II SA/Ke 256/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2010 roku sprawy ze skargi A. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz radcy prawnego Z. T. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych VAT, oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych opłaty skarbowej - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. P. i J.P. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] odmawiającą nałożenia na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "X." Sp. j. M. S. M. J. S. 25, C. obowiązku ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w oparciu o interwencje mieszkańców S. oraz wystąpienie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Starosta wszczął w dniu 10 kwietnia 2007r. postępowanie w trybie art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może w drodze decyzji nałożyć obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenie. Decyzja organu I instancji z dnia [...] wydana została w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wskutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Starosty z dnia [...] orzekającej o umorzeniu postępowania wszczętego w trybie art. 362 ustawy. Organ wskazał, że "X." Sp. j. M. S. M. J. prowadzi działalność w zakresie zbierania i transportu odpadów na podstawie zezwolenia znak [...] z dnia 8 października 2004r., udzielonego przez Starostę. W związku z napływającymi od 2005r. interwencjami mieszkańców okolicznych posesji, skarżących się na uciążliwości odorowe i akustyczne emitowane z siedziby zakładu Starosta oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadzili szereg kontroli, w wyniku których nałożony został na przedsiębiorstwo obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego. Uwzględniając jego wyniki Starosta decyzją z dnia [...], na podstawie art. 180 pkt 1 i 4, art. 220 i art. 231 cyt. ustawy nałożył na Przedsiębiorstwo "X." szereg ograniczeń prowadzonej działalności. Zobowiązał m.in. do prowadzenia działalności zakładu w porze dziennej tj. w godzinach 6-22, w celu eliminacji niezorganizowanej emisji wtórnej do zraszania w okresie letnim powierzchni utwardzonych zakładu oraz prowadzenia prac przeładunkowych odpadów wyłącznie wewnątrz hali przeładunkowej, bezwzględnego przestrzegania ograniczenia jałowej pracy silników pojazdów (szczególnie ciężarowych) w czasie rozładunku, załadunku lub postoju, dotrzymywania w porze dziennej dopuszczalnych wartości poziomu hałasu w środowisku – wyrażonych równoważnym poziomem dźwięku A od źródeł hałasu typu przemysłowego dla przedmiotowych terenów, które wynoszą 55,0 dB. Decyzja ta jest ostateczna. Decyzja Starosty z dnia [...] odmawiająca nałożenia na PPUH "X." obowiązku ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją zapadła w tym postępowaniu w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w którym organ I instancji w dniu 22 czerwca 2009r. przeprowadził kontrolę na terenie bazy w S. i ustalił m.in., że na terenie zakładu panuje ład i porządek, na placu stwierdzono posegregowane odpady w kilku kontenerach o różnej pojemności. W hali magazynowej znajdowały się 3 samochody i 2 ładowarki oraz 1 kontener o pojemności 35 m³ wypełniony odpadami o kodzie 20 03 01. W chwili kontroli w hali brak było wysypanych odpadów, jedynie w jednym miejscu pod ścianą zgromadzony był gruz budowlany. Ponadto stwierdzono, że rozebrane zostały pozostałości po kurniku. W jednym miejscu na wybetonowanej posadzce zgromadzone zostały wyselekcjonowane odpady – silniki, reduktory, piasty i inne części pojazdów. Na terenie zakładu znajdowały się również kontenery kP-7 oraz inne związane z działalnością firmy. W odniesieniu do części kontenerów należących do Gminy oraz Gminy, zgodnie z oświadczeniem współwłaściciela PPHU "X.", trwają ustalenia z gminami co do dalszego ich przeznaczenia. W toku postępowania odwoławczego dla potwierdzenie ustaleń dokonanych przez organ I instancji Kolegium wystąpiło o udostępnienie wyników kontroli prowadzonych na terenie przedsiębiorstwa przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Inspektor Ochrony Środowiska wskazał w odpowiedzi, że w trakcie kontroli w dniu 14 lipca 2009r. potwierdzono fakt przywożenia na teren bazy niesegregowanych odpadów komunalnych (śmieciarki zjeżdżające z trasy po zakończeniu pracy), które następnie przeładowywano w duże kontenery i wywożone na wysypisko. Organ ten zauważył, że takie postępowanie z odpadami jest zgodne z zezwoleniem na zbieranie i magazynowanie odpadów m.in. o kodzie 20 03 01, w celu zebrania uzasadnionej ekonomicznie partii transportowej. Dokonane przez Inspekcję ustalenia uzasadniały jednakże w ocenie tego organu ponowne wystąpienie do Starosty o zmianę decyzji z dnia [...] poprzez wykreślenie z tego zezwolenia przywożenia i rozładunku niesegregowanych odpadów komunalnych, które ze względu na swoje właściwości są podatne na zagniwanie, a powstające podczas przeładunku areozole stwarzają nie tylko uciążliwości odorowe, ale mogą również stanowić zagrożenie mikrobiologiczne dla zdrowia. Jak stwierdził Starosta zmiana decyzji wymaga jednak zgody stron postępowania, a taka zgoda nie została wyrażona przez firmę "X". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na prośbę Kolegium udostępnił wyniki kontroli przeprowadzonej przez ten organ na terenie przedmiotowej bazy w dniu 17 czerwca 2009r.. Z protokołu kontroli oraz pisma z dnia 5 stycznia 2010r. wynika, że podczas przeprowadzonej kontroli sanitarnej nie stwierdzono na terenie bazy przedsiębiorstwa nieprawidłowości związanych ze składowaniem odpadów komunalnych oraz czynności związanych z ich segregowaniem. Stwierdzono natomiast kontenery z surowcami wtórnymi (szkło, papier, plastik, złom, opony), na co właściciel Przedsiębiorstwa posiada decyzję Starosty Powiatowego w Kielcach, zezwalającą na ich czasowe magazynowanie. Segregacja tych odpadów odbywa się u wytwórcy, a na terenie bazy są one czasowo magazynowane. Z przekazanych do wglądu kart przekazania odpadów niesegregowanych i segregowanych wynika, że są one systematycznie wywożone na składowisko odpadów do P. i J. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował Kolegium o wynikach kontroli przeprowadzonej w dniu 29 października 2009r. na terenie bazy Przedsiębiorstwa, która nie wykazała nieprawidłowości w zakresie legalności oraz sposobu użytkowania przez PPUH "X." hali garażowo-magazynowej, znajdującej się na tej działce. Obiekt ten został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...], wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta. W dniu 29 września 2005r. inwestor uzyskał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zezwalającą na rozpoczęcie użytkowania części hali, a w dniu 31 lipca 2009r. dopełnił wymogi formalno-prawne dotyczące przystąpienia do użytkowania całości obiektu. Program użytkowy hali, określony w projekcie budowlanym przewidywał w obiekcie m.in. magazynowanie w kontenerach sortowanych odpadów. W dniu przeprowadzonej kontroli w hali znajdowała się niewielka ilość pojemników z odpadami stanowiącymi surowce wtórne, a taki sposób użytkowania obiektu nie narusza warunków udzielonego pozwolenia na budowę. W świetle przedstawionych okoliczności organ ten nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowej hali, jak również podstaw do kwestionowania jej użytkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że nałożenie na podmiot korzystający ze środowiska obowiązków ograniczenia oddziaływania na środowisko wymaga wykazania, że takie negatywne oddziaływanie na środowisko ma miejsce. Skarżący w swoich licznych pismach wskazują przede wszystkim na uciążliwości odorowe, jakie związane są z prowadzoną na terenie bazy w S. działalnością. Z uwagi na brak odpowiednich regulacji prawnych nie jest w chwili obecnie jeszcze możliwe ustalenie dopuszczalnych stężeń odorów (brak jest procedur pomiarów emisyjnych). Skutkuje to brakiem możliwości nałożenia na podmiot wprost obowiązków w zakresie ograniczenia wielkości emisji substancji zapachowych, pewne ograniczenie uciążliwości odorowych można uzyskać poprzez prowadzenie działalności w zakresie przeładunku odpadów w pomieszczeniach zamkniętych. Kolegium wskazało na ostateczną decyzję Starosty z dnia [...] wydaną w trybie art. 180 pkt 1 i 4, art. 229 i art. 231 ustawy Prawo ochrony środowiska, którą zobowiązał przedsiębiorstwo m.in. do prowadzenia prac przeładunku odpadów wyłącznie wewnątrz hali przeładunkowej, a także w celu eliminacji niezorganizowanej emisji wtórnej do zraszania w okresie letnim powierzchni utwardzonych zakładu. Podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest wykonywać nałożone tą decyzją obowiązki. Mając na uwadze zarzuty skarżących, którzy na potwierdzenie ich zasadności przedłożyli zdjęcia, że nie jest przestrzegany przez firmę X. obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] prowadzenia prac przeładunkowych wyłącznie wewnątrz hali przeładunkowej, a także nałożony tą decyzją obowiązek prowadzenia działalności zakładu w porze dziennej, tj. w godzinach 6 – 22, Starosta zobowiązał Przedsiębiorstwo do przestrzegania powyższych obowiązków. W tej sytuacji w ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie odmówił nałożenia na PPUH "X." sp. j. M. S., M. J.w trybie art. 362 ustawy obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję z dnia [...] wnieśli A. P. i J. P., domagając się jej uchylenia. J. P. zarzuciła naruszenie "art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r., art. 362 i art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska z regulacjami ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001r., art. 156 § 1 pkt 2 kpa – brak powiadomienia sąsiadów o decyzji lokalizacyjnej". Wskazała na podejrzenie o sprzeniewierzenie przez X. części kwoty należności za 2 tys. ton odpadów z racji "podwójnej księgowości", dotyczącego obiektu S, gmina S., należącego do grupy X. Negatywnego oddziaływania na środowisko skarżąca upatruje w: "uciążliwości egzystencji mieszkańców wsi S. z uwagi na hałas, pracę maszyn ciężkich od wczesnych godzin rannych do późnych godzin wieczornych, zagnieżdżeniu się gryzoni (zagrożenie epidemiologiczne), zagrożeniu zdrowotnym dla pracowników firmy w formie omdleń, zapaści, a w krańcowych przypadkach zejścia śmiertelnego w związku z odorem". Skarżąca kwestionuje trafność lokalizacji przedsiębiorstwa X. w S. w strefie intensywnej rolniczej zabudowy siedliskowej wsi S. Zdaniem skarżącej decyzja powinna nakładać obowiązek ograniczenia substancji szkodliwych, zagrażających życiu i zdrowiu poprzez zmniejszenie ilości przerobu tych odpadów. Zarzut rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa skarżący upatrują w tym, że nie byli adresatami decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na użytkowanie. Skarżący A. P. oświadczył, że jego zdaniem zmniejszenie uciążliwości negatywnego oddziaływania na środowisko powinno nastąpić za pomocą wydania zakazu na przewożenie do miejscowości S. 25 grupy odpadów niesegregowanych o kodzie 20 03 10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd na mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją lub postanowieniem. Oznacza to, że jest władny uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca. W wyniku dokonanej oceny Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest przepis art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis ten zamieszczony jest w dziale III ustawy "Odpowiedzialność administracyjna". Wyraża się ona w stosowaniu środków administracyjnych w celu zapewnienia stosowania i przestrzegania wymagań prawa administracyjnego, w szczególności prawa ochrony środowiska. Odpowiedzialność administracyjną egzekwują organy ochrony środowiska (art. 176 ustawy) w drodze decyzji administracyjnych, mających na celu przeciwdziałanie negatywnemu oddziaływaniu na środowisko, wynikającemu z niestosowania prawa przez korzystającego ze środowiska lub wadliwego jego stosowania. Zadaniem tych organów jest zatem ograniczanie skutków negatywnego oddziaływania na środowisko i przywrócenie środowiska do stanu właściwego. W myśl art. 362 ustawy Starosta jest uprawniony do wydania decyzji administracyjnej, skierowanej do podmiotu korzystającego ze środowiska w sposób negatywnie oddziałujący na środowisko, w której nakłada na ten podmiot obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko, wskazuje zakres tego ograniczenia, albo obowiązek przywrócenia środowiska do wskazanego stanu właściwego, jak też określa termin wykonania nałożonego obowiązku. Dobrem chronionym w art. 362 ustawy jest środowisko, czyli interes społeczny, a nie indywidualny. Aby zatem organ mógł nałożyć przewidziany w przepisie art. 362 ustawy obowiązek musi stwierdzić, że określony podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko. Jak wynika z akt sprawy Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "X." Sp. j. M. S., M. J. prowadzi działalność w zakresie zbierania i transportu odpadów na podstawie zezwolenia znak [..] z dnia [...] udzielonego przez Starostę. Z treści tego zezwolenia wynika, że dotyczy ono także zbierania i transportu odpadów niesegregowanych o kodzie 20 03 01. Ponadto decyzją Burmistrza z dnia [...] podmiotowi temu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenów Gminy i Miasta pod określonymi warunkami. W tym miejscu należy zauważyć, że żądanie skarżącego, aby nałożyć na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "X." Sp. j. M. S., M. J. "zakaz przewożenia do miejscowości S. 25 grupy odpadów niesegregowanych o kodzie 20 03 10" , jak i "zmniejszenia ilości przerobu tych odpadów" wiąże się z ingerencją organu ochrony środowiska w treść ostatecznej decyzji o pozwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej. Takiej możliwości nie przewiduje przepis art. 362 ustawy, zakreślający ramy niniejszego postępowania administracyjnego. Dyspozycja zawarta w art. 362 ustawy upoważnia jedynie do nałożenia obowiązku ograniczenia określonego oddziaływania, ale nie jego zaprzestania. Z punktu widzenia zasad odpowiedzialności, przepis art. 362 ustawy ma charakter uzupełniający i powinien być stosowany wówczas, gdy inne normy nie przewidują bardziej szczegółowych rozwiązań nakładających obowiązki bezpośrednio z mocy prawa lub pozwalających na nałożenie obowiązków dalej idących (np. wynikających z art. 373 ustawy). Podnieść także należy, że obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko (art. 362 § 1ustawy) może być nakładany w sytuacji, kiedy stan negatywnego oddziaływania na środowisko ma charakter ciągły i trwa przez jakiś czas. Wówczas organ administracji może jednocześnie nałożyć ograniczenia i obowiązek przywrócenia środowiska do stanu pierwotnego. Przeprowadzone przez organ w sprawie niniejszej postępowanie, mające na celu ustalenie, czy przedsiębiorstwo oddziałuje negatywnie na środowisko wykazało, że takie fakty nie miały miejsca. Wynika to z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 22 czerwca 2009r., a także z kontroli przeprowadzonych na terenie przedsiębiorstwa przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (w dniu 14 lipca 2009r.), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (w dniu 17 czerwca 2009r.) oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (w dniu 29 października 2009r.), którzy udostępnili protokoły kontroli, udzielili informacji, które Starosta i organ odwoławczy uznali za wiarygodne. Należy mieć na uwadze, że organ orzekający w sprawie niniejszej musi brać pod uwagę stan faktyczny w dacie orzekania, tzn. czy podmiot korzystający ze środowiska obecnie negatywnie oddziałuje na środowisko, nie zaś w okresie wcześniejszym. Kontrola organu I instancji przeprowadzona w dniu 22 czerwca 2009r. na terenie bazy w S. wykazała, że na terenie zakładu panuje ład i porządek, na placu stwierdzono posegregowane odpady w kilku kontenerach o różnej pojemności. W hali magazynowej znajdowały się 3 samochody i 2 ładowarki oraz 1 kontener o pojemności 35 m³ wypełniony odpadami o kodzie 20 03 01. W chwili kontroli w hali brak było wysypanych odpadów, jedynie w jednym miejscu pod ścianą zgromadzony był gruz budowlany. Ponadto stwierdzono, że rozebrane zostały pozostałości po kurniku. W jednym miejscu na wybetonowanej posadzce zgromadzone zostały wyselekcjonowane odpady – silniki, reduktory, piasty i inne części pojazdów. Na terenie zakładu znajdowały się również kontenery kP-7 oraz inne związane z działalnością firmy. Takie ustalenia nie wskazują, aby działalność podmiotu negatywnie oddziaływała na środowisko. Potwierdzają to także ustalenia kontroli wskazanych wyżej organów. Wyniki kontroli przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na terenie bazy w dniu 17 czerwca 2009r. wskazują, że podczas przeprowadzonej kontroli sanitarnej nie stwierdzono na terenie bazy przedsiębiorstwa nieprawidłowości związanych ze składowaniem odpadów komunalnych oraz czynności związanych z ich segregowaniem. Stwierdzono natomiast kontenery z surowcami wtórnymi (szkło, papier, plastik, złom, opony), na co właściciel Przedsiębiorstwa posiada decyzję Starosty Powiatowego, zezwalającą na ich czasowe magazynowanie. Ważne jest, że segregacja tych odpadów odbywa się u wytwórcy, a na terenie bazy są one czasowo magazynowane. Z przekazanych do wglądu kart przekazania odpadów niesegregowanych i segregowanych wynika, że są one systematycznie wywożone na składowisko odpadów do P. i J.. Potwierdzono fakt przywożenia na teren bazy niesegregowanych odpadów komunalnych (śmieciarki zjeżdżające z trasy po zakończeniu pracy), które następnie przeładowywano w duże kontenery i wywożone na wysypisko. W dniu kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dnia 29 października 2009r.) w hali znajdowała się niewielka ilość pojemników z odpadami stanowiącymi surowce wtórne, a taki sposób użytkowania obiektu nie narusza warunków udzielonego pozwolenia na budowę. W świetle przedstawionych okoliczności organ orzekający w sprawie niniejszej zasadnie uznał, że takie postępowanie podmiotu związane ze zbieraniem i transportowaniem odpadów nie oddziałuje negatywnie na środowisko. Jak wynika z akt sprawy skarżący negatywne oddziaływanie Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "X." Sp. j. M. S., M. J. na środowisko wiążą z hałasem i odorem wytwarzanym w bazie S., obok której znajduje się ich nieruchomość, spowodowane głównie zbieraniem i transportem odpadów niesegregowanych o kodzie 20 03 10, które objęte są zezwoleniem z dnia z dnia [...] znak [...], udzielonym przez Starostę Kieleckiego. Ochrona prawna przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności przez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest dotrzymany (art. 112 ustawy). Art. 3 pkt 49 ustawy uznaje emisję hałasu jako zanieczyszczenie, wobec którego należy przyjmować takie same ogólne zasady postępowania, jak dla pozostałych zanieczyszczeń środowiska. Hałasem w rozumieniu ustawy są drgania rozprzestrzeniające się w powietrzu w postaci fal akustycznych o częstotliwości i natężeniu stwarzającym uciążliwość dla ludzi i środowiska. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy hałasem jest dźwięk o częstotliwości od 16 Hz do 16 000 Hz. Natężenie hałasu w środowisku określa się wartością poziomu dźwięku mierzona w decybelach. Zauważyć należy w tym miejscu, że w tej kwestii Starosta prawomocną decyzją z dnia 7 lutego 2007r. nałożył na ten podmiot szereg ograniczeń prowadzonej działalności, w tym m.in. zobowiązał do prowadzenia działalności zakładu w porze dziennej tj. w godzinach 6-22, dotrzymywania w porze dziennej dopuszczalnych wartości poziomu hałasu w środowisku – wyrażonych równoważnym poziomem dźwięku A od źródeł hałasu typu przemysłowego dla przedmiotowych terenów, które wynoszą 55,0 dB, bezwzględnego przestrzegania ograniczenia jałowej pracy silników pojazdów (szczególnie ciężarowych) w czasie rozładunku, załadunku lub postoju. Zgodnie z art. 337a ustawy odpowiedzialności karnej podlega ten, kto narusza warunki decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Ponadto w decyzji z dnia [...] Starosta zobowiązał w celu eliminacji niezorganizowanej emisji wtórnej do zraszania w okresie letnim powierzchni utwardzonych zakładu oraz prowadzenia prac przeładunkowych odpadów wyłącznie wewnątrz hali przeładunkowej, co powoduje ograniczenie uciążliwości odorowych. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji należało uznać, że organ nie naruszył przepisu art. 362 ustawy stwierdzając, że nie zachodzą podstawy do nałożenia na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "X." obowiązków ograniczenia oddziaływania na środowisko, brak bowiem dowodów na negatywne oddziaływanie na środowisko. Zarzut skarżącej dotyczący kwestionowania trafności lokalizacji przedsiębiorstwa X. w Siedlcach w strefie intensywnej rolniczej zabudowy siedliskowej wsi S. nie jest uprawniony w postępowaniu toczącym się w trybie art. 362 ustawy, podobnie jak zarzut sprzeniewierzenia przez ten pomiot należności za odpady. Także zarzut skarżących rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa z tego powodu, że nie byli oni i inni mieszkańcy wsi adresatami decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na użytkowanie nie może być uwzględniony. Ta bowiem okoliczność nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia w trybie art. 362 ustawy. Zarzut naruszenia art. 363 ustawy nie jest zasadny, gdyż organ go nie stosował w niniejszej sprawie. Przepis ten przewiduje odpowiedzialność osób fizycznych, eksploatujących instalację w ramach zwykłego korzystania ze środowiska. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ nie naruszył prawa materialnego, ani procesowego i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę. Wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie wynagrodzenia za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).