II SA/Ke 258/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]r. nr [...]orzekającą o wymierzeniu Z. M. kary pieniężnej w wysokości 5.400 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. Z. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. na zasadzie art. 61 §2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia w terminie 7 dni powyższego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji poprzez wskazanie prawidłowej podstawy prawnej tego wniosku wynikającej z art. 61 §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona w terminie uzupełniła w./wym. brak wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i wskazała, że wniosek uzasadnia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wykonanie decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] r. spowodować może bowiem u skarżącego znaczną szkodę. Skarżący z uwagi na swoją sytuację majątkową i osobistą nie jest w stanie dobrowolnie wykonać decyzji. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego i ewentualne zajęcie świadczeń emerytalnych skarżącego spowoduje niemożność uiszczania również innych należności publicznoprawnych (składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) oraz prywatnych (kredyty bankowe). Kredyty bankowe zostały zaciągnięte ze względu na konieczność dostosowania magazynu do wymogów sanitarnych wynikających z zaleceń pokontrolnych Inspekcji Sanitarnej. Utrata płynności płatniczej spowodować może wypowiedzenie umów kredytowych i powstanie zaległości wobec ZUS i Urzędu Skarbowego, a co za tym idzie koszty związane z odsetkami karnymi, koszty sądowe i egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie zauważyć należy, że z przepisu art. 61 §3 ustawy p.p.s.a, jednoznacznie wynika, iż podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obciąża stronę. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Z. M. wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wskutek wykonania tej decyzji. Niebezpieczeństwo to wynikać ma z faktu, że skarżący nie jest w stanie dobrowolnie wykonać decyzji, a wszczęcie egzekucji i ewentualne zajęcie świadczenia emerytalnego skarżącego spowoduje niemożność uiszczania należności publicznoprawnych oraz prywatnych. Należy przy tym zauważyć, że przewidziana w art. 61 §3 ustawy p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimkolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, wyd. Wolters Kluwer, str. 342). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2014 r. (sygn. akt II FZ 1350/13, Lex nr 1410667) Sąd stwierdził, że powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło. Analizując treść przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, należy zauważyć, że, po pierwsze, strona na uzasadnienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody powołała się na ogólnie sformułowane przyczyny, nie wskazując wysokości konkretnych zobowiązań. Po drugie, Sąd, dysponując dokumentami przedstawionymi przez skarżącego w związku z postępowaniem w przedmiocie przyznania prawa pomocy, na potrzeby rozpoznania przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ustalił, że comiesięczne dochody skarżącego i jego żony to kwota ok. 4000 zł., co zestawiając z wysokością kary pieniężnej orzeczonej zaskarżoną decyzją (5400 zł.) oraz możliwościami zgromadzenia przez skarżącego oszczędności (na remont budynku gospodarczego w kwocie 40.000 zł.) pozwala uznać, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji nie doprowadzi do wyrządzenia szkody tak znacznej dla skarżącego, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi nie byłoby możliwe jej naprawienie poprzez zwrot wyegzekwowanego świadczenia. Po trzecie, stwierdzić należy, że konieczność dostosowania magazynu do wymogów sanitarnych wynikających z zaleceń pokontrolnych Inspekcji Sanitarnej nie może uzasadniać wstrzymania zaskarżonej decyzji, albowiem oznaczałoby to osiągnięcie przez stronę pozytywnych dla niej skutków prawnych, pomimo nieprzestrzegania wymogów sanitarnych określonych przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.