II SA/Ke 270/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2014r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A. F. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 28 stycznia 2014 r. znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania J. N. i E. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty nr [...] z dnia 22 października 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P.D. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr 6186 przy ul. S.w S. Jak wynika z akt sprawy P. D. wystąpił w dniu 19 grudnia 2012 r. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczącego ww. inwestycji. Decyzją z dnia 4 marca 2013 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2013 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. N., uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na: konieczność dokonania jednoznacznych ustaleń odnośnie zakresu robót już wykonanych i planowanych, brak wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej oraz brak uzasadnienia odnośnie usytuowania planowanej rozbudowy w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią i wpływu inwestycji na dostęp światła do pomieszczeń znajdujących się na tej działce. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie z wniosku P. D. organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 22 października 2013 r. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia J. N. i E. C. podniosły, że inwestor posiada decyzję o warunkach zabudowy z dnia 23 maja 2011 r. na rozbudowę domu o klatkę schodową i zmianę konstrukcji dachu, nie posiada natomiast decyzji o warunkach zabudowy na rozbudowę od podwórza na istniejącym garażu, który jest samowolą budowlaną. Ponadto zarzucono, że projekt budowlany jest niezgodny z art. 35 ust. 1 i art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), nieprawidłowo wykonano analizę zacienienia, zarzucono naruszenie § 13, § 57, § 60 oraz § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem odwołujących się, projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Pismem z dnia 3.12.2013r. Wojewoda wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowanego poprzez wyróżnienie w części rysunkowej stanu istniejącego oraz wskazanie w części opisowej i graficznej projektu zagospodarowania terenu powierzchni biologicznie czynnej, ze szczegółowym usytuowaniem i wyliczeniem tej powierzchni. W dniu 19.12.2013r. inwestor dokonał uzupełnień w powyższym zakresie. W dniu 14.01.2014r. J. N. zapoznała się z aktami spawy i złożyła pismo, w którym podniosła, że istniejąca od strony wschodniej część budynku inwestora jest samowolą budowlaną. Organ odwoławczy, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy ustalił, że przedmiotowa inwestycja, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie znajduje się także w obszarze Natura 2000. Dokonując analizy przedmiotowej inwestycji pod kątem zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 23 maja 2011 r., organ odwoławczy stwierdził, że spełnione zostały określone w decyzji wymogi dotyczące wysokości budynku, szerokości elewacji frontowej, dachu budynku, usytuowania w odległości 1,5 m od granicy z działką nr 6184, linii zabudowy, dostępu do drogi publicznej, odprowadzenia wód opadowych, odpadów stałych, udziału powierzchni biologicznie czynnej (nie mniej niż 50%). Odnośnie tego ostatniego wymogu organ wyjaśnił, że inwestor zamierza wykonać nowe dojścia i dojazdy, a powierzchnia biologicznie czynna przekracza 50% powierzchni działki inwestora (281,57 m² na 558 m² powierzchni całkowitej). Dokonując analizy zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) organ odwoławczy stwierdził spełnienie przewidzianych tam wymogów, w szczególności w kontekście § 13 i § 60 rozporządzenia ustalił, że planowana inwestycja nie wpłynie na ograniczenie dostępu światła do kuchni, której otwór okienny znajduje się od strony działki inwestora. Zapewniony bowiem zostanie co najmniej 3-godzinny czas nasłonecznienia tego pomieszczenia (w dniach równonocy, w godzinach od 7:00 do 17:00). Jednocześnie organ wskazał, że § 60 rozporządzenia nie ma zastosowania do kuchni, a jedynie do pokoi mieszkalnych. W ocenie organu odwoławczego planowana w budynku inwestora od strony budynku mieszkalnego na działce nr 6184 - ściana spełniająca warunki ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie narusza przepisów § 271 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Z "Ekspertyzy technicznej w sprawie oceny możliwości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o klatkę schodową na działce nr 6186 przy ul. S. w S."’, sporządzonej przez uprawnionego projektanta wynika zaś, że planowana rozbudowa nie wpłynie negatywnie na istniejący budynek mieszkalny inwestora. W świetle powyższego organ II instancji uznał, że projekt budowlany spełnia wymagania wskazane w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie budynku mieszkalnego o klatkę schodową w kształcie litery "L", której część znajduje się od strony północnej a część od strony wschodniej budynku inwestora i prowadzi z poziomu terenu do poziomu III kondygnacji istniejącego budynku mieszkalnego. Nad projektowaną klatką schodową zaprojektowano dach dwuspadowy z odrębnymi połaciami. W tej sytuacji zdaniem organu nie można zgodzić się z twierdzeniem autorek odwołania kwestionujących posiadanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, skoro decyzja z dnia 23 maja 2011 r. dotyczy inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o klatkę schodową oraz na zmianie konstrukcji dachu wraz z realizacją urządzeń budowlanych. Zdaniem organu niezasadny jest również zarzut nielegalnego wybudowania części budynku inwestora w poziomie I kondygnacji (piwnic). Istniejący budynek został bowiem zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 26 kwietnia 1983 r. wg projektu typowego KB-4 1.1.1.1/72 i zgłoszony do użytkowania w listopadzie 1990 r. W postanowieniu z dnia 9 lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kształt budynku odpowiada budynkowi z projektu budowlanego. Dokonane w trakcie realizacji zmiany zostały naniesione kolorem czerwonym i zaakceptowane z chwilą przyjęcia zgłoszenia budynku do użytkowania. W okresie od zgłoszenia do użytkowania do 2010 roku nie prowadzono rozbudowany ww. budynku od strony wschodniej i zachodniej. Rozbudowę o klatkę schodową rozpoczęto w lipcu 2011 r. od strony wschodniej na istniejącym i użytkowanym garażu oraz od strony północnej. Rozbudowa ta stanowiła samowolę budowlaną, w stosunku do której toczyło się postępowanie legalizacyjne. Inwestor zrezygnował jednak z legalizacji i rozebrał tę klatkę schodową. Obecnie nie toczy się żadne postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej rozbudowy budynku na działce nr 6186. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. N., nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia, podniosła zarzut błędnego ustalenia powierzchni biologicznie czynnej, w sytuacji gdy faktycznie zieleń stanowi niewielki fragment powierzchni działki nr 6186 (60 m²). Ponadto zarzuciła, że projekt budowlany zakłada wykonanie dwóch klatek schodowych, w tym jednej od strony południowej, podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano jedną klatkę schodową. Dodatkowo wyraziła wątpliwość co do prawidłowości poprawek dotyczących budowy garażu naniesionych w projekcie dopiero w 2013 roku, w sytuacji gdy garaż ten wybudowany został dużo wcześniej, a także, czy samowola obejmująca część budynku od strony garażu została zalegalizowana. Skarżąca opisała ponadto wizyty pracowników PINB w domu inwestora mające świadczyć o nieuczciwych praktykach tego organu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że zarzut skarżącej dotyczący błędnego ustalenia powierzchni biologicznie czynnej opiera się na stanie faktycznym obecnie istniejącym, nie zaś na danych wynikających z projektu budowlanego. Projekt budowlany przewiduje wykonanie jednej, spójnej funkcjonalnie klatki schodowej, mającej w części przyziemia kształt prostokąta o wymiarach 2,45 x 7,72 m, natomiast w poziomie kolejnych kondygnacji przechodzącej w kształt litery "L", nie zaś dwóch klatek schodowych. W obszernym piśmie procesowym z dnia 8.04.2014r. skarżąca zakwestionowała ustalenia organów, że rozbudowa przedmiotowego budynku, polegająca na podpiwniczeniu parteru i budowie piętra nad gankiem oraz garażu, nastąpiła przed odbiorem budynku w 1990 roku. Dom na działce nr 6186 zgłoszony do użytkowania w 1990 roku był w takim stanie, jaki wynika z mapy sytuacyjnej dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 23 maja 2011 r. Nieprawdziwe są więc twierdzenia organu, że rozbudowa domu o podpiwniczenie, ganek i część nad gankiem, która faktycznie została wykonana w latach 2002-2004 oraz garaż wykonany faktycznie w 2006 roku, były odebrane wraz z domem w roku 1990. Zdaniem skarżącej, obecnie realizowana inwestycja jest pomieszczeniem mieszkalnym o wymiarach 5,80 x 3,30 m, a nie klatką schodową o wymiarach 2,45 x 7,72 m. Samowolą budowlaną nie jest zaś garaż znajdujący się pod parterem i piętrem zabudowanym zgodnie z projektem budowlanym, lecz drugi garaż dobudowany od strony wschodniej w 2006 roku, nad którym zaprojektowano sporną klatkę schodową. W dalszej części pisma skarżąca zarzuciła organom nadzoru budowlanego, projektantowi i Staroście fałszowanie dokumentacji, wskazując, że plan rozbudowy był opracowany wcześniej niż była wydana decyzja o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącej projektanci dla pozoru zaprojektowali klatkę schodową, która w istocie ma być pomieszczeniem mieszkalnym. Dopiero w 2012 roku w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego naniesiono czerwonym kolorem zmiany dokonane rzekomo w trakcie realizacji obiektu przed rokiem 1990, co w ocenie skarżącej stanowi dowód na to, że pracownicy Inspektoratu są skorumpowani i współpracują z inwestorem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. D. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o klatkę schodową mającą w części przyziemia kształt prostokąta o wymiarach 2,45 x 7,72 m, natomiast w poziomie kolejnych kondygnacji przechodzącej w kształt litery "L". Argumenty zawarte w skardze ukierunkowane są natomiast przede wszystkim na wykazanie, że garaż, nad którym zaplanowano powyższą klatkę schodową został wykonany w 2006 roku i stanowi samowolę budowlaną, oraz że zaprojektowana klatka schodowa jest w istocie pomieszczeniem mieszkalnym. Podniesiono ponadto zarzuty dotyczące błędnego ustalenia powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W rezultacie, kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do prawidłowości zastosowania przez organy obu instancji cyt. wyżej przepisu. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącą kwestii samowoli budowlanej wskazać należy, że zagadnienie to było przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. II SA/Ke 882/12, oddalił skargę J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 października 2012 r., znak: [...], w przedmiocie opłaty legalizacyjnej z tytułu legalizacji samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 6186 w S. W wyroku tym Sąd przesądził, że kształt przedmiotowego budynku zobrazowany na mapie geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w 1985 r. odzwierciedla stan z 1985 r., a nie odzwierciedla jego ostatecznego kształtu w chwili zgłoszenia do użytkowania, tj. w listopadzie 1990 r., czyli kształtu, jaki uwzględniają zmiany dokonane w trakcie budowy przedmiotowego budynku i zaakceptowane w projekcie typowym KB-4 1.1.1.1/72 obejmujące między innymi poszerzenie garażu od strony zachodniej w kierunku drogi. Zmiany te rzeczywiście bowiem mogły powstać pomiędzy rokiem 1985, a listopadem 1990 r. Dołączona do skargi kserokopia mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych nie podważyła w ocenie Sądu ustaleń organów. Zawarte bowiem w jej treści stwierdzenie, że określa stan aktualny na gruncie na dzień 24.08.1996r., nie dotyczy przedmiotowego budynku mieszkalnego, ale będącego przedmiotem tamtego opracowania istniejącego budynku adaptowanego na sklep spożywczy położonego na należącej do skarżącej działce nr 6184, sąsiadującej od północy z działką inwestorów. Na mapie tej nie został oznaczony obszar objęty dokonaną w sierpniu 1996 r. aktualizacją treści mapy zasadniczej obejmujący działkę zabudowaną przedmiotowym budynkiem mieszkalnym, ani też nie ma na niej klauzuli stwierdzającej, aby takiej aktualizacji rzeczywiście dokonano. Również podniesiona w skardze w tamtej sprawie kwestia widocznych na dołączonych zdjęciach łączeń murów i stropu dobudowanych części od strony północnej, nie przesądziła w ocenie Sądu daty dokonania tej rozbudowy. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Swoistość mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w innym składzie), które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA: z dnia 19 maja 1999 r., sygn. IV SA 2543/98; z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 1268/05, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 435, uw. 2; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 r., s. 477-477 uw. 3-5). Podmioty, o których mowa w art. 170 p.p.s.a., bez wyjątku muszą przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck 2011 s. 576-577, nb 3). Związanie sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 426/08). W świetle powyższego, w sytuacji związania Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę oceną prawną odnośnie kształtu przedmiotowego budynku przed rokiem 1990 wyrażoną w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., zarzut skarżącej w tym zakresie należy uznać za chybiony. Z dokumentacji uzyskanej od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach, tj. postanowień dotyczących ww. opłaty legalizacyjnej (k. II – 6 akt adm. II instancji), nie wynika zaś aby budynek mieszkalny na działce nr 6186 stanowił samowolę budowlaną. W tym miejscu należy podkreślić, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, w niniejszej sprawie Starosta i Wojewoda, nie są właściwe w sprawach samowoli budowlanej, do której stwierdzania z mocy art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego powołane są organy nadzoru budowlanego. W sytuacji gdy żaden organ nadzoru budowlanego nie stwierdził wystąpienia na działce nr 6186 samowoli budowlanej, Starosta, a w ślad za nim Wojewoda, nie mogli poczynić samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Zadaniem organów orzekających w niniejszej sprawie było wyłącznie sprawdzenie przedłożonego projektu budowlanego pod kątem spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie zaś próba ustalenia, czy w niniejszej sprawie inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. W rozpoznawanej sprawie organ w sposób prawidłowy wykazał, że projekt budowlany obejmujący rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr 6186 spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ zachowuje zgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 23 maja 2011 r. w zakresie wysokości budynku, szerokości elewacji frontowej, konstrukcji dachu, odległości od działki nr 6184 (1,5 m), linii zabudowy, dostępu do drogi publicznej, doprowadzania wód opadowych, gromadzenia odpadów. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Nie znajduje się także w obszarze Natura 2000. W konsekwencji nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 in fine Prawa budowlanego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Według projektu zagospodarowania terenu inwestycji powierzchnia działki nr 6186 wynosi 558 m², powierzchnia zabudowy budynkami – 212,38 m², a powierzchnia utwardzona (chodniki, dojazdy) – 64,05 m². Suma powierzchni zabudowanej i utwardzonej wynosi więc 276,43 m², co stanowi mniej niż 50% powierzchni działki (k. 22 projektu rozbudowy). Spełniony jest zatem wymóg zachowania powyżej 50% powierzchni biologicznie czynnej wynikający z decyzji o warunkach zabudowy. Organ trafnie wskazał, że przedmiotem jego ustaleń nie mógł być stan faktyczny istniejący obecnie, a jedynie stan projektowany. Ewentualne niezachowanie przez inwestora wymogu powyżej 50% powierzchni biologicznie czynnej po wykonaniu inwestycji, może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania, ale przez organy nadzoru budowlanego, nie zaś administracji architektoniczno-budowlanej. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy poprzez zaprojektowanie w dobudowanej części dwóch klatek schodowych, a nie jednej. Projekt budowlany przewiduje bowiem rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego o jedną klatkę schodową, która w części przyziemia ma kształt prostokąta, natomiast w poziomie kolejnych kondygnacji przechodzi w kształt litery "L". Organ trafnie wskazał, że jest to jedna, spójna funkcjonalnie klatka schodowa, która prowadzi w poziomu terenu do pomieszczeń III kondygnacji. Zaprojektowano w niej schody, a więc niewątpliwie jest to klatka schodowa, a nie pomieszczenie mieszkalne. Projekt budowlany spełnia również warunki określone w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ zachowuje zgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności w zakresie usytuowania budynku (§ 12 ust. 2), oświetlenia i nasłonecznienia (§ 13 i § 60) oraz usytuowania budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 ust. 1). Planowana inwestycja nie ogranicza naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej istniejącym zjazdem. Projekt budowlany spełnia również wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, ponieważ jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia, został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, przy czym projektanci oraz sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, mając na uwadze zawartość akt administracyjnych, że orzekające w niniejszej organy obu instancji – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Natomiast motywy podjętych rozstrzygnięć zostały przedstawione w uzasadnieniach decyzji spełniających wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.