II SA/Ke 256/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] numer: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie art. 134 kpa stwierdził uchybienie przez M. P. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...], ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości 103 951,35 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzja z 14 grudnia 2012 r., przesłana do strony przesyłką pocztowa za potwierdzeniem odbioru, była awizowana i nie została odebrana przez adresata. Jednakże stosownie do art. 44 kpa uznać ją należy za skutecznie doręczoną z dniem 2 tycznia 2013 r. Odwołanie od tej decyzji M. P. nadał w placówce pocztowej w dniu 23 stycznia 2013 r. W odwołaniu wskazał, że decyzję otrzymał w dniu 9 stycznia 2013 r. Tego jednak dnia nastąpiło jedynie wydanie stronie decyzji, co nie jest równoznaczne z dniem doręczenia. Doręczenie bowiem nastąpiło w dniu 2 stycznia 2013 r. Organ podkreślił, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a ponadto w chwili faktycznego wydania mu decyzji nie upłynął jeszcze termin do wniesienia odwołania. Decyzja stała się ostateczna w dniu 16 stycznia 2013 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na to postanowienie, nazwanej "odwołaniem", M. P. zakwestionował ustalenia organu odnośnie doręczenia mu decyzji wskazując, że do faktycznego doręczenia doszło w dniu 9 stycznia 2013 r. Wyjaśnił, że decyzja został do niego wysłana przez organ I instancji w okresie świątecznym i on nie spodziewał się, że tak istotną dla niego decyzję może otrzymać w tym okresie. Nadmienił, że ma rodzinę w Gdańsku, do której wyjechał na dwa tygodnie przed świętami i że do domu wrócił w dniu 4 stycznia 2013 r. W czasie, który upływał do odebrania przesyłki nie było nikogo w domu, gdyż jego żona także przebywa w Gdańsku. Wspomniał również, że nie wie, czy zostały mu doręczone wezwania do odbioru przesyłki oraz powtórne awizowanie. Do Agencji zaszedł niespodziewanie z uwagi na fakt, że przypuszczał, "że toczą się postępowania p-ko", gdzie poinformowano go, że została zwrócona jako nieodebrana przesyłka w postaci decyzji z 14 grudnia 2012 r. Odbiór przesyłki pokwitował w dniu 9 stycznia 2013 r. i tę datę uznał jako datę faktycznego doręczenia. Dalej wskazał, że jest człowiekiem prostym i nie zna się na przepisach, a tym bardziej na uznaniu, który dzień jest uznany jako dzień doręczenia; przypuszczał, że jest to data odebrania decyzji w Agencji, której odbiór pokwitował w dniu 9 stycznia 2013 r. Kategoryczna interpretacja przepisów w tym zakresie nie może mu szkodzić i w jego przypadku nie może działać na jego niekorzyść. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 21 listopada 2012 r. skarżący pokwitował odbiór zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, zakończonego przed organem I instancji wydaniem w dniu [...] decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Decyzja ta została wysłana na adres skarżącego w dniu 14 grudnia 2012 r. i była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy w dniu 18 grudnia 2012 r. i po raz drugi w dniu 28 grudnia 2012 r. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru umieszczono w oddawczej skrzynce odbiorczej adresata. Przesyłka została zwrócona z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". W dniu 9 stycznia 2013 r. M. P. zgłosił się do organu I instancji i tego dnia pokwitował odbiór decyzji z adnotacją: "znajdowałem się poza miejscem zamieszkania i nie odebrałem decyzji o nieustaleniu kwot. Decyzję odebrałem osobiście w dniu 9 stycznia 2013 r." W tej sytuacji prawidłowo organ przyjął, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 2 stycznia 2013 r. Zgodnie bowiem z art. 44 kpa § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. kpa Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia w aktach sprawy. Skarżący nie podważył skuteczności dokonanego doręczenia. W szczególności zawarte w skardze zdanie: "Nie wiem też, czy zostały doręczone mi wezwanie do odbioru przesyłki oraz powtórne awizowanie tej przesyłki" nie jest wystarczające do uznania, że skarżący podważył domniemanie tego doręczenia, skoro przesyłka została wysłana na prawidłowy adres, a doręczyciel wykonał czynności o jakich mowa w cytowanym wyżej § 2, co znajduje odzwierciedlenie w zwrotnym poświadczeniu odbioru. Poza tym w zasadzie cała pozostała treść skargi świadczy o tym, że M. P. wiedząc, że toczy się postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń, nie spodziewając się, że decyzja zostanie wydana w okresie przedświątecznym, wyjechał, nie informując organu o czasowej zmianie miejsca pobytu. Po powrocie zorientował się, że w czasie jego nieobecności została do niego skierowana przesyłka polecona i dlatego udał się do organu, gdzie przesyłka ta, w postaci decyzji z 14 grudnia 2012 r., została mu wydana. Podnoszona w skardze okoliczność, że faktycznie decyzja została mu wydana dopiero w dniu 9 stycznia 2013 r. nie ma wpływu na ocenę prawidłowości ustalenia organu, że datą doręczenia był 2 stycznia 2013 r., skoro w tym właśnie dniu upływał 14 dniowy okres o jakim mowa w art. 44 § 1 kpa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie II OSK 10/07 w sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania (LEX nr 453425). Pozostałe, podnoszone w skardze okoliczności mogłyby ewentualnie mieć znaczenie w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Takiego jednak wniosku skarżący nie składał, a w niniejszej sprawie nie mają one żadnego wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Ponieważ termin do wniesienia odwołania zaczął biec 3 stycznia 2013 r., a zakończył swój bieg 16 stycznia 2013 r., z tą datą decyzja organu I instancji stała się ostateczna; złożenie odwołania w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 23 stycznia 2013 r. musiało skutkować zgodnie z art. 134 kpa stwierdzeniem uchybienia terminu. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).