn. II OSK 1078/06, LEX nr 315089). Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle innych dowodów. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 rozporządzenia i zasadą swobodnej oceny dowodów właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. Sąd uznał, że organ inspekcji sanitarnej, w oparciu o art. 80 kpa dokonał oceny orzeczeń lekarskich, mających walor opinii biegłego i słusznie nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Uprawnione jednostki organizacyjne w postępowaniu orzeczniczym, nie stwierdzając u skarżącego choroby zawodowej, o jakiej mowa w pkt 21 wykazu chorób zawodowych wiarygodnie uzasadniły swoje stanowisko. Orzeczenia te, oprócz dostarczonej dokumentacji lekarskiej, dokumentacji narażenia zawodowego skarżącego były podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez skarżącego w skardze okoliczności dotyczące niedoręczenia dokumentów z zakładów pracy nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż przy stwierdzeniu u skarżącego obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem w zakładach pracy, istotne było ustalenie w wyniku aktualnych badań przez jednostki orzecznicze jego wartości, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu, o czym orzekł Sąd w sentencji wyroku.