II SA/Ke 256/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Świętokrzyskiego na uchwałę Rady Miasta Sandomierza z dnia 25 stycznia 2017 r., nr XXXVII/443/2017 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie zatwierdzenia składów komisji stałych rady miasta oraz przewodniczących tych komisji oddala skargę. W dniu 25 stycznia 2017 r. Rada Miasta Sandomierza na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016r. poz. 446 ze zm.), dalej "u.s.g." oraz § 17 ust. 4 i § 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 i 6 oraz § 73 Statutu Miasta Sandomierza uchwalonego uchwałą nr X/80/2011 Rady Miasta Sandomierza z dnia 26 sierpnia 2011 r. podjęła uchwałę nr XXXVII/443/2017 zmieniającą uchwałę nr XXXV/428/2016 Rady Miasta Sandomierza w sprawie zatwierdzenia składów komisji stałych Rady Miasta Sandomierza oraz przewodniczących tych komisji. W § 2 uchwały stwierdzono, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą uchwałę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. przepisów art. 19 ust. 2 i 6 u.s.g. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji podjęcie zaskarżonej uchwały na sesji rady prowadzonej przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że z przedłożonej Wojewodzie Świętokrzyskiemu w dniu 9 marca 2018 roku kopii protokołu sesji nr XXXVII Rady Miasta Sandomierza z dnia 25 stycznia 2017 roku wynika, iż przedmiotową sesję prowadził A. B., który został wybrany na przewodniczącego Rady na mocy uchwały Rady Miasta Sandomierza Nr XXXIV/403/2016 z dnia 14 grudnia 2016 roku. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt: II SA/Ke 720/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził zaś nieważność wskazanej wyżej uchwały w całości. Zgodnie z treścią przepisu art. 19 ust. 1 i 2 u.s.g. rada gminy wybiera ze swego grona przewodniczącego i 1 -3 wiceprzewodniczących bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu tajnym. Zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań wiceprzewodniczącego. W przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia wiceprzewodniczącego, zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem. Z powyższych regulacji wynika, iż uprawnionymi do prowadzenia obrad rady gminy są wyłącznie: przewodniczący oraz wiceprzewodniczący rady, wybrani w sposób wskazany w art. 19 ust. 1 u.s.g., oraz, w przypadkach wskazanych w ustawie, najstarszy wiekiem radny. Mając zatem na względzie, że uchwała Rady Miasta Sandomierza Nr XXXIV/403/2016 z dnia 14 grudnia 2016 roku o wyborze A. B. na przewodniczącego Rady Miasta Sandomierza, z uwagi na jej nieważność w całości, nie wywołała żadnych skutków prawnych przyjąć trzeba, że A. B. nie był uprawniony do prowadzenia sesji Rady Miasta z dnia 25 stycznia 2017 roku. Powyższemu wnioskowi zdaniem skarżącego nie przeczy również okoliczność, iż wyrokiem z dnia 10 maja 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt: II SA/Ke 189/2017, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Sandomierza Nr XXXIV/402/2016 z dnia 14 grudnia 2016 roku w sprawie przyjęcia rezygnacji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta, którą Rada Miasta odwołała A. B. z funkcji wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza po złożeniu przez niego w dniu 14 grudnia 2016 roku rezygnacji z tej funkcji. Stosownie bowiem do regulacji art. 19 ust. 5 i 6 u.s.g. w przypadku rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rada podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia tej rezygnacji nie później niż w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji. Niepodjęcie przedmiotowej uchwały w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez radę gminy z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym powinna być podjęta uchwała. Tym samym, pomimo niewywołania skutków prawnych przez uchwałę Rady Miasta Sandomierza Nr XXXIV/402/2016 w sprawie przyjęcia rezygnacji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta, samo złożenie rezygnacji przez A. B. w dniu 14 grudnia 2016 roku wywołało skutek w postaci przyjęcia tej rezygnacji z upływem ustawowego miesięcznego terminu, co nastąpiło przed dniem podjęcia zaskarżonej uchwały. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 13 lipca 2017 roku, II OSK 1215/17, do istotnych wad skutkujących nieważnością uchwały rady gminy należy naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – przez wadliwą ich wykładnię – oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Istotne naruszenie prawa może obejmować także inne okoliczności przesądzające o nieważności uchwały, w tym wydanie aktu bez podstawy prawnej przez niewłaściwy organ czy też wydanie aktu w sytuacji res iudicata. Do okoliczności tych należy również zaliczyć podjęcie uchwały na sesji, której przewodniczy osoba nieuprawniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że niniejsza skarga Wojewody jest kolejną (z kolejnej serii) jakie organ nadzoru złożył na uchwały podjęte na sesji Rady Miasta z dnia 25 stycznia 2017 r. Uzasadnienie wszystkich skarg skierowanych do rozpoznania przez Wojewodę jest takie samo, sesja prowadzona była przez osobę nieuprawnioną a zatem uchwały zostały podjęte z naruszeniem prawa. Wyjątkiem jest uchwała XXXVII/447/2017, gdzie organ nadzoru wnosi o stwierdzenie nieważności. Ponieważ uzasadnienia wszystkich skarg sporządzone przez pełnomocnika Wojewody są identyczne (zarówno co do formy jak i treści), wskazują te same orzeczenia sądów administracyjnych - jako uzasadnienie twierdzeń organu nadzoru, nie sposób dociec dlaczego w czterech przypadkach Wojewoda dopatrzył się tylko niezgodności z prawem a w jednym nieważności aktu prawa miejscowego. Przywołany przez Wojewodę art. 147 § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność aktu prawa miejscowego lub, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, tj. wyłącza stwierdzenie nieważności, ogranicza się do stwierdzenia, że akt został wydany z naruszeniem prawa. Przepisami takimi są niewątpliwie art. 91 ust. 4 u.s.g czy art. 94 ust. 1 u.s.g. Jednak treść skarg i ich uzasadnień jest tożsama, tj. brak uzasadnienia tej części petitum, gdzie Wojewoda przywołuje art. 147 p.p.s.a, nie sposób więc ustalić jakie dystynkcje czynił organ nadzoru wnosząc w jednym przypadku o stwierdzenie nieważności, a w innych o stwierdzenie podjęcia z naruszeniem prawa. Co więcej, pełnomocnik skarżącego przytaczając wyrok NSA z dnia 13 lipca 2017 r. wydany w sprawie II OSK 1215/17, powołuje się na "inne okoliczności przesądzające o nieważności uchwały". Trudno zatem ustalić czego tak naprawdę domaga się Wojewoda. Dalej organ podniósł, że art. 19 ust. 2 zd. 1 u.s.g stanowi jedynie, że zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie prac rady i prowadzenie obrad rady. Dalej ustawodawca podaje, że przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swych zadań wiceprzewodniczącego, a w przypadku nieobecności i przewodniczącego i wiceprzewodniczącego, zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem. Pełnomocnik Wojewody na poparcie swych twierdzeń o okolicznościach przesądzających o nieważności uchwały (lub jej podjęcia z naruszeniem prawa - oba bowiem te zarzuty autor skarg zdaje się traktować zamiennie), przytacza wyrok NSA z 13 lipca 2017 r. syg. II OSK 1215/17. Organ wskazał jednak, że cytowane przez Wojewodę orzeczenie zapadło w zupełnie innym stanie faktycznym. Chodziło mianowicie o sytuację, gdzie rada gminy odwołała przewodniczącego i na tej samej sesji powołała nowego. Poprzedni przewodniczący zarządził przerwę i zastrzegł, że w przypadku jego odwołania sesję poprowadzi radny X. Sesję zatem prowadził de facto uzurpator. Od początku zatem była to osoba w żaden sposób nie umocowana do prowadzenia obrad. Opisany stan faktyczny, zdaniem organu, nijak się ma do stanu sprawy niniejszej. Radny A. B. został wybrany w sposób, który nie budził wątpliwości samego Wojewody - który przecież odmówił zwołania sesji Rady Miasta w trybie art. 19 ust.7 u.s.g na wniosek grupy radnych uzasadniając, że rada posiada wybrane nowe prezydium - z A. B. jako przewodniczącym Rady. Uwadze skarżącego uszła też w ocenie skarżącego treść ust. 2 inkryminowanego przepisu. Jak zauważył WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 21 stycznia 2013 (sygn. akt II SA/G1 900/12), cytowany przepis wprowadza jedynie kolejność w jakiej wiceprzewodniczący winni prowadzić sesję kierując się kryterium wieku. Nie sposób jednak, wywodzić na tej podstawie nieważności uchwał podjętych bez zachowania tej kolejności. Pogląd powyższy jest kontynuacją ukształtowanej od dawna linii orzeczniczej (wyrok NSA z dnia 17.01.2001 syg. II SA 1525/00 Lex 54148 - "ustawodawca wprowadził swoistą kolejność [...] posługując się kryterium wieku, nie sposób jednak na tej podstawie twierdzić, że niezachowanie tej kolejności powoduje nieważność podjętej na sesji uchwały"). Rada gminy jest organem kolegialnym i uchwał nie podejmuje przewodniczący (czy wiceprzewodniczący) ale rada jako taka. Nie można też uznać A. B. za osobę nieuprawnioną do prowadzenia sesji, abstrahując już od faktu, że Wojewoda zmienił swoje zdanie w przedmiocie jego wyboru dużo później. Okoliczność późniejszego unieważnienia aktu powołania przewodniczącego – wybranego ustawową większością głosów rady, w ocenie organu nie ma wpływu na ważność podejmowanych na sesji uchwał. Nie jest przy tym zdaniem organu bez znaczenia, że przytoczony przez Wojewodę wyrok NSA z 13 lipca 2017 r. był konsekwencją rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego. Z nieznanych przyczyn Wojewoda Świętokrzyski z działania w trybie nadzoru zrezygnował zupełnie, a w niniejszym przypadku inicjuje kolejne postępowania w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. Nie kwestionując takiego uprawnienia Wojewody, nie sposób nie zauważyć, że w sposób istotny (kolejne skargi składane po przeszło roku od dnia pojęcia inkryminowanych uchwał), destabilizuje ono pracę samorządu i podważa zasadę pewności obrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Bezspornym był w niniejszej sprawie fakt, że sesję Rady Miasta Sandomierza, w dniu 25 stycznia 2017r., na której podjęto zaskarżoną uchwałę, prowadził A. B., wybrany Przewodniczącym tej Rady na mocy uchwały Rady Miasta Sandomierza Nr XXXIV/403/2016 z dnia 14 grudnia 2016 roku. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt: II SA/Ke 720/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność w/w uchwały o wyborze A. B. na stanowisko Przewodniczącego Rady w całości. Z tego ostatniego faktu skarżący Wojewoda wywodził, że ponieważ sesji Rady z dnia 25 stycznia 2017r. przewodniczyła osoba nieuprawniona, to wszystkie uchwały podjęte na tej sesji, w tym również uchwała zaskarżona w niniejszej sprawie – podlegają unieważnieniu. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. O ile niewątpliwym jest, że stwierdzenie nieważności uchwały powoduje skutek ex tunc, tj. działa z mocą wsteczną od chwili jej podjęcia, o tyle skutek ten nie może powodować automatyzmu w ocenie zgodności z prawem uchwał podjętych w czasie zanim doszło do stwierdzenia nieważności. W szczególności nie można tracić z pola widzenia faktu, że w czasie gdy podejmowana była zaskarżona uchwała w obrocie prawnym pozostawała ostateczna uchwała o powołaniu A. B. na Przewodniczącego Rady Miasta Sandomierza. Skutek nieważności uchwały wywołany prowadzeniem obrad Rady przez osobę nieuprawnioną nawiązuje do naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, tj. przede wszystkim art. 19 ust. 1 i 2 u.s.g., z których wynika, że uprawnionymi do prowadzenia obrad rady gminy są wyłącznie przewodniczący i wiceprzewodniczący rady, wybrani w sposób wskazany w art. 19 ust. 1 u.s.g., oraz, w przypadkach wskazanych w ustawie, najstarszy wiekiem radny. Tymczasem według stanu na dzień podejmowania przedmiotowej uchwały obrady Rady prowadził jej przewodniczący, wybrany na podstawie obowiązującej wówczas uchwały. Zauważyć trzeba, że stanu tego nie kwestionował także Wojewoda Świętokrzyski, co potwierdza treść pisma z dnia 17 maja 2017r. (a zatem z czasu po podjęciu zaskarżonej uchwały, a przed wydaniem wyroku przez Sąd stwierdzającego nieważność uchwały o wyborze Przewodniczącego Rady), w którym odmówił zwołania sesji Rady Miasta w trybie art. 19 ust.7 u.s.g na wniosek grupy radnych uzasadniając, że w dniu 14 grudnia 2016r. podjęto uchwały nr XXXIV/403/2016 i XXXIV/405/2016 dotyczące wyboru odpowiednio nowego Przewodniczącego Rady Miasta Sandomierza oraz dwóch Wiceprzewodniczących Rady Miasta, w związku z czym – zdaniem Wojewody – uznać należy, że w obrocie prawnym istnieją uchwały, którymi funkcje przewodniczącego oraz wiceprzewodniczących zostały powierzone określonym radnym. Należy także zwrócić uwagę na treść przepisu art. 92 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Rozstrzygnięcie nadzorcze zasadniczo wywołuje skutki prawne w postaci pozbawienia mocy obowiązującej aktu organu gminy w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności dopiero po uzyskaniu waloru prawomocności. Natomiast nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały organu gminy, wywołuje tylko takie skutki, jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wstrzymanie następuje z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności i z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Wprawdzie ww. przepis reguluje instytucję stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy przez organ nadzoru, ale skutki takiego stwierdzenia nieważności można odnosić również do stwierdzenia nieważności uchwały orzekanego przez sąd administracyjny. Przywołane rozwiązanie ustawowe świadczy dodatkowo o tym jak istotny jest moment powzięcia przez organ informacji o możliwej wadliwości podjętego aktu, mogącego prowadzić w konsekwencji do stwierdzenia jego nieważności. Niezależnie od powyższych rozważań należy podnieść, że wprawdzie wyrokiem z dnia 10 maja 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 189/2017, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Sandomierza Nr XXXIV/402/2016 z dnia 14 grudnia 2016 roku w sprawie przyjęcia rezygnacji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta, którą Rada Miasta odwołała A. B. z funkcji wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza po złożeniu przez niego w dniu 14 grudnia 2016 roku rezygnacji z tej funkcji, jednak zgodnie z art. 19 ust. 5 i 6 u.s.g. w przypadku rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rada podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia tej rezygnacji nie później niż w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji, a niepodjęcie tej uchwały w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez radę gminy z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym powinna być podjęta uchwała. W ocenie Sądu przytoczony, ostatni fragment przepisu należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku braku podjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie przyjęcia rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego z ich funkcji, zostaje ona przyjęta z upływem ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym miała zapaść uchwała. W odmiennym przypadku ustawodawca posłużyłby się bowiem prostszym sformułowaniem: "jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez radę gminy z upływem terminu, w którym powinna być podjęta uchwała", bądź "jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez radę gminy z upływem terminu , o którym mowa w ust. 5". Nie bez powodu zatem użyto w przepisie stwierdzenia o "ostatnim dniu miesiąca", co jednoznacznie wskazuje na fakt, iż chodzi tu nie o koniec terminu miesięcznego, ale o koniec miesiąca kalendarzowego, w którym – zgodnie z art. 19 ust. 5 u.s.g. – miała zapaść uchwała (tak też A. Szewc [w:] G. Jyż, Z. Pławecki, A. Szewc, "Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz", wyd. IV, Lex, t. 8 do art. 19 u.s.g.). Dodatkowo można zauważyć, że zaprezentowany sposób liczenia terminu, o jakim mowa w art. 19 ust. 6 in fine u.s.g. znajduje również uzasadnienie w treści art. 113 § 2 kc, którego odpowiednie stosowanie w sprawach nieuregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego zostało zaakceptowane w doktrynie (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. Opublikowano: LEX/el. 2016. Teza 1 komentarza do art. 57 kpa). Skoro bowiem przepis ten przewiduje, że "jeżeli termin jest oznaczony na (...) koniec miesiąca, rozumie się przez to (...) ostatni dzień miesiąca", to nie może być wątpliwości, że użyte w art. 19 ust. 6 in fine u.s.g. określenie "z upływem ostatniego dnia miesiąca", dotyczy ostatniego dnia danego miesiąca kalendarzowego, a nie ostatniego dnia 30-dniowego okresu liczonego od dnia następującego po dniu, w którym nastąpiło zdarzenie będące początkiem terminu określonego w dniach (art. 57 § 1 kpa). Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że skutkiem wspomnianego wyroku WSA w Kielcach z dnia 10 maja 2017 roku wydanego w sprawie II SA/Ke 189/17, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta Sandomierza Nr XXXIV/402/2016 z dnia 14 grudnia 2016 roku w sprawie przyjęcia rezygnacji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta, którą Rada Miasta odwołała A. B. z funkcji wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza była sytuacja, w której zastosowanie znalazł termin miesięczny przewidziany w art. 19 ust. 5 u.s.g. Ponieważ 1-miesięczny termin do podjęcia uchwały w sprawie przyjęcia rezygnacji upłynął w dniu 14 stycznia 2017r., niepodjęcie tej uchwały należało traktować jako równoznaczne z przyjęciem tej rezygnacji przez Radę Miasta z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym powinna być podjęta ta uchwała, tj. z upływem dnia 31 stycznia 2017r. Tym samym należy uznać, że na sesji Rady odbytej w dniu 25 stycznia 2017r. A. B. nie był jeszcze skutecznie pozbawiony funkcji Wiceprzewodniczącego Rady, lecz był jedną z osób uprawnionych do prowadzenia obrad tej sesji. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko prezentowane w tym zakresie już poprzednio przez WSA w Kielcach, zgodnie z którym kolejność przejmowania obowiązków przewodniczącego rady przez jego zastępców należy do problematyki czysto regulaminowej i nawet naruszenie tak ustalonej kolejności nie wpływa na ważność obrad i podjętych uchwał (por. m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 grudnia 2017r., sygn. II SA/Ke 720/17). Brak jest zatem uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała została podjęta na sesji Rady Miasta, której przewodniczyła osoba nieuprawniona, co było zasadniczym powodem wniesienia skargi. Sąd nie dopatrzył się także innych powodów mogących przemawiać za stwierdzeniem, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zaistniały powody przemawiające za koniecznością stwierdzenia, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, stąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.